Έχω πει στο παρελθόν:
Αν μια επιχείρηση πάρει δάνειο και πρέπει να το αποπληρώσει μετά από 20 χρόνια, τι θα πει; "Δεν ήμουν εγώ πρόεδρος, ήταν άλλος, και πολλοί από τους εργαζόμενους δεν ήταν τότε στην εταιρεία άρα δεν το πήραμε εμείς";
Κάθε νομικό πρόσωπο αναλαμβάνει συγκεκριμένες ευθύνες που δεν αλλάζουν με τη μεταβολή των φυσικών προσώπων που το αποτελούν. Άλλωστε, λόγω των δανειών έχει τη δυνατότητα να απολαμβάνει αρκετά οφέλη (ανεξαρτήτως της πραγματικής χρήσης των χρημάτων του δανείου) για την μετέπειτα λειτουργία του. Έτσι λειτουργεί η οικονομία, αν σβήναμε όλοι τα χρέη των προηγούμενων, δε θα υπήρχαν καθόλου δάνεια.
Υ.Γ: Δεν εννοώ πως το χρέος δεν είναι πολύ μεγάλο και άρα, λόγω ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, θα ήθελα και θα έπρεπε να κουρευτεί. Εννοώ, όμως, πως δε μπορείς να αποτάσσεσαι πάσης ευθύνης. Ναι, μαζί τα φάγαμε, όχι εμείς αλλά οι προηγούμενες γενιές που μας παρείχαν όσα έχουμε.
Εξισώνεις τα κράτη με την κάθε ιδιωτική κερδκοσκοπική εταιρεία; Για πες μου λοιπόν, τι γίνεται στο σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο όταν μια καταχρεωμένη εταιρεία βαρά κανόνι; παγώνουν όλες οι συναλλαγές, οι τράπεζες οικειοποιούνται ό,τι περιουσιακά στοιχεία προλάβουν ( που πιθανότατα θα ναι υποπολλαπλάσιας αξίας ), και φυσικά οι εργαζόμενοι παίρνουν το τρίτο το μακρύτερο. Κι άντε κυνήγα μετά τον ιδιοκτήτη. Κάνω κάπου λάθος;
Τα κράτη βλέπεις όμως δεν εξαφανίζονται σαν φαντάσματα. Αποτελούνται από γενιές πολιτών, και συγκεκριμένους τρόπους λειτουργίας που ορίζονται από αυτά. Σήμερα, σύμφωνα με τη δική σου λογική λοιπόν, όταν ένα κράτος χρεωκοπεί, έχει το δικαίωμα κάθε εξωτερικός παράγοντας, να παρέμβει στα εσωτερικά του, να αλλάξει νομοθεσίες, να απολύσει εργαζομένους, και να οικειοποιηθεί κάθε σταγόνα πλούτου αυτής της χώρας, όπως δρόμους, λιμάνια, αεροδρόμια, αρχαία μνημεία και τεράστιες εκτάσεις γης. Όλα καλά μέχρι εδώ; βρίσκεις μήπως εσύ κάτι το μεμπτό; γιατί αν όχι δε νομίζω πως έχει νόημα να συζητάμε. Πριν 200 χρόνια όλα αυτά γίνονταν με τη μορφή πολέμου. Πλέον δεν ανοίγει μύτη.
Αν θέλεις να στο θέσω πιο κυνικά, οι εταιρείες λειτουργούν καθαρά καπιταλιστικά, με τη μορφή πυραμίδας. Υπάρχουν οι μέτοχοι που είναι οι ιδιοκτήτες, από αυτούς διορίζεται ένα συμβούλιο εκτελεστικών αξιωματούχων, και από εκεί σκαλί με σκαλί έχεις προϋστάμενους και υφιστάμενους. Αλλά η πραγματική εξουσία στην πράξη ανήκει σε μια χούφτα άτομα ( ή νομικά πρόσωπα ). Αυτοί έχουν το πλήρη έλεγχο της εταιρείας, αυτοί παίρνουν τις αποφάσεις, και ως ιδιοκτήτες αυτοί επωμίζονται τα όποια οικονομικά οφέλη, ή τις ζημίες.
