«Προσωπικά, επειδή είμαι υπέρ των ελεύθερων επιλογών των ανθρώπων, δεν έχω κανένα πρόβλημα να λειτουργούν παράλληλα και ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά κρίνω τη συζήτηση υπερβολική. Σε πολλές χώρες του εξωτερικού υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά έχουν μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Το ζήτημα είναι ότι κυριαρχούν εσφαλμένες μέθοδοι αξιολόγησης της κατάταξης των πανεπιστημίων διεθνώς. Αγνοούν το βασικό κριτήριο της σχέσης εισροής-εκροής. Για παράδειγμα, η δημόσια δαπάνη ανά φοιτητή στο δικό μας πανεπιστήμιο αγγίζει τα 500 ευρώ, όταν στο London School of Economics ξεπερνά τα 25.000 ευρώ. Επίσης, εμείς έχουμε 200 καθηγητές κι εκείνοι 800. Όμως, πολλές φορές συμβαίνει, ειδικά οι επιμελείς φοιτητές μας, να αποδεικνύονται καλύτεροι παρά τα δυσανάλογα στατιστικά που σας ανέφερα. Επομένως, το δημόσιο πανεπιστήμιο, αν και με πενιχρά μέσα και χαμηλούς πόρους σε σχέση με άλλες χώρες, καταφέρνει να πρωτοπορεί και να στέκεται ισάξιο των ανταγωνιστών του. Ο Σωκράτης, να σας θυμίσω, στον δρόμο δίδασκε, όχι σε αίθουσες και κτίρια. Συνεπώς, τα χρήματα που ξοδεύουν οι γονείς για τα παιδιά τους δεν πάνε χαμένα. Αυτό αποδεικνύεται και από τους εξαιρετικούς δείκτες ως προς την απορρόφηση των φοιτητών μας στον εργασιακό τομέα».
Πηγή:
Lifo