Υπάρχει μια διαστρέβλωση. Τα Πανεπιστήμια του εξωτερικού ειδικά όσα είναι δημόσια ή ανήκουν στο δήμο ή στο ομόσπονδο κρατίδιο ή στην διοικητική επαρχία-κομητεία (δηλαδή, η λειτουργία τους είναι μέσω φόρων και μικρού ποσού διδάκτρων ή και χωρίς δίδακτρα) δεν είναι εύκολα στην εξεταστική μαθημάτων και ούτε εγγυόνται πτυχία ή μεταπτυχιακά διπλώματα με ανώδυνες μεθόδους (όπως συνηθίζει η Ελληνική βλακεία να αναπαράγει) αν δεν γίνει ο πισινός ένας με την καρέκλα από το διάβασμα στη βιβλιοθήκη. Δεν υπάρχει πελατειακή σχέση φοιτητή-καθηγητή και ο καθηγητής βάση νόμων είναι ο πανίσχυρος άρχων μέσα στο Πανεπιστήμιο άσχετα αν στο ακροατήριο είναι και ο γιος του Πρωθυπουργού. Αυτά φυσικά, σε κανονικές χώρες και όχι στην Ελλάδα.
Σαφώς και θα υπάρχουν κάποια Πανεπιστήμια αμφιλεγόμενης ποιότητας συνήθως ιδιωτικοί οργανισμοί ή συντονιζόμενα από ΜΚΟ ή Εκκλησιαστικές οργανώσεις, Επιχειρηματικούς Ομίλους αμφιβόλου επιστημονικής παρουσίας σε διεθνείς δημοσιεύσεις. Εκεί φαίνεται το κάθε Πανεπιστημιακό Τμήμα. Όσο για τους γόνους πολιτικών, μεγαλο-επιχειρηματιών, συστημικών δημοσιογράφων και άλλων τρωκτικών της κοινωνίας δυστυχώς, είναι διεθνές το φαινόμενο της σαπίλας του ανθρώπινου είδους (χωρίς εθνικότητα). Δυστυχώς αυτή είναι η κοινωνική εξαίρεση από αρχαιοτάτων χρόνων. Ακόμη και ο βασιλιάς Φίλιππος της Μακεδονίας προτίμησε τον καλύτερο δάσκαλο της εποχής του για τον γιό του Αλέξανδρο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο Αλέξανδρος θα διέπρεπε "επιστημονικά" αλλά μόνο και μόνο για να είναι μελλοντικός βασιλιάς με γνώσεις και όχι αγράμματος. Άλλοι Έλληνες χωρίς πατέρα βασιλιά σαφώς και άφησαν επιστημονικά επιτεύγματα π.χ. ο Αρχιμήδης που είχε πατέρα άγνωστο Αστρονόμο και όχι επώνυμο βασιλιά.
Για κάποιους όμως γόνους, και πάλι το Πανεπιστήμιο μπορεί να τους δεχθεί ως κανονικούς αποφοίτους από το λύκειό τους, αλλά να μην κατορθώσουν να πάρουν πτυχίο: το παράδειγμα Αυστριακού καγκελάριου που είναι ακόμη φοιτητής Νομικής! Η άτιμη η πολιτική δεν του αφήνει χρόνο μελέτης...
Παρ' όλα τα μέσα που έχει πλέον ως ανώτατος άρχων της Αυστριακής Δημοκρατίας, το δημόσιο Πανεπιστήμιο δεν του δίνει "ανώδυνα" ένα πτυχίο. Εκεί φαίνεται η διαφορά της Ελλάδας με την υπόλοιπη Ευρώπη των δημοσίων Πανεπιστημίων της. Στην Ελλάδα, για τους γόνους τα Πανεπιστήμια αποτελούν έναρξη πολιτικής καριέρας και φυσικά ανώδυνα πτυχία μέχρι και διδακτορικά κάποιες φορές.
Επίσης οι γόνοι πολιτικών ή άλλων επωνύμων της Ελληνικής συστημικής μοναρχίας, συνήθως δεν σπουδάζουν σε κανονικά δημόσια Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Γιατί άραγε; Εκεί είναι η ουσία και όχι γενικά τσουβάλιασμα ότι πάνε έξω για σπουδές.
Αυτό που λες είναι λαθος, ότι στο ελληνικό πανεπιστήμιο μοιράζουν στο έτσι πτυχία. Έχω ήδη ένα πτχυχίο, το τελείωσα στα 4 χρονια ακριβώς, χωρίς ούτε μια αντιγραφή, χωρίς μέσο. Εντάξει...υπάρχουν και οι εξαιρέσεις των φοιτητών.Βέβαια, μπορώ να πω ότι εκτός απο το γεγονός πως μου άρεσε το συγκεκριμένο τμήμα, είχαμε και καθηγητές που λόγω της φύσεως του αντικειμένου σπάνια έκοβαν, οπότε απο αυτή την άποψη ,μπορώ να πω ότι δεν κουράστηκα.
Τώρα, όμως, που σπουδάζω για το δεύτερο πτυχίο, έχουμε κάποιους καθηγητές που για να περάσεις το μάθημά τους πρέπει να το δωσεις 2 και 3 φορές, κάποιοι και παραπάνω. Διπλό, λοιπόν, το κακό. Από τη μία κάθεσαι και λιώνεις στο διάβασμα, από την άλλη έχεις κάποιους κομπλεξικούς καθηγητές να το παίζουν αυθεντίες, να στέκονται εμπόδιο και να μην μπορείς να πάρεις πτυχίο για ένα ή δύο μαθήματα. Ούτε στο τωρινό μου τμήμα χωράει μέσο, εκτός κι αν είσαι σε καμια ΠΑΣΠ ή ΝΔΦΚ. Μάλιστα, ο μέσος όρος αποφοίτησης είναι τα 6-7 χρόνια. Έχει τύχει, μάλιστα, να δω και άτομα που είναι στο τμημα 8 και 10 χρόνια, αν και αυτοί προφανώς εργάζονται.
Το τμημα είναι απο τα δυσκολότερα της φιλοσοφικής και, όχι δεν μοιράζουν πτυχία αβέρτα κουβέρτα.
Για τα πανεπιστήμια της Γαλλίας, που είναι σχεδόν δωρεάν, με πολυ χαμηλά δίδακτρα, ναι, γνωρίζω ότι δεν βάζουν πολύ εύκολα βαθμούς. Έχω και απο εκεί προσωπική εμπειρία, αν και εγώ σπούδαζα εξ αποστάσεως, αλλά, ναι κουράστηκα αρκετά παρόλο που η εξέταση των μαθημάτων γινόταν με εργασίες. Ξέρω ότι ένα 12 με 13 στα 20 αν βγάλει ο Γάλλος, θεωρείται κατόρθωμα.
Πολύ πιο εύκολα, μοιράζουν πτυχία στα δημόσια πανεπιστημια της Αγγλίας, όπου πληρώνεις δίδακτρα, γιατί ακόμη και σε αυτά τη στιγμή που πληρώνεις θεωρείσαι πελάτης και ο πελάτης έχει πάντα δίκαιο. Ειδικά αν είσαι και κανένα σημαίνον πρόσωπο, το παιδάκι σου έχει πάρει πτυχίο χωρίς όπως λες να στρωσει κώλο.
Οπότε, ναι, υπάρχουν και δημόσια πανεπιστήμια του εξωτερικού απο τα οποια μπορεί κάποιος ανάλογα με το μέσο που έχει και την τάξη στην οποία ανήκει να πάρει πτυχίο χωρίς να κουραστεί.
