Φοιτητική ζωή στο πατρικό σπίτι: ναι ή όχι;

[Entropy24]

Καθώς σπουδάζω στην πόλη που μένω, μπορώ να πω ότι έχει τόσο θετικά όσο και αρνητικά στοιχεία.

Στα θετικά, δεν έχεις έξτρα οικονομικές δαπάνες όπως ενοίκιο, ρεύμα κλπ. Αυτό είναι ιδιαίτερα ωφέλιμο όταν σπουδάζεις σε μια σχετικά απαιτητική σχολή καθώς δεν θα χρειαστεί (κατά πάσα πιθανότητα) να εργαστείς part-time, για να καλύψεις κάποια έξοδα. Μάλιστα, θα έχεις περισσότερη άνεση έτσι ώστε να δώσεις για δίπλωμα, να μαζέψεις λεφτά για ένα δικό σου αυτοκίνητο ή για μια άλλη σου επιθυμία.

Επίσης, γλυτώνεις τον Γολγοθά των μετακινήσεων στις διακοπές. Έχω συμφοιτητές οι οποίοι κατάγονται από Χίο, Σκιάθο, Κέρκυρα, Μακεδονία κ.ο.κ. Όπως είναι λογικό, δεν είναι ούτε λίγος ο χρόνος ή η ταλαιπωρία.

Ακόμα, εφόσον οι φίλοι σου δεν τύχει να περάσουν σε άλλες πόλεις δεν πρόκειται να φτιάξεις τον κύκλο σου από την αρχή.

Ως προς τα αρνητικά, ο συνηθισμένος λόγος αποτελεί η συμπεριφορά των γονιών. Αν και με τον καιρό, αποδέχονται και αυτοί το γεγονός ότι είμαι φοιτητής και δεν σε ενοχλούν τόσο.

Τέλος, όλα αυτά εξαρτώνται σε ένα βαθμό και από που κατάγεσαι. Επειδή τυχαίνει να μένω στην Πάτρα (φοιτητούπολη γαρ), δεν νιώθω προσωπικά την ανάγκη να μετακομίσω στην Αθήνα. Ωστόσο, εάν προέρχεσαι από επαρχία, είναι πολύ πιθανό να αξίζει η μετάβαση.

 

[Chem2000]

Μλκ τι διαβάζω

 

[αλίκη ζήση]

Καλησπέρα σας να ρωτήσω κάτι

 

[ιωαννηs]

Καλησπέρα σας να ρωτήσω κάτι

Καλημερα
Αλικη εδω ειναι το φορουμ των ερωτοαπαντησεων ...οποτε ρωτα οτι θες.

 

[αλίκη ζήση]

Καλημερα
Αλικη εδω ειναι το φορουμ των ερωτοαπαντησεων ...οποτε ρωτα οτι θες.α

Απλά είμαι απόφοιτη ΕΠΑΛ και θέλω να μπω σε πανεπιστήμιο δυτικής αττικής για φυσικοθεραπεία αλλά επειδή φέτος την ύλη έχουνε πέσει κάποιον κομμάτια που εγώ δεν τα είχα κάνει και δεν τα είχα δώσει για πανελλαδικές είμαι τομέας υγείας πρόνοιας και ευεξίας και θα ήθελα να ρωτήσω μήπως κάποιος μπορεί να με βοηθήσει με σημειώσεις διότι για να μπω στο τμήμα αυτό του πανεπιστημίου πρέπει να γράψω 18.000 μόρια

 

[Ilikntas]

Μλκ τι διαβάζω

?

 

[ιωαννηs]

Απλά είμαι απόφοιτη ΕΠΑΛ και θέλω να μπω σε πανεπιστήμιο δυτικής αττικής για φυσικοθεραπεία αλλά επειδή φέτος την ύλη έχουνε πέσει κάποιον κομμάτια που εγώ δεν τα είχα κάνει και δεν τα είχα δώσει για πανελλαδικές είμαι τομέας υγείας πρόνοιας και ευεξίας και θα ήθελα να ρωτήσω μήπως κάποιος μπορεί να με βοηθήσει με σημειώσεις διότι για να μπω στο τμήμα αυτό του πανεπιστημίου πρέπει να γράψω 18.000 μόρια

