Σε ό,τι αφορά το θέμα Β3α, εννοείται ότι πρέπει να τεθούν τα συνώνυμα στον σωστό γραμματικό τύπο ούτως ώστε να συμφωνούν συντακτικά με τους υπόλοιπους όρους της πρότασης. Μόνο ένα συνώνυμο πρέπει να δοθεί.
«... δεν ξεχνώ τη διδαχή του Καρλ Πόπερ ...»: εν προκειμένω η διδαχή αναφέρεται σε μια προτροπή που αποσκοπεί στη νουθεσία, οπότε σημασιολογικά δεκτές λέξεις είναι προτροπή, παρακίνηση, παρότρυνση, παραίνεση, παρώθηση.
«... γίνονται αντικείμενα χλευασμού ...»: ενέχει την έννοια της κοροϊδίας. Ενδεικτικά συνώνυμα: κοροϊδία, χλεύη, σκώμμα, εμπαιγμός, λοιδορία, μυκτηρισμός
«... εισήγαγαν στην ιστορία τρόπους συμβίωσης ...»: η λέξη δεν αναφέρεται στη συγκατοίκηση, αλλά στο συνυπάρχειν, με τη έννοια της ζωής μαζί με άλλους. Το επικρατέστερο συνώνυμο, κατ' εμέ, είναι η λ. συνύπαρξη
«... αυτός που μας αντιπολιτεύεται ...»: το ρήμα εκφράζει την αντίθεση σε μία άποψη. Αποδεκτά είναι τα ρ. εναντιώνομαι, αντιτάσσομαι, αντιτίθεμαι, αντιστρατεύομαι
Σχετικά με το υποερώτημα ενεργητικής-παθητικής σύνταξης, βήμα απαραίτητο για την επιτυχή μετατροπή συνιστά η συντακτική αναγνώριση των κύριων όρων. Παρατηρούμε:
επιτρέπει: ρήμα, δημοκρατία: υποκείμενο, διαμόρφωση-εξάπλωση: αντικείμενα του ρήματος. Η απουσία ενός εμπρόθετου επιρρηματικού προσδιορισμού του ποιητικού αιτίου προεξοφλεί το είδος της σύνταξης, που εν προκειμένω είναι ενεργητική.
Ενεργητική: Μόνο η δημοκρατία επιτρέπει τη διαμόρφωση και την εξάπλωση ειρηνικών επαναστάσεων.
Παθητική: Η διαμόρφωση και η εξάπλωση ειρηνικών επαναστάσεων επιτρέπεται/επιτρέπονται μόνο από τη δημοκρατία.
Πολλές φορές στη σύνθετη πρόταση ο γράφων αναδεικνύει το πλησιέστερο —και σημαντικότερο κατ’ αυτόν— υποκείμενο. Αυτό συμβαίνει όταν προηγείται το ρήμα και ακολουθούν τα υποκείμενα σε ενικό αριθμό. Η διαφορά από τη χρήση του πληθυντικού είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση αμελητέα, συνεπώς αμφότερες οι χρήσεις γίνονται δεκτές.