Ο γιατρος ηταν ο μονος που δεν σταματησε να μας λεει για τους βαθμους του. Οκ ολοι ειπανε, αλλα αυτος εκει... Ολη του η ζωη ενα νουμερο... Τον κανει αυτο ευτυχισμενο? Η μηπως ειναι μια πλασματικη ευτυχια για να κρυψει απο πισω της κατι αλλο? ( fact: λεει με αγαπουσαν στο σχολειο γιατι τους αφηνα να αντιγραφουν. Μαλλον ηταν ο μονος τροπος για να νιωσει κι αυτος οτι καπου ειναι χρησιμος.. Αλλιως δεν νομιζω να ειχανε ορεξη να του μιλανε οι υπολοιποι. ) Δεν ξερω, καποτε ημουνα σαν αυτον και ηρθε η στιγμη που αισθανθηκα οτι το κυνηγι της πρωτιας με τρωει, με ριχνει σε ενα τρυπακι στο οποιο ποτε δεν ειμαι χαρουμενος και παντα νιωθω αγχος και αγωνια. Εγω ειμαι σιγουρος οτι αυτον ακομα και σημερα τον ποναει που δεν τελειωσε τη σχολη με 10 η που δεν εγραψε 20 σε ολα τα μαθηματα των πανελληνιων. Του ευχομαι ολοψυχα να αισθανεται παντα καλα με τον εαυτο του την πραγματικοτητα και οχι να κρυβει ασχημα συναισθηματα πισω απο το μανδυα της επιτυχιας. Κατα τα αλλα η φιλολογος νομιζω ειναι ο "νορμαλ" ανθρωπος, που εκανε το ονειρο της πραγματικοτητα και που δειχνει οτι οντως αγαπα αυτο που κανει. Ειθε σε 20 χρονια να ειμαστε κι εμεις ετσι