Απλά λέω ότι τη λογοτεχνία την καταλαβαίνει ο καθένας όπως θέλει. Θα διαβάσουμε το ίδιο βιβλίο ας πούμε, κι άλλα θα πάρω εγώ κι άλλα εσύ, γιατί είμαστε άλλοι τύποι γενικά, άλλα καταλαβαίνουμε όταν διαβάζουμε, άλλα μας αρέσουν, άλλα μας τη δίνουν μπλα μπλα. Κι άρα το να βγεις σε μια τάξη 30 διαφορετικών ανθρώπων με 30 διαφορετικές ερμηνίες ο καθένας για τα κείμενα που διαβάζει, και να τους πεις "αυτό εννοεί εδώ ο ποιητής, αυτό ήθελε να πει ο συγγραφέας, αυτό αυτό αυτό" είναι βλακεία γιατί εμένα, για παράδειγμα, ΔΕ με νοιάζει τι ήθελε να πει, ακόμα και να 'θελε να πει κάτι που δεν ισχύει πάντα.
Κι άρα όταν προσπαθήσεις να δώσεις σε όλους (τους μαθητές) συγκεκριμένο νόημα για κάθε κείμενο (=οριοθετείς νοηματικά τη λογοτεχνία) δε θα πολυβγάλεις άκρη γιατί οι μόνοι που θα κάτσουν να σ' ακούσουν είναι τα φυτά. Κι άντε κάνα δυο άλλοι που έχουν σαπίσει στα θρανία επειδή δε βγαίνουν οι απουσίες (γενίκευση, αλλά δε βαριέσαι τώρα

)
Μπορείς να μιλήσεις για το τεχνικό κομμάτι ενός κειμένου, εκεί δεν πολυχωράνε άλλες εκδοχές γιατί είναι πολύ πιο συγκεκριμένα τα πράγματα. Αλλά το νόημα το αφήνεις αόριστο, πες εκεί δυο τρεις σαχλαμάρες να περάσει η ώρα αλλά μην τις ζητάς στις εξετάσεις μετά.