Καλησπέρα, ήρθα εδώ για να πω τον πόνο μου και να πάρω γνώμη και από άτομα που θα είναι πιο αντικειμενικά και ουδέτερα καθώς δεν με γνωρίζουν. Εγώ με το πρώην αγόρι μου ήμασταν μαζί 2 χρόνια. Πολλη αγάπη, πολύς έρωτας κτλ κτλ. Είχαμε σχέση από απόσταση διότι μέναμε σε διαφορετικά μέρη και η σχέση αυτή συνεχίστηκε από απόσταση διότι σπουδάζουμε και σε διαφορετικά μέρη. Είμαι γενικότερα έντονη προσωπικότητα, επιζητώ την προσοχή κτλ κτλ. Μερικές φορές εκνευρίζω μέχρι και εμένα με την συμπεριφορά μου, ήμουν υπερβολική. Το πρώην αγόρι μου, η αλήθεια είναι πως τα ανεχόταν όλα. Είχε κάνει και αυτός βέβαια στις αρχές τις βλακείες του αλλά τις συγχώρεσα. Στο δεύτερο έτος των σπουδών μου, αποφασίζω να αιτηθώ μετεγγραφή. Την παίρνω και όλα καλά. Εκεί όμως αρχίζουν τα προβλήματα. Έντονοι τσακωμοί, εκείνος άλλαξε και δεν ήταν ο ίδιος υπομονετικός άνθρωπος που ήξερα, με κατηγορούσε για όλα, μου συμπεριφερόταν λες και είμαι ένα αντικείμενο και όχι ένα άτομο με συναισθήματα. Έχοντας χωρίσει πολλές φορές αλλά έχοντας κάνει και πισωγυρίσματα άλλες τόσες, φτάνουμε στην χθεσινή μέρα. Τσακωθήκαμε για ένα ασήμαντο περιστατικό (εκείνος νευρίασε πάλι) και μου είπε να μην του ξαναμιλήσω ποτε. Κλάμα εγώ, τον έπαιρνα 100 τηλέφωνα, τον παρακαλούσα. Εν τελει, μου απάντησε και με έβρισε. Μόλις το ειδε η κολλητή μου και βλέποντας και την κατάσταση μου καθώς ήθελα να πάω να τον βρω κλαίγοντας, πήρε το κινητό μοθ και τον έκανε μπλοκ από παντού. Με την πάροδο της ώρας ηρεμώ λίγο και μου λέει η αδελφή μου ότι μίλησε μαζί του και της είπε ότι δεν θέλει άλλο, κουράστηκε, ότι θα στεναχωρηθώ τώρα αλλά μετά από καιρό θα είναι καλύτερα για εμένα. Ενώ προχθές που βγηκαμε μου έλεγε ποσο με αγαπά, ποσο όμορφη είμαι κτλ. Εγώ η αλήθεια είναι πως έχω βγάλει το μπλοκ και του έχω στείλει ότι μου λείπει πολύ. Δεν μπορώ μακριά του, πονάω και νιώθω κενή. Δεν ξέρω τι να κάνω.
Το πιο περίεργο απ’ όλα είναι το πως άλλαξε όλο αυτό απ’ την μια μέρα στην αλλη. Προχθές ήμασταν μαζί και ήταν όλα τέλεια και την επόμενη μέρα τέλος.
