Θα αφησω στην ακρη το γεγονος οτι η καθε γυναικα εχει το αδιαμφισβητητο δικαιωμα να αποφασισει τι θα κανει με το σωμα της.
Ας υποθεσουμε οτι μια 16 χρονη μενει εγκυος. Αν αποφασισει να γεννησει το παιδι θα συμβουν τα εξης κατα πασα πιθανοτητα: Η μητερα θα μετανιωνει που χανει τα καλυτερα χρονια της με ενα μωρο, δεν θα μπορεσει να ολοκληρωσει τις σπουδες τις και γενικα τα ονειρα της. Αυτο ως αποτελεσμα θα εχει να μην θελει στην πραγματικοτητα το παιδι. Αυτο θα το αντιλαμβανεται το παιδι ομως. Θα νιωθει ανεπιθυμητο.
Πιθανον ο πατερας να την κανει με ελαφρα πηδηματακια, οποτε το παιδι θα μεγαλωσει γνωριζοντας οτι ο πατερας του το παρατησε.
Επισης, η οικογενεια της μητερας μπορει να μην θελει αυτο το παιδι και να ειναι χαλια οι σχεσεις τους και να μην βοηθανε την μητερα.
Επειτα μια τοσο νεα μητερα που δεν εχει ολοκληρωμενες σπουδες και ειναι μονη της, δεν εχει την οικονομικη ανεση να προσφερει σε ενα παιδι οσα χρειαζεται με αποτελεσμα να ζουνε στη μιζερια, και καθε μερα να μετανιωνει περισσοτερο που το κρατησε.
Λοιπον; Μηπως θα ηταν καλυτερα για ολους να κανει εκτρωση και να σκοτωσει, αν θελετε, καποια κυτταρα;
Συγγνωμη αν καποιος εχει πει τα ιδια, δεν διαβασα ολες τις απαντησεις