Ωραια
Θελεις να δωσεις πανελλληνιες επαλ για την φυσικοθεραπεια Παδα που θελει ταβανι μορια.
Δυσκολό εγχειρημα και ευχομαι να το κερδισεις.
Λιγα ξερω για τα επαλ και αυτο που μου εχει μεινει ειναι οτι τα σχολεια αυτα δεν μπορουν να σας προετοιμασουν για πανελληνιες,οποτε ολο το εγχειρημα γινεται απο σενα και στα φροντ.
Ζητας λοιπον σημειωσεις καποιου που πηγαινε σε φροντ στον τομεα υγειας για να σου δωσει.
Αλικη αυτο που ζητας δεν υπαρχει γιατι οι σημειωσεις του οποιου ( εκτος σπανιοτητας) μπορουν να διαβαζονται μονο απο τον ιδιο.
Εδω μεσα ''κατοικουν'' μερικα κοριτσια του τομεα υγειας και αν θελουν και αν εχουν ας πουν
Εσυ ομως θες καποιο πιο συγκροτημενο βοηθημα..κατι να μπορει να διαβαζεται χωρις πριν να ησουν στον αντιστοιχη αιθουσα.
Υπαρχουν ομως βοηθηματα εκδοτων που σε αφορουν οπως του σαββαλα, πουκαμισα κ.α. που θα μπορουν να αναπληρωσουν τα κενα σου.
Οτι και να παρεις ομως πρωτεραιοτητα εχει το βιβλιο του σχολιου και μετα αυτα

ΕΠΑΛ | e-Vafeiadis

Ανακάλυψε όλα τα σχολικά βοηθήματα και λυσάρια για όλες τις τάξεις του ΕΠΑΛ στην online βιβλιοθήκη του e-Vafeiadis.gr! Διάλεξε το βιβλίο που θα χρειαστείς...

www.e-vafeiadis.gr

 

[nimbus]

Μλκ τι διαβάζω

Ελα μου ντε, τι δεν σ'άρεσε;

 

[Joji]

Αυτό που κάποιοι περνούν και στη πόλη τους ή μπορούν να πάρουν μετεγγραφή και δεν το κάνουν για να μη μείνουν με τους γονείς τους ΕΛΕΟΣ. Μη τους βάζετε σε περιττά έξοδα. Υπέρ σας (μελλοντικά) είναι να μείνετε στο πατρικό. Αν δουλεύετε και σεζόν κάθε καλοκαίρι ακόμα καλύτερα. Δεν χρειάζεται να δουλέψετε τον υπόλοιπο χρόνο.

 

[Ilikntas]

Υπέρ σας (μελλοντικά) είναι να μείνετε στο πατρικό.

Υπό ποια οπτική όμως; Μιλώντας προσωπικά, δεν με συμφέρει ούτε επαγγελματικά ( Το σπίτι μου βρίσκεται αρκετά μακρια απ το πανεπιστήμιο, με αποτέλεσμα να χάνω αρκετά μαθήματα, ακόμη και εργαστήρια. Επίσης οι γονείς μου έχουν να μου δώσουν χρήματα απ τη 3η λυκειουοπότε δεν εξοικονόμουν τίποτε για εμένα μελλοντικά, ώστε να με συμφέρει περισσότερο το μητρικό επαγγελματικα) αλλά ούτε σε προσωπικό επίπεδο. Αμα ξεχνάω μια άλλη οπτική υπενθυμίσε μου.

 

[Joji]

Υπό ποια οπτική όμως; Μιλώντας προσωπικά, δεν με συμφέρει ούτε επαγγελματικά ( Το σπίτι μου βρίσκεται αρκετά μακρια απ το πανεπιστήμιο, με αποτέλεσμα να χάνω αρκετά μαθήματα, ακόμη και εργαστήρια. Επίσης οι γονείς μου έχουν να μου δώσουν χρήματα απ τη 3η λυκειουοπότε δεν εξοικονόμουν τίποτε για εμένα μελλοντικά, ώστε να με συμφέρει περισσότερο το μητρικό επαγγελματικα) αλλά ούτε σε προσωπικό επίπεδο. Αμα ξεχνάω μια άλλη οπτική υπενθυμίσε μου.

