Spoiler
Εγώ πάντως το θεωρώ άδικο κάτι τέτοιο.
Η ζωή είναι άδικη, θα το διαπιστώσεις όσο μεγαλώνεις και βγεις από το καβούκι σου, αναλαμβάνοντας ευθύνες και υποχρεώσεις. Ποιος σου είπε ότι θα νοιαστούν άλλοι για σένα; Η ίδια η κοινωνία θέτει εμπόδια ώστε κάποιοι ως γνωστό να καλοπερνούν και κάποιοι άλλοι να τραβάνε κουπί. Τώρα αν αυτοί λέγονται 300, 300 του Λεωνίδα, ... δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι όσο ζούμε
ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ . Αν τώρα σε νοιάζει να μπεις στο Πανεπιστήμιο, και το βλέπεις σαν κάτι μαζικό (όλοι οι μαθητές να μπούμε, να κάνουμε, να ράνουμε, μην μείνουμε απέξω από το καράβι,...και άλλα ρομαντικά) αύριο σε
μια προκυρησσόμενη θέση εργασίας όταν ενδιαφερθούν
500 άνεργα άτομα με τα ίδια πάνω κάτω προσόντα με σένα, τι θα κάνεις;
Και πού πέρασα στο Πανεπιστήμιο της
"αξιοκρατίας" , νομίζεις ότι με περιμένει η στρωμένη δουλειάααα;;;; Ή μήπως θα μ' αρέσει που θα έχω το χαρτί κορνίζα στο σαλόνι να το βλέπω βιώνοντας την ανεργία;
Μια λύση είναι να μαζέψω ελιές για να ζήσω, συνεπώς καμία αξιοποίηση της τόσης κούρασης τόσα χρόνια. Άρα για ποιες εργασιακές επιλογές μετά το Πανεπιστήμιο μου λες; Έλα να μου τις βρεις. Οπότε όπως καταλαβαίνεις το άγχος είναι πολύ περισσότερο όταν τελειώνεις το Πανεπιστήμιο και το ίδιο το κωλοσύστημα αδιαφορεί για την τύχη του πτυχιούχου. Όπως αδιαφορεί και για την τύχη του ίδιου του φοιτητή εν διάρκεια σπουδών, όταν το ίδιο το Τμήμα τον αντιμετωπίζει ως ένα Αριθμό Μητρώου που έρχεται να γράψει και να ξαναγράψει στην εξεταστική μόνο. Φυσικά άγχος υπάρχει σε κάθε εξάμηνο όταν πολλές φορές για 1-2 μαθήματα χάνεις 1 χρόνο για πλάκα.
Το άγχος σου είναι μέχρι να αποκτήσεις την φοιτητική ιδιότητα για να αράξεις;
Ο κίνδυνος περί χρεωκοπίας μήπως σου χαλάει τα σχέδια για τις 3μηνες διακοπές σε κάποια Πάρο;
Μετά θα έχεις άλλο άγχος. Το άγχος ότι δεν μπορείς να βρεις δουλειά..
Από τα 10 μου χρόνια διαβάζω ανελλειπώς για μια...τρύπα στο νερό! και όμως δεν το βάζω κάτω. Αν χρεωκοπήσουμε θα το δεχτώ αλλά δεν θα καθήσω να πεθάνω, εφόσον πολλά εκατομμύρια κόσμου θα είναι στην ίδια μοίρα με μένα. Θα προσπαθήσω να βρω δουλειά. Μπορεί να φαίνονται κάπως τα όσα λέω, αλλά θέλω να πω, ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι προς την Ιθάκη και πολλές φορές χωρίς να φτάσουμε την στην Ιθάκη..Εδώ χάνονται καριέρες ετών σε όλο τον κόσμο, κλείνουν επιχειρήσεις, άνθρωποι βρίσκονται από την μια μέρα στην άλλη στον δρόμο και συ και όλοι μας, κοιτάζουμε την βόλεψή μας.
Παλαιότερες γενιές από την δική μας πέρασαν πολύ άσχημα χρόνια με πείνες, πολέμους, .. και όμως δεν το έβαλάν κάτω. Ήταν περισσότερο άνθρωποι και δεν κοιτούσαν πως θα βολευτούν στο σύστημα ή δεν ζούσαν στον αστικό μικρόκοσμό τους. Είχαν συναίσθημα επειδή σε δύσκολες εποχές, το μόνο πράγμα που μένει είναι το συναίσθημα, γιατί το καταναλωτικό μοντέλο "πτυχιομανία-δουλειά-πτυχιομανία-καταναλωτισμός" είναι σαν μια μετοχή φούσκα. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να σκάσει και όποιον πάρει ο διάολος μετά. Οι άνθρωποι τότε όχι μόνο παραιτήθηκαν από την ζωή, αλλά δημιούργησαν ζωή. Δημιούργησαν τέχνη, επιστήμη,.. και φυσικά κοινωνική πρόοδο. Σήμερα, βιώνουμε μια κοινωνική κατρακύλα ως συνέπεια της εσωστρέφειας σε κάθε τομέα. Ζούμε στο διαμέρισμα με τα ρολά (μεταφορικά)..
