Την εποχή που η χώρα μας πήρε τα περισσότερα δάνεια για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της σε μισθούς, συντάξεις, αναπτυξιακά έργα,..κτλ, ήταν επί Α.Παπαντρέου και επί Κ.Σημίτη. Ειδικά στην κυβερνητική περίοδο του Κ.Σημίτη έρχονταν οι "δανειστές" μας μαζί με διάφορους επιτρόπους της Ε.Ε. για να ελέγχουν την απορροφητικότητα των κονδυλίων (με μορφή Κοινοτικού Πλαίσιου Στήριξης,...κ.α.) και οι δικοί μας πρασινοσκώληκες υπουργοί (π.χ. μακαρίτης Ευαγ.Γιαννόπουλος, υπουργός δικαιοσύνης) έδιναν πλαστές στατιστικές αναλύσεις και αναφορές στο πόδι ενώ "διασκέδαζαν" την Ευρωπαϊκή κουστωδία (δανειστές, επιτρόπους,..κ.α.) στα μπουζούκια της Αθήνας με άφθονο ουϊσκυ για να μην γίνονται έλεγχοι στα δημοσιονομικά της Ελλάδας. Η Ελλάδα ήταν να μπει στο ΔΝΤ από το 1990 (επί Μητσοτάκη). Λόγω λαϊκίστικων πολιτικών περί εικονικής ευμάρειας του νεοΈλληνα, υπογράφτηκαν δάνεια μέσα σε μια νύχτα για να μην κυρήξει στάση πληρωμών η χώρα και...το ΔΝΤ μεταφέρθηκε στο 2004. Μέχρι το 2004, η Ελλάδα με τις διαδοχικές κυβερνήσεις Κ.Μητσοτάκη, Α.Παπαντρέου (για λίγο) και Κ.Σημίτη, επιτάχυνε τις διαδικασίες πτώχευσης με υψηλότοκα δάνεια...και πλασματική άνοδο του χρηματιστηρίου. Οι Έλληνες βρέθηκαν από την μια στιγμή στην άλλη με αύξηση μισθού δημοσίου κατά 150% και αγοραστική δύναμη για κάθε καταναλωτική τους επιθυμία. Βέβαια η βιομηχανική ανάπτυξη και η παραγωγική οικονομία άρχισε να έχει αρνητική ανάπτυξη. Η ανάπτυξη της Ελλάδας επικεντρώθηκε σε μαζικούς διορισμούς στο δημόσιο, μαζική ίδρυση Τμημάτων Πανεπιστημίων/ΤΕΙ, διπλασιασμού του αριθμού των φοιτητών με συνεχή αύξησή τους κάθε χρόνο, τα νοικοκυριά χρεώθηκαν δάνεια και πιστωτικές για τις καταναλωτικές τους επιθυμίες,...και υπήρχε γενικά μια εικονική καταναλωτική ευφορία...και έτσι φτάσαμε να έχουμε 1.500.000 δημοσίους υπαλλήλους και 580.000 φοιτητές (εκ των οποίων το 30% είναι ενεργοί φοιτητές - διάφορες κατηγορίες).
Για λόγους επικοινωνιακούς περί Ολυμπιακών Αγώνων, καλής διαφήμισης της Ελλάδας,...το ΔΝΤ δεν ήρθε ούτε το 2004 (με κάποια διπλωματικά τεχνάσματα του Υπ.Εξωτερικών και της νέας κυβέρνησης του Κ.Καραμανλή). Επί Κ.Καραμανλή η χώρα έκανε την ίδια πολιτική επί Σημίτη μόνο που το χρηματιστήριο έκανε βουτιές χρεωκοπίας και η χώρα...έμενε ακυβέρνητη. Επί Κ.Καραμανλή διορίστηκαν μέσα σε 7 χρόνια, 150.000 υπάλληλοι με αδιαφανή κριτήρια (ρουσφετολογικά) όπως έναναν και οι προκάτοχοί του. Ο Κ.Καραμανλής είχε λάβει μηνύματα από την Ε.Ε. για την διόγκωση του ελλείματος και ότι η Ελλάδα πάει προς πτώχευση. Για να μην αναλάβει το πολιτικό κόστος, αν έπαιρνε τα μέτρα του Γ.Παπαντρέου (σήμερα), απλά κυβερνούσε με αδράνεια για να σπρώξει τον καιρό μέχρι τις επόμενες εκλογές...και να παραδώσει τα σκήπτρα στον Γ.Παπαντρέου. Αν ο Κ.Καραμανλής έπαιρνε τα σημερινά μέτρα της Τρόϊκας (και του Πασοκ) η Ελλάδα θα ζούσε έναν νέο εμφύλιο πόλεμο με πολλούς νεκρούς και κοινωνική αναρχία. Η ήττα του Κ.Καραμανλή ήταν "σκηνοθετημένη" αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν ο μόνος Έλληνας πολιτικός όπου στην προεκλογική περίοδο του 2009 προτίμησε να πει για πρώτη φορά την αλήθεια στον Ελληνικό λαό αψηφώντας το πολιτικό κόστος, ενώ ανέφερε κάποια "αντιλαϊκά" μέτρα αναδόμησης της χώρας (από αυτά που κάνει σήμερα ο Παπαντρέου) και έφαγε Χ.