Ξανά διάβασε το μήνυμά μου και σε ποιους αναφέρομαι. Σίγουρα δεν αναφέρομαι σε εσένα. Λέω για αυτούς που αποκλειστικά θέλουν να φύγουν για να έχουν την «αυτονομία» τους, λες και το να μένεις μόνος και να στα πληρώνουν όλα οι γονείς σου είναι αυτονομία.

 

[Ilikntas]

Ξανά διάβασε το μήνυμά μου και σε ποιους αναφέρομαι. Σίγουρα δεν αναφέρομαι σε εσένα. Λέω για αυτούς που αποκλειστικά θέλουν να φύγουν για να έχουν την «αυτονομία» τους, λες και το να μένεις μόνος και να στα πληρώνουν όλα οι γονείς σου είναι αυτονομία.

Ουπς Το πήρα προσωπικά γιατί το ίδιο λένε και δύο "φίλοι" (γνωστοί) μου. Τότε συμφωνώ σ ένα βαθμό

 

[giannhs2001]

ειναι κανενας αλλος σαν και μενα που να εχει μετανιωσει που εμεινε στο πατρικο του σπιτι για σπουδες ή μονο εγώ;

Σαφέστατα το μετάνιωσα αλλά δεν ήταν θέμα επιλογής. Ήδη από τα 16 μου ήταν ξεκάθαρο πως είτε φοιτητής στην πόλη μου είτε δουλειά. Λεφτά yok.

Το να ζεις μόνος σε προσφέρει μοναδικές εμπειρίες και μαθήματα ζωής. Εξαρτάται βέβαια από πολλούς παράγοντες. Είναι τελείως διαφορετικό να ζεις μόνος με οικονομική κάλυψη από γονείς (με λίγα λόγια να κάνεις φοιτητική dolce vita) και άλλο να ζεις και να αυτοσυντηρείσαι προσπαθώντας να ισορροπήσεις full time εργασία, σχολή και κοινωνική ζωή. Το τελευταίο δεν πρέπει να είναι ευχάριστη εμπειρία, τουλάχιστον για όσους θέλουν όντως να είναι τυπικοί με τα μαθήματα και δεν πάνε τη σχολή στο ρελαντί.

 

[V@Per]

Καταλαβαίνω αρκετά το οικονομικό θέμα γιατί τα τελευταία χρόνια έρχεται η μία κρίση μετά την άλλη.. Το να μένει κανείς με γονείς είναι κάτι που στην Ελλάδα μπορεί να συνηθίζεται και σε άτομα που εργάζονται και δε μιλάω για 18+ αλλά για 25+ ακόμα και 30+ ετών, γιατί ο μισθός προφανώς δεν φτάνει και για αρκετούς ανθρώπους αρκεί το συγκεκριμένο επιχείρημα. Το να μένει όμως κανείς μόνος δεν είναι τελικά μόνο οικονομικό θέμα, αλλά είναι (περισσότερο απ' όσο φαίνεται) θέμα του να ζεις έξω από ένα σύστημα που σε καθορίζει, όπως είναι η οικογένεια. Χωρίς να το καταλαβαίνεις, τόσα χρόνια που ζεις με τους γονείς, υιοθετείς αξίες, συνήθειες, συμπεριφορές κλπ που ενδεχομένως να μη νιώθεις καλά στην τελική και να καταπιέζεσαι και προφανώς που δεν είχες τον χρόνο και τον χώρο για να σκεφτείς και να δεις αν εσένα σε εκφράζουν. Εάν δεν φύγεις από τη φωλιά της "προστασίας" που έμαθες τόσα χρόνια, για να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες (αναλαμβάνοντας τις ανάλογες ευθύνες) αλλά και να χαρείς οποιαδήποτε όμορφη εμπειρία δοκιμάζοντας και βλέποντας όλα τα πράγματα υπό ένα προσωπικό πρίσμα και να δεις εσύ τι ταιριάζει σε εσένα έξω από το σύστημα της οικογένειας και τους κανόνες του, υπάρχει πάντα ένα αρκετά μεγάλο ενδεχόμενο να μη ζήσεις όπως πραγματικά θα ήθελες σε μία από τις πιο ανέμελες δεκαετίες της ζωής σου.

