Θέλω να μου πεις αν είσαι ευχαριστημένος με την επικρατούσα κατάσταση στα πανεπιστήμια. Για να γίνω συγκεκριμένος: φασαρία και χαβαλές την ώρα του μαθήματος, κάπνισμα στις αίθουσες, φθαρμένα έδρανα, καθίσματα κλπ. (ευθύνη των φοιτητών βεβαίως, δεν οφείλει κανένας να έρχεται να τα αντικαθιστά γιατί είναι παράλογο να τα κακομεταχειρίζονται), παντού κομματικές αφίσες και συνθήματα, πολύ συχνά επιθετικού χαρακτήρα.
Χωρίς να πιστεύω ότι οι διαγραφές φοιτητών λύνουν οποιοδήποτε πρόβλημα, θεωρώ πως δεν αποκλείεται να συμβάλλουν σε μια κάπως διαφορετική αντιμετώπιση του Πανεπιστημίου. Πρέπει να καταλάβουμε τη σημασία του χώρου για τη μόρφωση και την επαγγελματική μας εκπαίδευση, και πρέπει να φερόμαστε στον χώρο (όπως και σε όλους τους χώρους βεβαίως) με σεβασμό. Θεωρώ πως κάποιος που είναι στο 10ο έτος σε ένα 4ετές τμήμα και πηγαίνει μόνο για να δώσει μαθήματα, παρακαλώντας στο γραπτό του τον καθηγητή να τον περάσει από λύπηση, επειδή "είναι το τελεταίο του μάθημα", όχι μόνο δεν προσφέρει οτιδήποτε στον κλάδο που επέλεξε ως αντικείμενο για τις σπουδές του, αλλά συντελεί στην αντιμετώπιση του Πανεπιστημίου ως ένα καφενείο όπου πατάμε όποτε το θυμόμαστε μήπως σταθούμε τυχεροί. Άλλο να τελειώσει λίγο αργότερα από τους υπόλοιπους λόγω δουλειάς ή κάποιου άλλου θέματος (αν είναι κάτι προσωρινό μπορεί να κάνει και διακοπή σπουδών), και άλλο να ξεχάσει ότι είναι φοιτητής και να περιμένει να πάρει πτυχίο κατά τύχη.
Μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί οι διαγραφές να μη βοηθούσαν καθόλου στη διαφορετική αντιμετώπιση του Πανεπιστημίου από τους φοιτητές. Ωστόσο ακριβώς επειδή θεωρώ απαραίτητη την ισχύ ορισμένων κανόνων σε αυτόν τον χώρο, πιστεύω πως κάποιος ο οποίος δεν ενδιαφέρεται ούτε για το αντικείμενο των σπουδών του, ούτε ακόμα για την ολοκλήρωση των σπουδών του με σκοπό να αναζητήσει κάποια σχετική εργασία (οι καιροί είναι δύσκολοι, δεδομένο, αλλά δεν έχει σχέση με αυτό που λέω), μάλλον δε χρειάζεται να παραμείνει στον χώρο.
Απαραίτητες δε θεωρώ τις διαγραφές, θεωρώ τις κυρώσεις στους φοιτητές που παραβαίνουν ορισμένους κανόνες (όχι που θα βγάλω εγώ από το μυαλό μου, για υπάρχοντες μιλάω, όπως σωματικές και φραστικές επιθέσεις, κάπνισμα σε εσωτερικούς χώρους, καταστροφή δημόσιας περιουσίας).
Όπως και να'χει, ξαναλέω ότι δεν έχω παγιωμένη στάση πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Σίγουρα, με τα δεδομένα που έχω, δε διαφωνώ. Καλώς ή κακώς, το βλέπω σαν ευκαιρία να αλλάξει η νοοτροπία μας για το Πανεπιστήμιο. Ίδωμεν.
Υ.Γ: Αναλόγως και τον κλάδο. Αν μιλάμε για ιατρό που πάει να πάρει πτυχίο αραχτός στα 12-14 χρόνια προσπαθώντας να περάσει με 5 (υποθετική περίπτωση βεβαίως, δεν είπα ότι έχω κάποιο παράδειγμα), καταλαβαίνουμε ότι διακινδυνεύονται ορισμένα πράγματα.