Κοίτα πως έχει το πράγμα.
Θα πας στην ιατρική μόνο και μόνο εάν είσαι σίγουρη ότι αν δεν κάνεις ιατρική θα' σαι δυστυχισμένη.
Είναι βάσανο, είναι μεγάλο βάσανο το' ναι γίνεις γιατρός, πόσο δε μάλλον το να γίνεις καλός γιατρός.
Αφήνεις πολλά πράγματα πίσω σ' όλη την πορεία αλλά και στο πανεπιστήμιο. Θα αναγκαστείς να γράψεις φίλους, βόλτες, ηρεμία κλπ κλπ. Θα μου πεις σε ποια σχολή δεν αναγκάζεσαι να το κάνεις αυτό; Όλες οι σχολές θέλουν θυσίες, αλλά η ιατρική έχει μια ιδιαιτερότητα. Την παντρεύεσαι. Άπαξ και μπεις στη σχολή τέλειωσες. Αυτό θα κάνεις μια ζωή. Μια ζωή θα τρέχεις, θα μαθαίνεις, θα υπάρχουν και αλλά, υποχρεώσεις. Για να μη μιλήσω για την κούραση που έχει μετά.
Αλλά κοίτα και την άλλη πλευρά.
Άμα το θέλεις δε θα σε νοιάξει τίποτα, ούτε η κούραση ούτε οι δυσκολίες ούτε τίποτα. Ακόμη και εγώ που είμαι στο 2ο έτος και πολλές φορές έχω αγανακτήσει με την ιατρική λέγοντας ότι είναι ασύλληπτα δύσκολο αυτό που πρέπει να κάνουμε, είναι άπειρες και ατέλειωτες οι γνώσεις που πρέπει να έχουμε, έχουνε έρθει φορές που νιώθω ευλογημένος που σπουδάζω ιατρική. Όταν πλέον ξέρω γιατί λέμε ότι το δεξί ημισφαίριο στέλνει πληροφορίες στο αριστερό μέρος του σώματος, όταν μπορώ να εξηγησω γιατί κάποιος που έχει parkison τρέμει ή γιατί όταν τρέχουμε μας πονάει ένα συγκεκριμένο σημείο στο δεξί τμήμα της κοιλιάς αισθάνομαι ωραία, αισθάνομαι βασικά ΥΠΕΡΟΧΑ που ξέρω να εξηγώ την ανθρώπινη ύπαρξη.
Στην ιατρική θα μάθεις γιατί υπάρχεις, πως υπάρχεις και αυτό είναι το σημείο που της προδίδει μια ανωτερότητα, όχι ανωτερότητα από άποψη κύρους και βλακείες, αλλά πες το από άποψη ικανοποίησης της ανθρώπινης περιέργειας.
Αν λοιπόν ξέρεις ότι αν δε γίνεις γιατρός θα' σαι δυστυχισμένη, τότε πήγαινε. Αλλιώς μη το σκέφτεσαι καν.