 

[Λένω]

Αν εισαχθείς σε μια Σχολή της αρεσκείας σου μακριά από το πατρικό σου χωρίς δυνατότητα μετεγγραφής, ασφαλώς θα πας και αναλόγως με την οικονομική δυνατότητα των γονιών σου ή θα σε χρηματοδοτούν ή θα δουλεύεις (και θα τσοντάρουν και οι γονείς όσο και αν μπορούν) μέχρι να ολοκληρώσεις τις σπουδές σου.

Το να έχεις εισαχθεί όμως σε μια Σχολή της αρεσκείας σου και να θέλεις να ξαναδώσεις για να μπεις σε μια άλλη Σχολή, μόνο και μόνο για να φύγεις από το πατρικό σου και να ζήσεις μόνος σου, το θεωρώ υπερβολικό και ανούσιο εκτός πια και αν μιλάμε για περιπτώσεις """""κακοποίησης""""" (σε πολλά εισαγωγικά επειδή το εύρος της κακοποίησης είναι μεγάλο άρα κακοποίηση είναι και η σωματική ποινή, κακοποίηση είναι και ο ασφυκτικός έλεγχος στην ζωή σου).

Προσωπικά, πέρασα υπέροχα φοιτητικά χρόνια μένοντας στο πατρικό μου στην Αθήνα που δεν θα τα άλλαζα με τίποτα.
Ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που θα το έκανα μακριά από το σπίτι μου και δεν το έκανα επειδή έμεινα στο σπίτι μου.
΄Ο,τι ήθελα να κάνω, το έκανα.

 

[V@Per]

Αν εισαχθείς σε μια Σχολή της αρεσκείας σου μακριά από το πατρικό σου χωρίς δυνατότητα μετεγγραφής, ασφαλώς θα πας και αναλόγως με την οικονομική δυνατότητα των γονιών σου ή θα σε χρηματοδοτούν ή θα δουλεύεις (και θα τσοντάρουν και οι γονείς όσο και αν μπορούν) μέχρι να ολοκληρώσεις τις σπουδές σου.

Το να έχεις εισαχθεί όμως σε μια Σχολή της αρεσκείας σου και να θέλεις να ξαναδώσεις για να μπεις σε μια άλλη Σχολή, μόνο και μόνο για να φύγεις από το πατρικό σου και να ζήσεις μόνος σου, το θεωρώ υπερβολικό και ανούσιο εκτός πια και αν μιλάμε για περιπτώσεις """""κακοποίησης""""" (σε πολλά εισαγωγικά επειδή το εύρος της κακοποίησης είναι μεγάλο άρα κακοποίηση είναι και η σωματική ποινή, κακοποίηση είναι και ο ασφυκτικός έλεγχος στην ζωή σου).

Προσωπικά, πέρασα υπέροχα φοιτητικά χρόνια μένοντας στο πατρικό μου στην Αθήνα που δεν θα τα άλλαζα με τίποτα.
Ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που θα το έκανα μακριά από το σπίτι μου και δεν το έκανα επειδή έμεινα στο σπίτι μου.
΄Ο,τι ήθελα να κάνω, το έκανα.

Γενικά μιλώντας πάντως και ευτυχώς τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια σχετική συνείδηση ως προς αυτό, όσοι αποφασίζουν να γίνουν γονείς συνήθως ή μάλλον οφείλουν σε ένα βαθμό να μπορούν να στηρίξουν σε όλους τους τομείς τα παιδιά τους έτσι ώστε να υπάρξει μία ποιότητα ζωής η οποία θα συμβαδίζει με τις ανάγκες που υπάρχουν στον 21ο αιώνα. Σίγουρα μπορεί να πει κανείς ότι κανένας γονέας δεν υποχρεούται να έχει χρήματα ώστε να πληρώνει (εφόσον το κράτος δεν διατίθεται να πληρώσει) για να σπουδάσει το παιδί του, όμως ταυτόχρονα είναι και λίγο αυτονόητο ότι ένας τίτλος σπουδών σημαίνει πιθανότατα και καλύτερη ποιότητα ζωής καθώς και περισσότερες επιλογές. Παλαιότερα ένας σημαντικός λόγος που οι άνθρωποι κάνανε παιδιά και μάλιστα αρκετά παιδιά, ήταν για να τους βοηθούν ως εργατικά χέρια στις αγροτικές εργασίες μιας οικογένειας. Στο σήμερα, έχει αλλάξει αυτό το αφήγημα και υποτίθεται είναι μια πιο συνειδητή επιλογή, η οποία συνοδεύεται με ευθύνες και πολλαπλά οικονομικά έξοδα συγκριτικά με παλαιότερα.

