Ο άνθρωπος είναι σώμα ψυχή και πνεύμα.
Χωρίς αυτά τα τρία δεν είναι άνθρωπος.
Όταν γίνεται η έκτρωση, το σώμα του είναι σε πολύ πρώιμο στάδιο,
ψυχή ίσως έχει, αλλα πνεύμα δεν έχει δημιουργηθεί ακόμα.
Νομίζω οτι τότε είναι η καλύτερη στιγμή για να τερματιστεί μια ζωή που πρόκειται να υποφέρει αν οι γονείς του δεν μπορούν να το στηρίξουν. Με αγάπη μόνο δεν μπορεί να μεγαλώσει ένα παιδί. Στον κόσμο που ζούμε χρειάζονται χρήματα, σωστές οικογενειακές συνθήκες και κοινωνική πρόνοια.
Η υιοθεσία είναι μεγάλο ρίσκο για την ψυχολογική ακεραιότητα του παιδιού αργότερα. Δεν ξέρεις αν θα βρεθεί άνθρωπος να το υιοθετήσει και σε τι περιβάλλον μετά θα μεγαλώσει.
Για να αντιστρέψω το ερώτημα που είδα σε ένα απο τα παραπάνω θρεντς.
Τι θα προτιμούσατε, να αναγκάζεστε να μην πηγαίνετε σχολείο και να δουλεύετε απο τα 14 για να τα βγάλετε πέρα οικογενειακά ή να σας έχουν υιοθετήσει άτομα αμφιβόλου ήθους και να σας εκμεταλλεύονται, ή να μην είχατε γεννηθεί;
Αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ είναι εκτρώσεις που θα γίνονται αν το παιδί διαπιστωθεί "μογγολάκι" ή με οποιοδήποτε πρόβλημα αν υπάρχει η δυνατότητα απο τους γονείς για σωστή στήριξη.
(Η αλήθεια είναι βέβαια πως η Ελλάδα δεν είναι και ο πλεον κατάλληλος τόπος να μεγαλώσει ένα παιδί με ειδικές ανάγκες.)
Και για τις περιπτώσεις των βιασμών, δεν διαφέρει η έκτρωση σε σχέση με τις άλλες περιπτώσεις. Απο τη στιγμή που κάνεις την έκτρωση, σκοτώνεις το έμβρυο, για όποιον λόγο και να το κάνεις.
Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να βάζεις την λογική σου να δουλέψει, σκεφτόμενος πάνω απο όλα το μέλλον και την ευτυχία του παιδιού και να αφήσεις τα συναισθήματα στην άκρη.
Η μόνη 100% προστασία απο μια ανεπιθύμητη εγγυμοσύνη (και διάφορα άλλα ανεπιθύμητα πράγματα) είναι η αποχή απο το σεξ.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
