Ειδικά στο διάβασμα σημαίνει πολλές ώρες απασχόλησης με βιβλία. Όμως, μια καθημερινή ρουτίνα στο τέλος θα σου φέρει κούραση και βαριεμάρα. Γι' αυτό είναι προτιμότερο να διαβάζεις λίγο αλλά σταθερά (κάθε μέρα, χωρίς δικαιολογίες τύπου "αργότερα... έχω χρόνο και μετά", πάντα κατά προτίμηση την ίδια ώρα κ.τ.λ...) παρά 500 ώρες την ημέρα. Και το μάθημα να το κάνεις πρώτο-πρώτο ώστε να ξεμπερδεύεις και να έχεις όλο την επόμενη ημέρα ελεύθερη. Αλλιώς όχι μόνο δεν θα το κάνεις, αλλά θα σε πρίζουν και οι τύψεις μέχρι να το κάνεις. Δεν θα μπορείς να ευχαριστηθείς την υπολοιπη μέρα έτσι...
Ένα άλλο πράγμα που βοηθάει πολύ είναι να κοιτάς τον καθηγητή στα μάτια. Μου το είχε πει ο πατέρας μου σαν οδηγία εννοώντας να είμαι αρκετά τίμια ώστε να έχω το θάρρος να τον κοιτάω χωρίς να μπορεί να μου κάνει παρατήρηση ότι π.χ ξεχνιέμαι με διάφορα άλλα πράγματα δεξιά κι αριστερά (πολύχρωμες κασσετίνες, όμορφα μολύβια, χαρούμενες πεταλουδίτσες στα εξώφυλλα των τετραδίων κ.τ.λ, κ.τ.λ...) ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή έτσι θα έκανα.... εγώ όμως το πήρα κυριολεκτικά (χωρίς να ξέρω τι εννοούσε) και προσπαθούσα να τον κοιτάζω συνεχώς.
Αυτό με οδήγησε (εντελώς τυχαία βέβαια) στην προσήλωση του τι έλεγε. Και έτσι κόλλησα... άρχισα να βρίσκω το μάθημα εκπληκτικά ενδιαφέρον.
Το ποιο σημαντικό όμως νομίζω πως είναι η καλή πίστη σε αυτό που κάνεις. Ότι αξίζει αυτό που κάνεις. Το σώμα δεν πράττει χωρίς την καρδιά να το οδηγεί. Προσπάθησε να βλέπεις το πράγμα σαν διασκέδαση που μαθαίνεις, παρά σαν βαρετή καθημερινή ρουτίνα.Αν δεν έχεις αυτό, δεν έχεις τίποτα...