Αν κάποιος έχει εισαχθεί σε μια σχολή της αρεσκείας του και μπορεί να το ανεχτεί να μείνει στο ίδιο σπίτι με τους γονείς του έχει καλώς. Αλλά μάλλον τόσο συνηθισμένο θέμα συζήτησης που είναι, μάλλον εσύ που μιλάς ως ένα μόνο άτομο αποτελείς ένα απειροελάχιστο ποσοστό και μάλλον μιλάς ως μία εξαίρεση. Η κακοποίηση έχει πολλές μορφές και δεν είναι μόνο η σωματική κακοποίηση προφανώς και όταν μιλά κανείς για ψυχολογική κακοποίηση είναι τεράστιο το φάσμα, οπότε μία τέτοια συζήτηση έχει άπειρες πιθανές εκβάσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που μίλησα για τη ζωή μέσα σε ένα σύστημα (αυτό της οικογένειας) όπου οι κανόνες που υπάρχουν μέσα στο μυαλό ενός παιδιού είναι νόμοι ασχέτως εάν το καθιστούν δυσλειτουργικό στις σχέσεις του με τους άλλους (και εδώ μιλάω μόνο για τις δυσλειτουργικές συμπεριφορές - χωρίς να αμφισβητώ ότι θα υπάρχουν και κανόνες και αρχές που είναι βοηθητικοί). Κάτι τέτοιο για παράδειγμα πολύ δύσκολα θα αλλάξει όταν κάποιος συνεχίζει και μένει με τους γονείς του. Προφανώς υπάρχει και η περίπτωση κάποιος να φύγει από το πατρικό αναγκαστικά και να συνεχίσει τη ζωή του μόνος του χωρίς να αλλάξει τίποτα, γιατί ο ίδιος νιώθει άνετα με το να είναι έτσι όπως είναι, ή θα υπάρχει και η περίπτωση κάποιος να μείνει στο πατρικό του σπίτι και να μπορεί να ανέχεται και τα αρνητικά μιας τέτοιας κατάστασης, λόγω της οικονομικής εξάρτησης και στο τέλος να δει συνολικά ότι ήταν μία θετική εμπειρία. Δεν θα κάτσω να το κρίνω και δεν μου πέφτει και λόγος. Όμως σε ένα θέμα με τέτοιο τίτλο, προφανώς υπάρχει και η ανάγκη της φυγής από το πατρικό σπίτι, δλδ αν δεν υπήρχε οικονομικό θέμα δεν θα γράφαμε απαντήσεις τώρα.

 

[Λένω]

Γενικά μιλώντας πάντως και ευτυχώς τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια σχετική συνείδηση ως προς αυτό, όσοι αποφασίζουν να γίνουν γονείς συνήθως ή μάλλον οφείλουν σε ένα βαθμό να μπορούν να στηρίξουν σε όλους τους τομείς τα παιδιά τους έτσι ώστε να υπάρξει μία ποιότητα ζωής η οποία θα συμβαδίζει με τις ανάγκες που υπάρχουν στον 21ο αιώνα. Σίγουρα μπορεί να πει κανείς ότι κανένας γονέας δεν υποχρεούται να έχει χρήματα ώστε να πληρώνει (εφόσον το κράτος δεν διατίθεται να πληρώσει) για να σπουδάσει το παιδί του, όμως ταυτόχρονα είναι και λίγο αυτονόητο ότι ένας τίτλος σπουδών σημαίνει πιθανότατα και καλύτερη ποιότητα ζωής καθώς και περισσότερες επιλογές. Παλαιότερα ένας σημαντικός λόγος που οι άνθρωποι κάνανε παιδιά και μάλιστα αρκετά παιδιά, ήταν για να τους βοηθούν ως εργατικά χέρια στις αγροτικές εργασίες μιας οικογένειας. Στο σήμερα, έχει αλλάξει αυτό το αφήγημα και υποτίθεται είναι μια πιο συνειδητή επιλογή, η οποία συνοδεύεται με ευθύνες και πολλαπλά οικονομικά έξοδα συγκριτικά με παλαιότερα.

