Στα λατινικά ότι "βγαίνει" από τη μετάφραση δεν το διαβάζω καν (υποκείμενο, αντικείμενο, μετοχές, εμπρόθετοι, επιρρηματικοί, επιθετικοί, πλάγιες πτώσεις κλπ). Τώρα αν κάτι είναι ψαγμένο, πχ η βλακεία "αιτιατική του προσώπου που μετανοιώνει", το μαθαίνω ως extra, όπως και τα συντακτικά φαινόμενα (δευτερεύουσες, υποθετικοί)

Στο τέλος κάνω τις μετατροπές, πχ μετοχή σε δευτερεύουσα, αφαιρετική απόλυτη, γερούνδιο, γερουνδιακό, παθητική περιφραστική συζυγία σε ενεργητική φωνή και το αντίστροφο, κλπ κλπ.
Αρχαία δεν πολυδιαβάζω το συντακτικό, κυρίως γιατί έκανα πολύ καλή δουλειά στην Α' και Β' Λυκείου. Προτείνω, όμως, να δώσεις ιδιαίτερη σημασία στις δευτερεύουσες προτάσεις και στους υποθετικούς λόγους. Τώρα η σύμπτυξη πρότασης σε μετοχή και το αντίστροφο, καθώς και η μετατροπή των ρηματικών επιθέτων σε -τος και -τεος είναι εύκολα, αλλά ρίξε κι εκεί μια ματιά
Also, μην ξεχνάτε τη γραμματική. Τα "βασικά" όλα νεράκι. Μη μαθαίνετε άκυρους αρχικούς χρόνους, όπως του "άδω", δε θα τους χρειαστείτε πουθενά