Χαίρομαι πραγματικά που συναντώ ένα τόσο ωραίο θέμα, με τόσο υψηλό επίπεδο αντιπαράθεσης απόψεων μέσα στο στέκι. Μπράβο παιδιά!!!
Μακάρι να μπορούσαμε πάντοτε να συζητάμε σ' αυτό το επίπεδο...
Το ζήτημα είναι πολύ περίπλοκο και δεν είναι καθόλου εύκολο να καταλήξουμε σε ένα οριστικό και απόλυτο συμπέρασμα. Ομολογώ πως δεν έχω συγκεκριμένη κι εμπεριστατωμένη άποψη επ' αυτού, ενώ το έχω σκεφτεί πολλές φορές και ως εκπαιδευτικός (διδάσκω σε φροντιστήρια) και ως γονιός. Επίσης θα πω ότι μέχρι να φτάσω στο σημείο να γράψω, ήδη έχω επηρεαστεί από τις απόψεις των συνομιλητών που έχω διαβάσει. Θα προσπαθήσω να δείξω κάποιες πλευρές του ζητήματος που μ' έχουν απασχολήσει, μέσω των πολύ ωραία διατυπωμένων έως τώρα απόψεων.
Κ επίσης...στο δεύτερο ερώτημα [κυρίως]... γιατί κάποιο πραγματικά χαρισματικό παιδί να πρέπει να μείνει καθηλωμένο σε ένα -κατά γενική ομολογία- δυσλειτουργικό σχολείο μέχρι τα 18 του όταν αποδεδειγμένα μπορεί να αποφοιτήσει πχ στα 16 του?
Αυτή είναι η δεύτερη (και δευτερεύουσα) ερώτηση που έχει θέσει η συνομιλήτρια, με την οποία δεν έτυχε έως τώρα να ανταλλάξουμε απόψεις και τη χαιρετίζω. Σε αυτό μάλλον έχω πιο κατασταλλαγμένη άποψη. Διαφωνώ με το να "τρέχουν" τα παιδιά τις τάξεις. Αυτό γιατί...
Το σχολείο έχει δύο στόχους. εξ'ίσου σημαντικούς: α) μα δώσει στο μαθητή κάποιες γνώσεις και β) να τον βοηθήσει να διαμορφώσει την προσωπικότητα και το χαρακτήρα του.
Κατά τη γνώμη μου, ο οποιοσδήποτε διαχωρισμός με οποιοδήποτε κριτήριο εμποδίζει σοβαρά το δεύτερο σκοπό του σχολείου. Η κοινωνία αποτελείται από διαφορετικούς ανθρώπους, διαφορετικών δυνατοτήτων και έτσι πρέπει να είναι και μια σχολική τάξη.
Να μια πολύ ωραία άποψη από έναν συνομιλητή με τον οποίο επίσης δεν είχα έως τώρα την τιμή να ανταλλάξω απόψεις. Κατά τη γνώμη μου, η νοητική ανάπτυξη αλλά και η μαθησιακή πρόοδος θα πρέπει να συμβαδίζει και με τη φυσική ανάπτυξη και ωριμότητα του μαθητή. Πιστεύω ότι οι γνώσεις πρέπει να ωριμάζουν μέσα στο μυαλό του παιδιού, ώστε να έχουν τον απαιτούμενο χρόνο να μετουσιωθούν σε "γνώση", δηλαδή σε ένα ενιαίο πλαίσιο αντίληψης των πραγμάτων, ώστε ο μαθητής να μπορεί όχι μόνο να αποθηκεύει "ωμή" (ανεπεξέργαστη) πληροφορία αλλά και να μάθει να την διαχειρίζεται κριτικά, με αποτέλεσμα να μπορεί να παράγει επεξεργασμένη πληροφορία, δηλαδή σκέψη. Επίσης, η παιδεία πρέπει να έχει ως στόχο της την ατομική ανέλιξη του μαθητή κι όχι μόνο την καλύτερη εκμετάλλευση των ικανοτήτων του από την κοινωνία (φυσικα κι αυτό είναι θεμιτό, όμως μέσα σε κάποια όρια). Τα παιδιά δεν είναι άλογα του ιπποδρόμου, ούτε πρωταθλητές των ολυμπιακών αθλημάτων που πρέπει να τα βιάζουμε ώστε ν' αποδώσουν περισσότερα για το σύστημα. Η μαθησιακή διαδικασία πρέπει να καταλήγει στην απόκτηση παιδείας, δεν είναι απλώς εκπαίδευση για χρηστικούς λόγους. Αυτό μετατρέπει τον άνθρωπο σε σκύλο του Παυλώφ.