Αν κάποιος έχει εισαχθεί σε μια σχολή της αρεσκείας του και μπορεί να το ανεχτεί να μείνει στο ίδιο σπίτι με τους γονείς του έχει καλώς. Αλλά μάλλον τόσο συνηθισμένο θέμα συζήτησης που είναι, μάλλον εσύ που μιλάς ως ένα μόνο άτομο αποτελείς ένα απειροελάχιστο ποσοστό και μάλλον μιλάς ως μία εξαίρεση. Η κακοποίηση έχει πολλές μορφές και δεν είναι μόνο η σωματική κακοποίηση προφανώς και όταν μιλά κανείς για ψυχολογική κακοποίηση είναι τεράστιο το φάσμα, οπότε μία τέτοια συζήτηση έχει άπειρες πιθανές εκβάσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που μίλησα για τη ζωή μέσα σε ένα σύστημα (αυτό της οικογένειας) όπου οι κανόνες που υπάρχουν μέσα στο μυαλό ενός παιδιού είναι νόμοι ασχέτως εάν το καθιστούν δυσλειτουργικό στις σχέσεις του με τους άλλους (και εδώ μιλάω μόνο για τις δυσλειτουργικές συμπεριφορές - χωρίς να αμφισβητώ ότι θα υπάρχουν και κανόνες και αρχές που είναι βοηθητικοί). Κάτι τέτοιο για παράδειγμα πολύ δύσκολα θα αλλάξει όταν κάποιος συνεχίζει και μένει με τους γονείς του. Προφανώς υπάρχει και η περίπτωση κάποιος να φύγει από το πατρικό αναγκαστικά και να συνεχίσει τη ζωή του μόνος του χωρίς να αλλάξει τίποτα, γιατί ο ίδιος νιώθει άνετα με το να είναι έτσι όπως είναι, ή θα υπάρχει και η περίπτωση κάποιος να μείνει στο πατρικό του σπίτι και να μπορεί να ανέχεται και τα αρνητικά μιας τέτοιας κατάστασης, λόγω της οικονομικής εξάρτησης και στο τέλος να δει συνολικά ότι ήταν μία θετική εμπειρία. Δεν θα κάτσω να το κρίνω και δεν μου πέφτει και λόγος. Όμως σε ένα θέμα με τέτοιο τίτλο, προφανώς υπάρχει και η ανάγκη της φυγής από το πατρικό σπίτι, δλδ αν δεν υπήρχε οικονομικό θέμα δεν θα γράφαμε απαντήσεις τώρα.

Δέχομαι την άποψή σου αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί με παραθέτεις (όχι ότι μ΄ενόχλησε βέβαια).

Στην πρώτη παράγραφο, συμφωνούμε απολύτως.

΄Οσο για τα επόμενα:
Γράφεις αυτό:

Η κακοποίηση έχει πολλές μορφές και δεν είναι μόνο η σωματική κακοποίηση προφανώς και όταν μιλά κανείς για ψυχολογική κακοποίηση είναι τεράστιο το φάσμα, οπότε μία τέτοια συζήτηση έχει άπειρες πιθανές εκβάσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που μίλησα για τη ζωή μέσα σε ένα σύστημα (αυτό της οικογένειας) όπου οι κανόνες που υπάρχουν μέσα στο μυαλό ενός παιδιού είναι νόμοι ασχέτως εάν το καθιστούν δυσλειτουργικό στις σχέσεις του με τους άλλους (και εδώ μιλάω μόνο για τις δυσλειτουργικές συμπεριφορές - χωρίς να αμφισβητώ ότι θα υπάρχουν και κανόνες και αρχές που είναι βοηθητικοί).

Ενώ έχω ήδη γράψει αυτό:

... εκτός πια και αν μιλάμε για περιπτώσεις """""κακοποίησης""""" (σε πολλά εισαγωγικά επειδή το εύρος της κακοποίησης είναι μεγάλο άρα κακοποίηση είναι και η σωματική ποινή, κακοποίηση είναι και ο ασφυκτικός έλεγχος στην ζωή σου).

΄Αρα συμφωνούμε και σ΄αυτό.

