Τι στιγμή που γράφω αυτά, ένα παιδάκι ακριβώς κάτω από το παράθυρό μου παίζει τη φυσαρμόνικά του. Στις 13:30 θα αρχίσει ο από πάνω να τραγουδάει έντεχνα, και στις 15:30 θα δεχθεί επίσκεψη η γειτόνισσα από φίλη της, να σχολιάσουν τα ζουμπούλια και τα τριαντάφυλλά της. Κάπου στο υπόλοιπο της ημέρας μπορεί να ρίξει και ένα καβγά στο τηλέφωνο με το γκόμενό της η από δίπλα και μόνο αν τα βρουν δεν θα βάλει αισιοδοξοκαψουροαπελευθεωτικά τραγούδια στο τέρμα για το επόμενο δίωρο.
Πλέον έχω συνηθίσει. Στην χειρότερη βάζω τίποτα στο youtube (τύπου rolling thunder and rain 10 hours version

) και φοράω ακουστικά.
Πάντως, αν και στην αρχή μου φαινόταν λογικό το σενάριο να τους κάνω παρατήρηση για ησυχία (πράγμα που δεν θα έκανα ποτέ γιατί ντρέπομαι), πλέον νομίζω πως θα ήμουν περίεργος να απαιτούσα κάτι τέτοιο. Επειδή εγώ χρειάζομαι ησυχία; Πολύ αυταρχικό.