Μιλάμε για μια κοινωνία πλέον που στοχεύει στην παραγωγή. Θέλετε να την πείτε "επιχείρηση"; Θέλετε να την πείτε "ρομποτάκια εν δράσει"; Το ίδιο μου κάνει. Ο μαθητής έχει μοναδικό σκοπό να παράγει το καλύτερο δυνατό χωρίς να λειτουργούν οι "ανθρώπινοι παράγοντες" αφού αποδείχθηκε οτι τον εμποδίζουν.
Αυτό ακριβώς εννοεί και η φίλη Suspiria σε τούτο το σημείο της απάντησής της. Θα συμφωνήσω μαζί της, όσο κι αν κάτι τέτοιο δεν είναι και τόσο συνηθισμένο
Βέβαια, η XRZ σε αυτά που αναφέρω έχει να αντιπαραθέσει το ακόλουθο επιχείρημα:
Επίσης, @ ρουμάνα... Η κόρη σου είχε την ευκαιρία να περάει 2 χρονιές σε μία στα αγγλικά. Προφανώς -εγώ αυτό καταλαβαίνω τουλ- ήταν ανώτερη στα αγγλικά από άλλα παιδιά που ξεκίνησαν μαζί (τα έπαιρνε πιο εύκολα, την ενδιέφεραν πιο πολύ, 1000 λόγοι θα μπορούσαν να είναι η αιτία). Με βάση τη σημερινή δομή του σχολείου όμως η κόρη σου θα έπρεπε να είναι 3 χρόνια ΠΙΣΩ από το επίπεδο που βρίσκεται σήμερα γιατί η συνομίληκη φίλη της με την οποία ξεκίνησαν μαζί [που δεν την ενδιέφερε τόσο, δεν διάβασε τόσο, δεν τα κατάφερνε τόσο οτιδήποτε μπορεί να συνέβη!) θα ένιωθε μειονεκτικα!!!!!
Θα ήθελα να πω σε αυτό το σημείο ότι εδώ τα μεγέθη δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, συγκρίσιμα. Η εκμάθηση γλώσσας, σε πρωτογενές τουλάχιστον επίπεδο, είναι μια διαδικασία που δεν συμβαδίζει αναγκαστικά με την ηλικία. Ένα μικρό παιδί, σε ηλικία κάτω των 5 ετών μπορεί να μάθει να μιλά δύο διαφορετικές γλώσσες απλά γιατί ομιλούνται στο περιβάλλον του. Το να μάθει να χρησιμοποιεί σε βασικό επίπεδο μία γλώσσα δεν συνεπάγεται την ικανότητα του παιδιού ν' αναπτύσσει αφηρημένες έννοιες σε αυτήν τη γλώσσα. Άλλωστε, ακόμη κι όταν ένα παιδί παίρνει ένα πτυχίο γλώσσας σε μικρή ηλικία, μαθαίνει πολύ αργότερα να χρησιμοποιεί αυτήν τη γλώσσα σε ανώτερο επίπεδο, όταν ωριμάσουν οι ανάλογες νοητικές δεξιότητες. Το να μάθει κανείς να χρησιμοποιεί τις έννοιες των μαθηματικών ή την υψηλή χρήση της μητρικής του γλώσσας για την κατανόηση και την παραγωγή εννοιών είναι κάτι πολύ διαφορετικό και θα πρέπει να συμβαδίζει και με την ηλικία του παιδιού.
Η XRZ επανέρχεται μ' ένα σημαντικό αντεπιχείρημα στις παραπάνω θέσεις:
όντας μέλος της ομάδας της εθνικής ομάδας μαθηματικών στα νιάτα μου
(τότε που ήμουν εξυπνότερη γιατί τώρα το πολυτεχνείο με αποβλάκωσε- no joke 
) να είμαι υποχρεωμένη να χάνω κυριολεκτικά τον καιρό μου [έχοντας ολοκληρώσει την απαιτούμενη για το σχολείο ύλη των μαθηματικών από την Α' Λυκείου] όντας υποχρεωμένη να παρακολουθώ μαθηματικά στην ίδια τάξη με κάποιον που τελείωσε το σχολείο χωρίς να ξέρει (κλέβω το παράδειγμα του Πέτρου) να λύνει πρωτοβάθμια εξίσωση...