Οι μεταρρυθμίσεις όμως που έπρεπε να κάνει η Ελλάδα σε βασικούς τομείς της οικονομίας, παιδείας,.. ήταν υπογεγγραμμένες από το 1990 αλλά για λόγους "πολιτικού κόστους" δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Αντ' αυτού τα λεφτά κατέληξαν σε τσέπες και σε συχνούς προεκλογικούς αγώνες..μιας και όπως έλεγε η συντρόφισσα Αλέκα και ο Αλαβάνος η επόμενη μέρα των εκλογών είναι μια νέα προεκλογική περίοδος. Μάλιστα από την κάθε κυβέρνηση υιοθετήθηκε και η πολιτική "μεταρρύθμιση της μεταρρύθμισης" ώστε να υπάρχει εικονική πολιτική ζωντάνεια παραγωγής έργου.
Οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις και πιθανά μέτρα, συνέχεια αναβάλονταν από την μια κυβέρνηση στην επόμενη κυβέρνηση. Η κάθε κυβέρνηση απλά αναλάμβανε θητεία και για λόγους πολιτικούς κόστους δεν έκανε κανένα έργο. Αναλωνόταν στην μισθοδοσία δημοσίων υπαλλήλων και στην καταβολή συντάξεων.
Παράλληλα έριχνε το γάντι στην λαϊκίστικη Αριστερά (ΚΚΕ, ΞΥΡΙΖΑ) να προετοιμάζουν το έδαφος (με πολιτική επίθεση "λάσπης" και όχι σε όλα, μαζικές απεργίες, διαδηλώσεις...κτλ) για να σταματάει η πορεία της χώρας και συνεχώς να γίνονται εκλογές νωρίτερα από την 4ετία (για να αλλάζει ο λαός παραστάσεις και να μην πλήττει). Μέσα στην κάθε 4ετία υπήρξαν άνθρωποι που τα πακέτα του ΚΠΣ ή του ΕΣΠΑ τα έκαναν δικά τους..αγοράζοντας βίλλες, κότερα, πολυτελή αυτοκίνητα,..κτλ.
Μάλιστα οικονομικός έλεγχος δεν υπήρχε και ο κάθε δημόσιος οργανισμός (π.χ. ΔΕΚΟ, Πανεπιστήμια, ΤΕΙ) μετά το 2000 άρχισε να παρουσιάζει ελλείματα αλλά οι διορισμοί συνεχίζονταν με στόχο το ψηφομάζωμα και την λαϊκή συμπάθεια. Αντί να κλείσουν οι ελλειματικοί οργανισμοί ή να μειωθεί το λειτουργικό κόστος τους, η χώρα υπέγραφε νέα δάνεια για να πληρώνει την τεχνητή "ζωή" δημοσίων οργανισμών και έκανε νέους διορισμούς. Μάλιστα κάποια άλλα δάνεια πήγαιναν για την πληρωμή παλαιότερων δανείων ή τόκων. Αντί να ιδρυθεί καμία επιχείρηση ή βιομηχανία που να αποδίδει ΦΠΑ στην οικονομία της χώρας, ιδρύονταν δημόσιες υπηρεσίες! Η οικονομία απλά επιβαρυνόταν αν προσθέσει κανείς και την φοροδιαφυγή των Ελλήνων, τις ακάλυπτες επιταγές, τα πλαστά Ε9 στην εφορία,..κτλ. Η οικονομική καταστροφή ήταν ζήτημα χρόνου..αλλά για λόγους πολιτικού κόστους όλων των κομμάτων ο Ελληνικός λαός ζούσε με ένα ψέμα: να γίνει Ευρωπαίος με νοοτροπία Οθωμανού υπήκοου. Γενικά όλοι μαζί τα φάγαμε...
