Το αν σε έχει πιάσει λύσσα παροξυσμού για την Ιατρική θα φανεί μέσα από τις πράξεις σου στο κοντινό μέλλον, ως πτυχιούχα (γ)ιατρός. Ότι και να λέμε τώρα, ότι και να λέτε τώρα...δεν βγάζουμε άκρη. Δεν μας ενδιαφέρει τι έπαθες για να περάσεις στην Ιατρική. Ούτε γιατί έπρεπε να περάσεις όλα αυτά για να περάσεις στην Ιατρική. Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Άσε το κάθε παιδί να κάνει τον αγώνα του και μην προκαλείς εικόνα «αμοκ» περί κατάκτησης του στόχου «εισαγωγή στην ιατρική» λες και διατύπωσες την σκέδαση βαρυτικών κυμάτων (πιο σπουδαίο από την εισαγωγή στην ιατρική). Επίσης δεν ξέρω αν η Ιατρική θέλει τέτοια άτομα για φοιτητές, που να μην «ελέγχουν» τις ψυχοσωματικές τους αντοχές. Αλλά θα μου πεις Ελλάδα είμαστε, με τέτοιο μπουρδελοσύστημα εισαγωγής που έχουμε..
Βέβαια όπως είπαν οι προλαλήσαντες, κάποια άλλα παιδιά σε παλιότερες χρονιές έδιναν με πιο αυστηρούς όρους εισαγωγής (όπως 9 μαθήματα, 14 μαθήματα, με πιο δύσκολα θέματα...κτλ) και δεν έφθειραν ανεπανόρθωτα την υγεία τους μέχρι στάδιο σχιζοφρενίτιδας. Επίσης μην ξεχνάμε ότι πολλά παιδιά με τρύπιο παπούτσι και χωρίς φροντιστήρια πιάνουν την ιατρική αλλά δεν τρελαίνονται, ούτε λυποθυμούν, ούτε...κτλ. Εσείς τα παιδιά του σαλονιού, των 15 ιδιαιτέρων την μέρα...γιατί τόσες μανιοκαταθλιπτικές τάσεις;
Τέλος να προσθέσω ότι καθηγητές στο λύκειο μου είχαν πει το εξής γεγονός: στην Ελλάδα έχουμε 3 κατηγορίες μαθητών: (α). εκείνοι που κάνουν φροντιστήριο ή ιδιαίτερο και καπάκι ιδιαίτερο του φροντιστηρίου ή ιδιαίτερου, (β). εκείνοι που κάνουν ένα ξερό φροντιστήριο ή ιδιαίτερο και (γ). μια μειοψηφία λόγω οικονομικών προβλημάτων που δεν κάνουν φροντιστήριο. Η κατηγορία (α) έχει εξασφαλισμένη την ιατρική σε σχέση με τις άλλες 2 κατηγορίες με περισσότερο ποσοστό επιτυχίας. Τελικά στην ιατρική περνάνε άτομα με τον μεγαλύτερο δείκτη μασημένης τροφής ή οι πραγματικά καλοί μαθητές με τις δικές τους δυνάμεις (χωρίς φροντιστηριακή ένεση);
Οι πανελλήνιες είναι ένας διαγωνισμός ευφυϊας επί ίσοις όροις;
