Αυτό ακριβώς είναι το νόημα της λογοτεχνίας, και της τέχνης γενικότερα!
Δε με ενδιαφέρει τι ήθελε να πει ο ποιητής, αν ήθελε να πει κάτι πρόβλημά του. Σημασία έχει πώς θα το πάρει ο αναγνώστης, το πώς θα μιλήσει σε 'μένα, σε 'σένα, στον τάδε ή στον δείνα. Δεν υπάρχει μία αλήθεια, υπάρχει πολλαπλή αλήθεια. Από τη στιγμή που δημοσιεύεις, πάει, τελείωσε παύει να ανήκει σε 'σένα, ανήκει στο κοινό.
Επιπλέον αυτό το "τι θέλει να πει ο ποιητής;" και το "ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα του κειμένου;" είναι τελείως ανούσιο και ηλίθιο. Τίποτε δε θέλει να πει ο ποιητής, κανένα δεν είναι το ηθικό δίδαγμα. Απλώς κάποιος γράφει για να προκαλέσει συναισθήματα σε κάποιον άλλον... Κυρίως έχει να κάνει μ' αυτό. Το ίδιο και με τη μουσική. Ακούω κάτι επειδή μου αρέσει, είναι ωραίο. Από εκεί και πέρα αν αυτό σου δώσει αφορμή να σκεφτείς πράγματα και να το πας ένα βήμα παραπέρα είναι άλλο θέμα.
Σε καμμία περίπτωση πάντως δε μπορείς να πεις "αυτό είναι και τέλος"
Έτσι είναι. Εύγε παιδί μου!
Αλλά, αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να διδάσκεται ή να εξετάζεται το μάθημα της λογοτεχνίας. Το πρόβλημα έγκειται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο κάνεις το μάθημα- διορθώνεις στο τέλος το γραπτό.