Καταρχάς είμαι κοπέλα, οπότε δεν θα πάω στρατό. Παρόλαυτά όμως, με τα γεγονότα της επικαιρότητας αναρωτιέμαι: Πόσο ελεύθερος είναι ένας φαντάρος να αντιδράσει στην κατάχρηση βίας στο στρατόπεδο;
Θέλω να πω, άντε στους επαγγελματικούς χώρους το θύμα έχει επιλέξει τον χώρο και θεωρητικά-ίσως και πρακτικά- μπορεί να αποχωρήσει.
Στον στρατό, που το κράτος επιβάλει στον άνδρα να παρευρίσκεται τόσους μήνες σε έναν χώρο και είναι υποχρεωμένος βάση νόμου να ακολουθεί εντολές, πως μπορεί το άτομο αυτό να προστατευθεί; Μου φαίνεται σαν να είναι εγκλωβισμένος στα χέρια ανωτέρων.
Καλώς ή κακώς, η ψυχολογική βια υποτιμάται. Όμως, γιατί να μπορεί ένας επικεφαλής στο στρατόπεδο να βρίσει έναν φαντάρο, να το εξευτελίσει μπροστά στους υπόλοιπους, υποβιβάζοντας την αξιοπρέπεια του προς χάρη της «σκληραγώγησης». Μετά αισθάνομαι ότι όλα σαν να τυλίγονται λίγο και γύρω από το «τι σόι άντρας είσαι», «οι άντρες δεν κλαίνε και τέτοια». Τοξικές λαθεμένες δηλαδή αντιλήψεις που το μόνο που κάνουν είναι βοηθούν αυτούς που κάνουν κατάχρηση εξουσίας. Δεν ξέρω, το κράτος θα έπρεπε να προστατεύει τους πολίτες του, πόσο μάλλον αυτούς που θα υπηρετήσουν την πατρίδα. Που θέλω να καταλήξω; Γιατί μιλάμε και καταδικάζουμε το bullying στο σχολείο και σε άλλους χώρους και κανένας δεν μιλάει για τα εγκλήματα -μικρα ή μεγάλα- που γίνονται στον στρατό.
Ξανατονιζω πως είμαι κοπέλα. Στρατό δεν έχω πάει, μόνο ότι έχω ακούσει. Απλά σκέφτηκα τι θα συνέβαινε αν ήμουν άντρας. Και ξαφνικά εκεί που θεωρώ ότι είμαι ελεύθερος άνθρωπος και ορίζω το σώμα μου και την ύπαρξη μου, σκέφτηκα ότι θα ήμουν ΝΟΜΙΜΑ εγκλωβισμένη σε μια πιθανώς άσχημη μεταχείριση πέρα από τις δυνάμεις μου.
Ίσως να μην είναι τόσο άσχημα τα πράγματα, δεν γνωρίζω, ίσως όμως και να είναι.Κάποιες σκέψεις απλά που ήθελα να μοιραστώ για συζήτηση.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
