Προτείνω σε όλεςκαι όλους να απωλέσετε την πεποίθηση για την κορύφωση των Πανεπιστημίων σε αστεράκια της κοινωνίας. Με τις υπάρχουσες συνθήκες όχι Πανεπιστημιακή εκπαίδευση δε θα έχει εξέχουσα σημασία , θα πέσει τέτοια κρίση που η πλειονότητα των μελλοντικών φοιτητών θα ψάχνει-σκετο- τεχνική,επαγγελματική κατάρτιση στο οτιδηποτε γιατι οι περισσότερες οικογένειες δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα είτε υποστηρίζουν φοιτητές είτε όχι. Η εποχή της ανεμελιάς πέρασε, σκλήρυναν τα πράγματα παίδες :Ρ.
Γνωρίζουν πολύ καλά προς τα που κατευθύνουν τα δεδομένα.
Εξ ου και τα μηχανογραφικά που προωθούν την εκπαίδευση κατάρτισης και όχι την θεωρητική-πανεπιστημιακή.
Κοιτάξτε και τα ιεκ , στραφείτε και στην απλή εξεύρεση εργασίας μετά το σχολείο. Δε λέω να μη μορφωθείτε, ας πάψει όμως αυτό το δαιμόνιο της ατέρμονης κατάκτησης πτυχίων κλπ. Χρειάζεται εξισορρόπηση η κατάντια μας.
*Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω την εγκατάλειψη ονείρων/δυνατοτήτων για επαγγελματικη ανέλιξη βασισμένη στο Πανεπιστήμιο.
Ωστόσο, όσοι δίνετε, δώσατε,θα δωσετε,μην ξεκλειδώνετε το μέλλον σας με την μόνη λύση που έχει αναχθει σε "πανάκεια". Δείτε γενικά. Τις δυνατότητές σας στο οτιδήποτε.
Για εμένα το πρόβλημα είναι η χωρα.
Οκ, ναι ως μαγειρας θα βρεις ευκολότερα δουλειά απο οτι φιλόλογος, ε και;
Το πρόβλημα στην ουσία του παραμένει.
Προσωπικά για ολες τις ειδικότητες ιεκ, περα απο τα ατομα που εκαναν κατι δικο τους, εχω ακουσει αθλιες καταστάσεις.
Και απο αποφοίτους ΑΕΙ βεβαια εχω ακούσει τα χειριστα.
Δεν υποστηρίζω με τιποτα τη λογική σπουδάζουμε απο χόμπυ και μετά ο.τι βρούμε.
Καταλαβαίνω ειναι η απελπισία και καμια δουλειά δεν ειναι ντροπή.
Απλα διακρίνω παρα πολυ μια έλλειψη φιλοδοξίας και εργατικότητας.
Ο μεσος 25χρονος φιλοδοξεί περισσότερο να πάρει το τελευταίο iphone με τον μισθό των 600€ μένοντας με γονεις παρα να σταθεί στα πόδια του.
Τα 18χρονα δεν ανοίγουν βιβλιο, ενώ πέρσυ διάβαζαν σαν σκυλια.
Κλαμα, δάκρυα και ιδρώτας για να μπεις σε μια σχολή και μετα " πως θα παρω ενα 5"
Τελευταία ακούω πολυ και το "δε μαρεσει ο μεταπτυχιακό μου". Και μετα τελειώνουν και αυτο και πάλι ψάχνουν ο.τι να ναι.
Μια παράταση φοιτητικής ζωής ουσιαστικά.
Το πρόβλημα ειναι πολυ βαθύτερο.
Ειναι τοσο κοινωνικό οσο και ατομικό.
Ειναι στη χωρα που μας εχει κυριολεκτικά στερήσει τα ονειρα και την ελπίδα αλλα ειναι και στην νοοτροπία μας που επιλέγει να μη τα σκέφτεται αυτα κι πορεύεται με το τυράκι απο τους γονείς και το ινσταγρακμ.
Δεν λύνεται με ενα ιεκ.
