Μπήκα στον κόπο να διαβάσω αρχαία στην Α λυκείου, υπό την επηρεια, όχι οινοπνεύματος, αλλά μιας εμπνευσμένης (και κάπως περεξηγημένης) καθηγήτριας. Μου δίδαξε πως τα αρχαία δεν είναι παπαγαλία, αλλά μια συνεχής άσκηση του νου. Πως, με μερικά βασικά αξιώματα, (αυτά που έχει μπροστά η γραμματική), προκύπτουν όλοι οι γραμματικοί κανόνες. Πως η σύνταξη ενός αρχαίου κειμένου είναι σαν την ανάλυση ενός προβλήματος μαθηματικών ή φυσικής. Μα πάνω απ όλα μου έδωσε την αγάπη για την πλούσια γλώσσα μου.
Εντάξει, το τελευταίο είναι άσχετο με τα μαθηματικά.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.