Για το παρακάτω:

Κάτι τέτοιο για παράδειγμα πολύ δύσκολα θα αλλάξει όταν κάποιος συνεχίζει και μένει με τους γονείς του. Προφανώς υπάρχει και η περίπτωση κάποιος να φύγει από το πατρικό αναγκαστικά και να συνεχίσει τη ζωή του μόνος του χωρίς να αλλάξει τίποτα, γιατί ο ίδιος νιώθει άνετα με το να είναι έτσι όπως είναι, ή θα υπάρχει και η περίπτωση κάποιος να μείνει στο πατρικό του σπίτι και να μπορεί να ανέχεται και τα αρνητικά μιας τέτοιας κατάστασης, λόγω της οικονομικής εξάρτησης και στο τέλος να δει συνολικά ότι ήταν μία θετική εμπειρία.

Αν κάποιος έχει συνειδητοποιήσει ότι το γενικότερο "κλίμα" της οικογένειάς του είναι, έστω και κατά την προσωπική του κρίση, αρνητικό και δεν του ταιριάζει, πολλώ δε μάλλον αν κάνει κακό στην ψυχολογία του, ασφαλώς θα προσπαθήσει να βιοποριστεί μόνος του προκειμένου ν΄απομακρυνθεί απ΄αυτό.

Αυτό όμως θα γινόταν σε οποιονδήποτε το αισθανόταν και όχι μόνο στους φοιτητές που εργάζονται για να σπουδάσουν επειδή ξέρουμε ότι υπάρχουν και παιδιά αυτής της ηλικίας τα οποία ακολουθούν τεχνικά επαγγέλματα και στα 20-21 τους χρόνια μπορούν κάλλιστα να βγάζουν τα δικά τους χρήματα (πολλές φορές και περισσότερα από τους πτυχιούχους) ή να κάνουν "δουλειές του ποδαριού" μέχρι να βρουν κάτι καλύτερο και να στεριώσουν σ΄αυτό ή να ψάξουν να βρουν την τύχη τους στο εξωτερικό κτλ οπότε αποδεσμεύονται από το περιβάλλον που τους δημιουργεί προβλήματα.

Κανείς δεν μένει σ΄ένα περιβάλλον που ασφυκτιά, όποιο και αν είναι αυτό το περιβάλλον. Θα κάνει υπομονή μέχρι να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να φύγει.
Τώρα, αν ασφυκτιά αλλά δεν το καταλαβαίνει και δεν προσπαθεί να αλλάξει τίποτα, είναι θέμα ειδικών και σίγουρα όχι δικό μου ούτε δικό σου ούτε κανενός μη ειδήμονος.
Δεν τολμάω ν΄ακουμπήσω θέματα του Συνδρόμου της Στοκχόλμης. Αλίμονο...

΄Ενα σωρό παιδιά εισαχθήκαμε στην Σχολή μου και οι περιπτώσεις των παιδιών που ήταν εκτός Αθηνών (άρα υποχρεωτικά νοίκιασαν σπίτια και έμειναν μόνοι τους) ήταν το ένα τέταρτο του συνόλου (και πολύ λέω).
΄Ολοι οι υπόλοιποι μέναμε στην Αθήνα και συνεχίσαμε να μένουμε στα πατρικά μας.
΄Εζησα μ΄αυτούς τους ανθρώπους χρόνια, τους έμαθα και από την καλή και από την ανάποδη και σε καλές και σε κακές και σε δύσκολες στιγμές και με κάποιους απ΄αυτούς συνεχίζουμε ακόμα να είμαστε κολλητοί φίλοι.
Δεν διαπίστωσα να έχουν σοβαρά και άλυτα προβλήματα με τους γονείς τους. Καμιά γκρίνια, καμιά υπερπροστασία, καμιά παραδοσιακή Ελλήνιδα μάνα και μέχρι εκεί. Πράγματα δηλαδή που μπορούσαν να τα διαχειριστούν εύκολα.
Για μένα λοιπόν, σύμφωνα με την εμπειρία μου, δεν μιλάω ως εξαίρεση αλλά ως κανόνας και σίγουρα δεν αποτελώ ένα απειροελάχιστο ποσοστό.
Η πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι έχουμε εντελώς διαφορετικές εμπειρίες.

 

[V@Per]

Δέχομαι την άποψή σου αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί με παραθέτεις (όχι ότι μ΄ενόχλησε βέβαια)

Εφόσον δεν σε ενόχλησε, γιατί το γράφεις?