Τα κράτη δε λειτουργούν έτσι. Σε ένα κράτος που λειτουργεί κοινοβουλευτικά διορίζεται μια κυβέρνηση πρακτικά που αποτελείται από κάποια άτομα να πάρει αποφάσεις αλλά οι δικαιούχοι, δηλαδή αυτοί στους οποίους ανήκει το κράτος, είναι το σύνολο των πολιτών. Όσο ανήκει στον πρωθυπουργό κάθε πλάκα του πεζοδρομίου απέναντι, άλλο τόσο ανήκει σε μένα και σε σένα. Αυτός ο τρόπος λειτουργίας από μόνος του δεν είναι κακός, δεν μπορείς να περιμένεις 10 εκατομμύρια άτομα να τρέχουν μια χώρα. Εκεί που αρχίζει το πράγμα να στραβώνει, είναι όταν βλέπεις τους αντιπρόσωπους που οι πολίτες υποτίθεται πως εξέλεξαν, να δρουν με δόλο. Αν κάτσει και κοιτάξει κανείς τα οικονομικά στοιχεία της τελευταίας 30ετίας στην Ελλάδα, θα δει πως υπάρχει μια μεγάλη απόκλιση από το 2007 και μετά. Εκεί που το έλλειμμα ήταν 5 και 6, ξαφνικά βρέθηκε στο 10 και στο 15. Το ίδιο και το χρέος. Εδώ 2 σενάρια παίζουν. Ή οι κυβερνήσεις του Καραμανλή κι έκτοτε μας βούλιαξαν στο πάτο, ή πήγε κάποιος και μαγείρεψε όλα τα οικονομικά στοιχεία των τελευταίων 30 χρόνων. Αν λοιπόν πάρουμε τη δεύτερη εκδοχή, τότε υπάρχουν συκγεκριμένες ΠΟΙΝΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ. Γιατί αυτοί που θα έπρεπε να δρουν ως αντιπρόσωποι του λαού δρούσαν για τον εαυτό τους. Τι ευθύνη έχουν οι πολίτες σε αυτήν την περίπτωση όταν μια χούφτα άτομα οι οποίοι και ήταν οι μόνοι που είχαν πρόσβαση σε αυτά τα δεδομένα τα απέκρυπτε για το προσωπικό πολιτικό όφελος; Κι εκ των υστέρων έχουν το θράσος να τα ρίχουν στους πολίτες; Αυτοί οι Ευρωπαίοι που κάποιοι τους ονμάζουν επιτηρητές τι έκαναν για αυτό; έκαναν έρευνα για να βρουν τους υπαίτιους; μήπως τους ενδιαφέρει; πού ήταν όλοι οι καλοπροαίρετοι όταν ο Σημίτης τσίμπαγε δάνεια απ' τη Goldman Sachs για να μας μπάσει στην ΟΝΕ; Όταν κάποιοι τσίμπαγαν μίζες για να αγοράζουν υποβρύχια που γέρνουν; Και τώρα επειδή δε μπορούν ή δε θέλουν να ψάξουν για τις πραγματικές ευθύνες ζητούν τα ρέστα από μένα κι εσένα; Όχι, αυτά δε μπορούν να φορτωθούν σε καμία γενιά, ούτε στη δικιά μου ούτε στις πρηγούμενες.
Στο σημερινό κόσμο όταν σου δανείζει μια τράπεζα ζητά εγγυήσεις. Εσύ βάζεις υποθήκη ό,τι ακίνητα έχεις κι αν δε φτάνουν τότε σε ρωτάνε: στοιχεία οικογενείας και συγγενείς, και καταθέσεις. Αν εσύ τα πάρεις και φύγεις, ή δε μπορείς να το αποπληρώσεις, κυνηγούν αυτούς. Στα κράτη αυτό δεν υπάρχει. Γιατί να κάτσεις να ελέγξεις κάποιον όταν ξέρεις πως ό,τι και να γίνει θα τα πάρεις με τον οποιοδήποτε τρόπο από τους υπόλοιπους 5-10-100 εκατομμύρια μαλάκες σε βάθος χρόνου. Εσύ μπορεί λοιπόν να βρίσκεις, ή να ψάχνεις λογική σε αυτό, εγώ δεν το κάνω.
Τι ακριβώς πληρώνεις ως 22χρονος φοιτητής.... Στο χέρι σου είναι μελλοντικά να μην παρακαλάς για μια δουλειά των 500 €.
Μα ναι έχεις δίκιο, στο χέρι μου είναι να φύγω εξωτερικό και να μη κοιτάξω πίσω. Πώς το λέμε άλλωστε το παραμυθάκι, στον καπιταλισμό οι καλοί δε χάνονται όποιος δουλεύει σκληρά και το κυνηγά ανταμείβεται ε;
