Η ευτυχία δε μεταφράζεται τόσο ως επιτυχία, όσο ως ευρύτερα καλή τύχη, πολυεπίπεδη ευόδωση, που δεν περιορίζεται στην
υλική ωφέλεια (για την οποία χρησιμοποιείται η δοτική χαριστική), αλλά είναι ευρύτερη και πολύ πιο ουσιαστική για το συνόλο των πολιτών (την πόλη). Σκέψου: Κατηγορείται κάποιος και ο ομιλών ισχυρίζεται πως για την πόλη η απαλλαγή τόσο από τον κατηγορούμενο ,όσο και από ανάλογους ανθρώπους θα συνιστά ευτυχία. Είναι δυνατό να περιορίζει τις αναφορές του στα υλικά αγαθά;

Στην πραγματικότητα, μάλιστα, η σύνταξη είναι προσωπική, οπότε η δοτ. προσ. απλή συντακτικά δεν παρουσιάζει ισχυρά ερείσματα και άρα προσωπικά από τις δύο μου προτάσεις θα κατέληγα στη δοτ. προσ. ηθική ΜΟΝΟ.
Διαφωνώ με τη μετάφραση λοιπόν:
Ευτυχία (εξηγήσαμε το νόημά της)
θα συνιστά για την πόλη η απαλλαγή (έναρθρο απαρέμφατο->προτιμότερη μετάφραση με ουσιαστικό, όπου αυτό είναι δυνατό)
από τέτοιου είδους πολίτες.
Αυτά βέβαια είναι απόψεις. Θα πρέπει, ωστόσο, να ομολογήσω πως η προσέγγισή μου πολύ μου αρέσει.