Είχες τεράστιο ταλέντο (ας το δεχτούμε χάριν της συζήτησης) στα μαθηματικά. Είχες το ίδιο ταλέντο στη βιολογία ή στα φιλολογικά; Γιατί θα έπρεπε να ανέβεις μια τάξη με μόνο κριτήριο αυτό; Επίσης, έχω σημειώσει το σημαντικό σου σχόλιο περί αποβλάκωσης στο πολυτεχνείο. Μήπως (λέω μήπως, ας μην το πάρει παρακαλώ κανείς ως ειρωνία) το ότι έδωσες μεγάλο βάρος στα μαθηματικά κατά τη σχολική σου ηλικία έπαιξε κάποιο ρόλο σ' αυτό; Μήπως παραγνώρισες τη συνεισφορά και των άλλων μαθημάτων στη συνολική διαμόρφωση του χαρακτήρα σου και της γενικότερης παιδείας σου; Μήπως εάν είχες ανέβει σε τάξεις είχε ακόμη χειρότερο αποτέλεσμα; Δεν είναι εύκολο ν' απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα!
Από την άλλη πλευρά, κατανοώ πλήρως την απογοήτευση και τη βαρεμάρα που σου προκαλεί η παρακολούθηση και η επανάληψη πραγμάτων που ήδη τα έχεις κατανοήσει. Εγώ εάν ήμουν εκπαιδευτικός σε σχολείο θα φρόντιζα να προσέξω ποιοι μαθητές έχουν ιδιαίτερο ταλέντο και θα προσπαθούσα να βρω τρόπους να τους βοηθήσω να το αναπτύξουν, αξιοποιώντας τους με διάφορους τρόπους και εντός και εκτός της τάξης. Πάντα υπάρχει τρόπος για τον ανήσυχο δάσκαλο (όχι τον βολεμένο δημόσιο υπάλληλο) να γονιμοποιήσει τους ξεχωριστούς και επίσης ανήσυχους μαθητές του.
Τέλος, ο φίλος Nosaltres έχει να μας δείξει μια άλλη σημαντική πτυχή του ζητήματος, η οποία δυστυχώς δεν μπορεί σε καμμία περίπτωση να παραγνωριστεί:
Ξερω παρα πολλες περιπτωσεις που οι γονεις πιεζουν απιστευτα τα παιδια τους να πετυχουν υψηλες βαθμολογιες, σε σημειο τα παιδια να τρελλαινονται, και δεν ειναι λιγες οι περιπτωσεις που φτανουν και στην αυτοκτονια. Αμα γινουν αυτα που λες XRZ, οι εν λογω γονεις θα πιεζουν τα παιδια τους να περασουν οσο γινεται πιο γρηγορα τις ταξεις και οχι απλα καλες βαθμολογιες. Ο "καλος μαθητης" θα ειναι πλεον ειναι αυτος που θα τελειωσει το λυκειο στα 16, αυτο θα γινει κατι σαν γενικος στοχος και οχι διευκολυνση προς τους καλους μαθητες... κατι το οποιο θα ειναι καταστρεπτικο. Με αποτελεσμα να διαταραχθουν καποιες ηδη διαταραγμενες ισορροπιες...
Πολύ φοβάμαι ότι αυτό ακριβώς θα γίνει, έχω εμπειρία από τέτοιους γονείς και είναι πολλοί, δυστυχώς...
Θα τελειώσω αυτό το κομμάτι της απάντησής μου με μια γενική αρχή: Οι φυσικές εξελικτικές διαδικασίες γενικά συμβαίνουν με σχετικά αργούς ρυθμούς. Σε οποιοδήποτε σύστημα, εάν επιβληθούν εξελικτικοί ρυθμοί ταχύτεροι απ' ότι πρέπει, η εξέλιξη γίνεται μόνο στην επιφάνεια, δεν προλαβαίνει να χωνευτεί και δημιουργεί εντροπικά φαινόμενα.
