Φέτος κλείνω το πέμπτο έτος σπουδών στην πόλη μου και δεν έχω κάποιο παράπονο. Ίσα-ίσα μπορώ να πω ότι στενοχωριέμαι κάπως, που οι σπουδές μου οδεύουν προς το τέλος με αποτέλεσμα, το όλο όμορφο πράγμα που ζω ως φοιτητής θα πάψει να υφίσταται πλέον στα τέλη του ακαδημαϊκού έτους 2009-2010. Όπως προείπα ζω ένα όμορφο πράγμα ως φοιτητής. Μπορεί να μένω με τους γονείς μου, όμως είμαι ελεύθερος να ζήσω την φοιτητική ζωή όπως την θέλω. Δεν με ελέγχουν στις εξόδους μου ή με ποια παρέα θα βγω. Οι γονείς μου, μου έχουν εμπιστοσύνη για ό,τι κάνω, αφού τους έχω δώσει στο παρελθόν αληθινά δείγματα γραφής ειλικρίνειας των πράξεων μου. Η φοιτητική ζωή μαζί με τους γονείς τελικά, δεν είναι δέσμευση - αυστηρή επιτήρηση τύπου Τρισέ και Αλ Μούνια, όπως κακώς πολλοί πιστεύουν, αλλά έχει κάποια σημαντικά θετικά πράγματα όπως το σπιτικό φαγητό και το πλυμμένο ρούχο. Βοηθάω και γω σε κάποια πράγματα του σπιτιού αρκετές φορές...δεν έχω μάθει να είμαι κακομαθημένο κωλόπαιδο που να τα θέλω όλα στο χέρι.
Διασκεδάζω και περνάω καλά με λίγους καλούς φίλους χωρίς τον γονεϊκό έλεγχο. Γυρίζω ότι ώρα θέλω σπίτι μου χωρίς να βιώνω ανακριτικές διαδικασίες. Από τότε που πέρασα στο Πανεπιστήμιο, η ζωή μου άλλαξε στο θέμα ελευθεριών και "κινήσεων" κοινωνικοποίησης (π.χ. βόλτες,...κτλ). Επίσης, ένα θετικό από την διαμονή μου με τους γονείς μου, είναι ότι πολλές φορές συζητάμε ένα προσωπικό πρόβλημά μου (π.χ. φοιτητικό πρόβλημα) και μου αρέσει, εφόσον έχω κάπου να το μοιραστώ, καθώς δέχομαι και μια άλλη άποψη ίσως πιο έμπειρη από μένα.
Βέβαια, έχω την πεποίθηση ότι έζησα και ζω έτσι άνετα, την φοιτητική ζωή μου, επειδή είμαι άντρας. Αν ήμουν το αντίθετο φύλο, δεν πιστεύω να είχα την ίδια φοιτητική ζωή. Θα ήμουν πιο περιορισμένος στις εξόδους μου. Δεν το έχω βιώσει προσωπικά, αλλά κρίνω με βάση αυτά που ακούω από συναδέλφους φοιτήτριες που ζουν με τους γονείς τους.
Υ.Σ.: Δεν καταλαβαίνω όμως προς τι η όλη γκρίνια και η παραξενιά αυτού του θέματος που απασχολούν και στενοχωρούν πολλούς φοιτητές;
Στις φυλακές του Αλ Κατράζ ζούμε σαν φοιτητές; Ας χαρούμε την φοιτητική ζωή που είναι τόσο λίγη και μικρή παραμερίζοντας στην άκρη, τις αβάσιμες απόψεις που ακούγονται περί περιορισμού των ελευθεριών εξόδου και κινήσεων, όταν σπουδάζει κάποιος με τους γονείς του. Έλεος.
Προτείνω την γνωριμία, όλων των φοιτητών και φοιτητριών του ischool που ζουν με τους γονείς τους. :p
Άντε να κάνουμε και κανένα σωματείο.
