Φιλόλογος>φίλος+λόγος=>αγαπά το λόγο, όπως πολύ σωστά κάπου προαναφέρθηκε.
Το
κατεξοχήν αντικείμενο του Φιλολόγου είναι η γλώσσα (ο λόγος, ο ορθός λόγος). Τα νέα, τα αρχαία, τα λατινικά, η λογοτεχνία (η τέχνη του λόγου, με την πρακτική του μορφή, ο οποίος είναι αποκύημα της γλώσσας).
Ιστορία>Οίδα=γνωρίζω=>γνώση
Το
κατεξοχήν αντικείμενο του Ιστορικού είναι η ιστορία, η οποία είναι γνώση. Γνώση της παράδοσης, της κοινωνικής εξέλιξης, των γεγονώτων, ανάλογη ερμηνεία, κι άλλα ηχηρά παρόμοια.
Ένα κείμενο, για να το αντιληφθεί κανείς στη Νέα Ελληνική γλώσσα, προϋποθέτει συγκεκριμένες προσλαμβάνουσες. Είναι άλλο να μελετάς την Ιστορία, κι άλλο να μελετάς την Αρχαία Ε. Γλώσσα. Το τι είναι πιο δύσκολο είναι ορισμένες φορές υποκειμενικό. Άλλοι δυσκολεύονται να ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ Ιστορία, και άλλοι να κατανοήσουν την Α.Ε. . Εντελώς διαφορετικά αντικείμενα, συνυφασμένα, δυστυχώς, κάποιες φορές.
Υγ. Τα Ιστορικά παραδείγματα που θέτεις, είναι το λιγότερο γελοίο να μην τα γνωρίζει άνθρωπος με απολυτήριο λυκείου, όχι με πτυχίο Φιλολογίας.