Και έρχεται ο τομέας της υγείας, να πετάξει την ''κακία'' του, πάνω στο κοινωνικό πλαίσιο αποδοχής της έκτρωσης :
Ο όρκος του Ιπποκράτη (αυτόν που δίνουν οι ιατροί, δηλαδή τα άτομα που έχουν επίγνωση της τέχνης της έκτρωσης) αναφέρει ότι ο γιατρός δεν πρέπει να βοηθήσει την έγκυο στο να κάνει την έκτρωση (Ὁμοίως δὲ οὐδὲ γυναικὶ πεσσὸν φθόριον δώσω. , μτφ : Παρομοίως, δεν θα εμπιστευτώ σε έγκυο μέσο που προκαλεί έκτρωση. , μετάφραση από wikipedia). Αν το πάμε με το κοινωνικό πλαίσιο της έκτρωσης (κακό μέλλον για το παιδί, διαλυμμένη οικογένεια, μάνα χήρα ή μόνη, χωρίς σύζυγο), ο γιατρός θα προτείνει να γεννηθεί το παιδί και η μητέρα να το δώσει για υιοθεσία, παρά να κάνει την έκτρωση, επειδή η μητέρα δεν έχει ένα ''αίσιο'' μέλλον.
Στις μόνες περίπτωσεις, στις οποίες ο γιατρός θα μπορούσε να αποδεχτεί το αίτημα της έκτρωσης (και εδώ με πολύ μεγάλη επιφύλαξη από τον ίδιο), είναι:
1) σε κάποιο νόσημα (πχ. διαμαρτία ή κάποιο νευρολογικό νόσημα) το οποίο δεν έχει θεραπεία ή μειώνει σε αρκετά μεγάλο βαθμό την ποιότητα ζωής του ασθενούς (αν δεν υπάρχουν τα κατάλληλα μέσα και υποδομές για να ζήσει ο ασθενής).
2) σε καταστάσεις στις οποίες κινδυνεύει η ζωή της μητέρας (πχ. ατύχημα).
Θα ήθελα, όμως, να κάνω ένα προσωπικό μου σχόλιο : όσα άτομα, δεν έχουν έρθει στον χώρο της υγείας, αντιμετωπίζουν την ανθρώπινη ζωή, πάνω στο θέμα της έκτρωσης, με πολύ χαλαρότητα. Όσοι είναι στον χώρο της υγείας και βιώνουν τέτοιες ιστορίες, θέτουν την ανθρώπινη ζωή, πάνω, ακόμα, κι από τον Θεό, και προσπαθούν να μην επιτρέψουν την έκτρωση, μέχρι το σημείο που επιτρέπεται.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.