Αρχικά, για το αν παίζονται παιχνίδια πίσω από την πλάτη μας, ο καθένας είναι ελεύθερος να έχει την άποψη του σε μια δημοκρατική χώρα, αν έχει μείνει έστω μια σταλιά δημοκρατίας, που δεν το βλέπω. Δεύτερον, ο μοναδικός υπεύθυνος και υπόλογος απέναντι στο παιδί του είναι ο γονιός.Εκείνος παίρνει τις αποφάσεις και όχι ο κάθε Μητσοτάκης, η κάθε Κεραμέως και ο κάθε Τσιόδρας. Εκείνος θα τα τραβάει όλα αν πάθει κάτι το παιδί του μέσα στην τάξη και αυτό το κάτι οφείλεται στη μάσκα για τις επιπτώσεις της οποίας κανένας γιατρός δεν τολμά να αναλάβει ενυπόγραφη ευθύνη. Γιατί άραγε? Δεν ξέρω αν έχεις παιδιά, αν έχεις γι’αυτά, ναι, αποφαςίζεις και έχεις γνώμη εσύ, αλλά για το τι θα κάνουν τα δικά μου παιδιά ή αν μπορούν να διαχειριστούν ένα φίμωτρο στο πρόσωπο τους για τόσες ώρες άποψη δεν μπορείς να εκφέρεις. Ναι, φοράνε προσωπίδα για μισή ώρα, όταν έρχονται μαζί μου στο σουπερμάρκετ, και μόνο εγώ ξέρω πόσο την αντέχουν, όμως , εδώ, μιλάμε για κανονική μάσκα επί 6 τουλάχιστον ώρες. Η ίδια η υπουργός τις προάλλες στην ομιλία της συνεχώς την έπιανε, γιατί καθώς φαίνεται την ενοχλούσε, και ύστερα έχει απαιτήσεις από παιδιά και γονείς. Επειδή έχω δουλέψει σε νοσοκομείο και έτυχε να φορέσω μάσκα αρκετές φορές για αρκετές ώρες την ημέρα, εγώ ξέρω πόσο βάσανο ήταν και πόσες φορές έτυχε να νιώθω ότι πνίγομαι και να μου έρχεται εμετός, οπότε μπορώ να καταλάβω πως μπορεί να αισθάνονται τα παιδιά μου.
Η λύση δεν είναι να φορέσουν μάσκα όλα τα παιδιά. Η λύση, εφ’όσον δεν έχουν προσλάβει το ανάλογο προσωπικό ώστε να χωρίσουν τους μαθητές σε βάρδιες, θα ήταν να δοθεί η δυνατότητα επιλογής στους γονείς και όποιος δεν θέλει μάσκα να τα κρατήσει σπίτι και να κάνουν εξ αποστάσεως μάθημα, όπως αντίστοιχα δίνουν τη δυνατότητα αυτή και στα παιδιά που ανήκουν σε ευπαθή ομάδα. Τώρα, αυτό που λένε για την κοινωνικοποίηση στο σχολείο, δεν έχει καμία ισχύ, γιατί πλέον στην τάξη ομαδικές εργασίες, προφανώς, δεν θα μπορούν να γίνονται και στο διάλειμμα το κάθε παιδί θα πρέπει να είναι σε συγκεκριμένο σημείο, δεν θα μπορούν να παίζουν μεταξύ τους και να ακουμπάνε το ένα το άλλο, θα υπάρχουν πολλοί περιορισμοί. Άρα, για ποια κοινωνικοποίηση μιλάμε? Κάλλιστα, μπορεί το παιδί να κάτσει σπίτι με έναν δάσκαλο. Πιο πολλά θα μάθει. Θα ξαναπώ, βέβαια, ότι δε νομίζω το όλο εγχείρημα να διαρκέσει για πολύ, γιατί δεν είμαι μόνο εγώ που αντιδράω, αλλά η πλειοψηφία των γονέων.