Ρε φίλε πραγματικά σε νιώθω...Ειδικά εκείνες τις μέρες πριν συμπληρώσω το μηχανογραφικό είχα πάθει αλαλουμ γιατί δεν ήξερα κι εγώ τι ήθελα... Για την ακριβεια είχα τετοια ένταση που δεν ήθελα απολύτως τίποτα...
Κι εδώ θα τονίσω για άλλη μια φορά την ανεπάρκεια του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Γιατί??
Γιατί ο επαγγελματικος προσανατολισμός στα σχολεία είναι αν όχι ανύπαρκτος, να πω ελάχιστος??
Για να μην πω ότι και η οποια προσπάθεια γίνεται, γίνεται λανθασμένα...
Εγώ θυμάμαι χαρακτηριστικά στην Γ' Γυμνασίου που είχαμε το ΣΕΠ, ο καθηγητής έβαζε έναν μαθητή σε κάθε μαθημα να διαβάζει τις μπαρούφες του βιβλίου μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι για διάλειμμα...
Και στην Α' Λυκείου μας έκανε ΣΕΠ ο γυμναστής (!) και αντί να είμαστε στην τάξη, είμασταν στο προαύλιο και οι μισοί τρωγαν σαντουιτς και οι άλλοι μισοι παιζαν βόλεϊ...
Αν αυτό ειναι ΣΕΠ τότε κι εγώ είμαι η Υπατία...(λέμε τώρα!)...
Κι έτσι φτάνουν παιδιά στην Γ' Λυκείου που δεν ξέρουν τι τους αρέσει κι αυτό φυσικά τους δυσκολεύει να προσδιορίσουν το στόχο τους.
Λοιπόν στο δια ταυτα...
Εγώ απ' ότι κατάλαβα την αγγλική φιλολογία την θέλουν οι γονεις σου κι όχι εσύ...
Και μην κανεις το λάθος να σπουδάσεις κάτι που δεν αγαπάς μόνο και μόνο επειδή έχει λεφτά...
Αν έχεις τη δυνατότητα να πας Αγγλία, καντο αν αγαπάς πραγματικά τις σχολές που αναφέρεις...
Αν δεν είσαι σίγουρος και για αυτες, πήγαινε σε ένα γραφείο επαγγελματικού προσανατολισμού, να κάνεις και ένα τεστ να δεις τι σου αρέσει και να σε συμβουλεύσουν άνθρωποι που γνωρίζουν τι είναι επαγγελματικός προσανατολισμός...

<-- Αυτό πηγαίνει για τους καθηγητες του σχολείου μου...
Πάρε την κατάσταση στα χέρια σου, γιατί αν περιμένεις απ' τους άλλους (πόσο μάλλον από το σχολείο)...