Παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Γ. Μπαμπινιώτη «Συνοπτική ιστορία της ελληνικής γλώσσας» για τη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας:
Η ελληνική γλώσσα στο σύνολό της ουδέποτε έχασε τον χαρακτήρα ενιαίας γλώσσας με αδιάκοπη προφορική και γραπτή παράδοση και ιστορική συνέχεια. Ο ίδιος λαός, οι Έλληνες, μίλησαν και μιλούν την ίδια γλώσσα, την Ελληνική, ιστορικά εξελισσόμενη και διαφοροποιούμενη στην προφορική της ιδίως παράδοση, μέσα σε ιστορική παρουσία 4000 χρόνων. Ακόμη, από πλευράς δομής, είναι συγχρόνως εύκολο να ανάγεται κανείς σε παλαιότερες και απώτατες περιόδους από τη φάση που μελετά, διαπιστώνοντας σταθερά την ιστορική σχέση λέξεων και δομών προς άλλες προγενέστερές τους [...]. Η έννοια της συνέχειας στην ελληνική γλώσσα δεν αποτελεί ευσεβή πόθο ή κούφιο ηχηρό σύνθημα, αλλά ζωντανή πραγματικότητα, χωρίς να παραβλέπεται η διαφοροποίηση που υπέστη η Ελληνική στις διάφορες χρονικές φάσεις της ή, πολύ περισσότερο, χωρίς να υποστηρίζεται πως οι νεότερες γενεές πρέπει να χρησιμοποιούν εν ονόματι αυτής της συνέχειας, παλαιότερες μορφές της Ελληνικής, για να μην αλλοιωθεί τάχα ο ενιαίος της χαρακτήρας.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.