Ας πω κι εγω την εμπειρία μου με τη χρήση της τεχνολογίας στην εκπαίδευση
Στο σχολείο μου όλες πλέον οι αίθουσες είναι εξοπλισμένες με διαδραστικούς πίνακες (smartboards, ξυπνοπούλια του λόγου τους). Το θέμα για μένα δεν είναι το αν έχεις κάτι, θεωρώ ότι σε αυτή τη συζήτηση ξεκινάμε έχοντας κοινή βάση την ήδη υπάρχουσα τεχνολογία και τη διάθεσή της στα σχολεία -υπόθεση πολύ ευρεία και με αρκετά σημεία πρός εξέταση αλλά δεν είναι το θέμα αυτό-. Το θέμα είναι πώς αξιοποιείς αυτή την τεχνολογία. Και από τις 2 πλευρές.
Μέχρι στιγμής, τα θετικά μαθήματα δείχνουν να έχουν προβάδισμα. Οι ασκήσεις λ.χ. μαθηματικών λύνονται στο smartboard και αποθηκεύονται στον υπολογιστή. Έτσι, οποιοσδήποτε ενδιαφερόμενος έχει άμεση πρόσβαση στα αρχεία των ασκήσεων, τα οποία κάλλιστα μπορεί να κουβαλήσει σε ένα flashάκι . Η δυνατότητα αναζήτησης και προβολής βίντεο δίνει την ευκαιρία στους μαθητές με τη βοήθεια εικόνας και ήχου να κατανοήσουν καλύτερα ένα πρόβλημα φυσικής. Στη Βιοχημεία, το ψηφιοποιημένο βιβλίο λειτουργεί συμπληρωματικά του κανονικού, συμπεριλαμβάνοντας προσθήκες ή/και διορθώσεις πάνω στο κείμενο του βιβλίου. Η ανακατάταξη των πληροφοριών σε ένα κειμενογράφο (π.χ. στο παντελώς ασύνδετο βιβλίο ιστορίας γ.π. 3ης λυκείου) μπορεί να συνδράμει στην οργάνωση σκέψης, συνεπώς και τη σωστή επεξεργασία και αποθήκευση πληροφοριών όχι στη βραχεία μνήμη (συμπεριλαμβανομένης της "μνήμης Πανελληνίων" της Γ'Λυκείου), αλλά στον ανθρώπινο "σκληρό δίσκο". Στη λογοτεχνία, γίνεται προβολή του κειμένου στο smartboard. Εκεί κι αν βοηθάει. Τί παράλληλα κείμενα, τί βίντεο και φωτογραφίες, το διαδίκτυο μπορεί να μετατραπεί σε χρησιμότατο εργαλείο! Καλή θέληση να υπάρχει από μέρους καθηγητών και μαθητών. Γιατί τί να σου κάνει ένας καθηγητής που προσπαθεί, όταν ο μαθητής απαξιώνει τους πάντες και τα πάντα; Αντίστοιχα, τί να σου κάνει ένας καλόβουλος μαθητής, όταν ο καθηγητής βαριέται την ίδια του την ύπαρξη;
Όμως πρέπει να γίνει μια μικρή παρένθεση εδώ. Ακούγεται πολύ συχνά, ότι από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της τεχνολογίας στην εκπαίδευση έναντι της παραδοσιακής εκπαίδευσης είναι η μετατροπή του μαθητή από παθητικό σε ενεργητικό δέκτη. Μπούρδες. Ποιος ενεργητικός και ποιός παθητικός; Ένας διαδραστικός πίνακας στον οποίο προβάλλεται π.χ. ένα κείμενο αρχαίων με αποχαυνωμένους μαθητές από κάτω να κοιτούν επίμονα το ηλεκτρονικό ρολόι μετρώντας αντίστροφα λεπτά και δευτερόλεπτα εως τη λήξη της περιόδου, πώς ακριβώς ενεργοποιεί; Το ίδιο παθητικοί οι μαθητές. Μη σάς πω και περισσότερο, επικαλούμενη τη βλάβη στην όραση, αποτέλεσμα της διαρκούς επαφής ματιών-οθόνης! Κλείνει η παρένθεση.
Συμπέρασμα; "Πρώτα ο μαθητής" Το είπε κι η Αννούλα. Πώς πρώτα ο μαθητής; one way or another, τεχνολογία ή όχι ή και τα δύο, δεν έχει κανένα νόημα αν το μάθημα γίνεται μοναχά από κάποιον. Δεν είναι πάντα στο χέρι του καθηγητή να αλλάξει μυαλά στους μαθητές, δυστυχώς ή ευτυχώς στο Λύκειο ειδικά οι αντιλήψεις είναι παγιωμένες (στην πλειοψηφία τους). Το ίδιο κι από την άλλη πλευρά. Αξίζει όμως η προσπάθεια. Έχω βαρεθεί να βλέπω λυμμένα προβλήματα φυσικής στον πίνακα δίχως να μπορώ να τα νοιώσω. Πάω στοίχημα πως δεν είμαι η μόνη. Αυτό που λείπει από την εκπαίδευση δεν είναι η τεχνολογία. Αυτό που μάς λείπει είναι η δράση. Να κάνουμε πράγματα. Εχει χιλιοειπωθεί ίσως, αλλά να την βράσω την τεχνολογία αν δε μού δίνει εναύσματα.
Έχω κι άλλα κατά νου αλλά η φυσική κατεύθυνσης με προσκαλεί