Ενώ έχω ήδη γράψει αυτό:

Γιατί πολύ απλά η οικογένεια είναι ένα σύστημα το οποίο έχει τους δικούς του κανόνες οι οποίοι υιοθετούνται ασυναίσθητα και σχεδόν άκριτα από το παιδί. Είναι κάτι σαν εκπαίδευση του νευρικού συστήματος, δλδ ακόμα κι αν καταλαβαίνεις βάσει λογικής ότι μια συμπεριφορά που έχεις λόγω των γονιών σου είναι δυσλειτουργική δεν μπορείς εύκολα να την αλλάξεις απλώς και μόνο επειδή το καταλαβαίνεις. Προφανώς τα έγραψα για να τονίσω αυτή την αντίθεση καθώς και το ψυχολογικό κόστος που έχεις ασχέτως αν το συνειδητοποιείς. Αυτά για την κακοποίηση τα ανέφερες κυρίως εσύ. Το κομμάτι του συστήματος όμως είναι το πιο σημαντικό εδώ. Το παιδί ζει και μαθαίνει σε ένα σύστημα και βγαίνει στον έξω κόσμο εφαρμόζοντας όσα έμαθε στο σύστημα της οικογένειας. Οπότε ως φοιτητής σίγουρα δεν θα βοηθηθεί να μένει με τους γονείς του στην περίπτωση που δεν του ταιριάζει αυτός ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται: Κοινώς μειώνει μόνος του τις πιθανότητες να ανακαλύψει τον κόσμο με τα δικά του μάτια και τη δική του συχνότητα. Άρα όχι δεν συμφωνούμε και σε αυτό.

Αν κάποιος έχει συνειδητοποιήσει ότι το γενικότερο "κλίμα" της οικογένειάς του είναι, έστω και κατά την προσωπική του κρίση, αρνητικό και δεν του ταιριάζει, πολλώ δε μάλλον αν κάνει κακό στην ψυχολογία του, ασφαλώς θα προσπαθήσει να βιοποριστεί μόνος του προκειμένου ν΄απομακρυνθεί απ΄αυτό.

Αν κάποιος συνειδητοποιήσει...στα 16 και στα 17...είναι εύκολο να λέμε κάποια πράγματα στη θεωρία. Η αυτογνωσία είναι μια χρόνια διαδικασία που αν πιστεύεις ότι επιτυγχάνεται σε τόσο μικρή ηλικία εγώ πάω πάσο.

Κανείς δεν μένει σ΄ένα περιβάλλον που ασφυκτιά, όποιο και αν είναι αυτό το περιβάλλον. Θα κάνει υπομονή μέχρι να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να φύγει.
Τώρα, αν ασφυκτιά αλλά δεν το καταλαβαίνει και δεν προσπαθεί να αλλάξει τίποτα, είναι θέμα ειδικών και σίγουρα όχι δικό μου ούτε δικό σου ούτε κανενός μη ειδήμονος.
Δεν τολμάω ν΄ακουμπήσω θέματα του Συνδρόμου της Στοκχόλμης. Αλίμονο...

Το θα κάνει υπομονή μέχρι να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να φύγει είναι συνήθως αρκετά χρόνια...Δεν λέω ότι δεν προσπαθεί να αλλάξει κάτι. Επισημαίνω ότι είναι δύσκολο έως ουτοπικό σε τέτοια μικρή ηλικία και μένοντας με τους γονείς σου στο ίδιο σπίτι να μπορέσεις να αλλάξεις εσύ το παιδι τους γονείς σου και να τους βάλεις όρια.

΄Ολοι οι υπόλοιποι μέναμε στην Αθήνα και συνεχίσαμε να μένουμε στα πατρικά μας.
΄Εζησα μ΄αυτούς τους ανθρώπους χρόνια, τους έμαθα και από την καλή και από την ανάποδη και σε καλές και σε κακές και σε δύσκολες στιγμές και με κάποιους απ΄αυτούς συνεχίζουμε ακόμα να είμαστε κολλητοί φίλοι.

Ήσουν κολλητή με όλο το έτος? Σιγά μη σου λένε όλοι τι τρέχει μες στα σπίτια τους.

Καμιά γκρίνια, καμιά υπερπροστασία, καμιά παραδοσιακή Ελλήνιδα μάνα και μέχρι εκεί.

Δεν ξέρω μπορεί κάποιοι να είναι τόσο εξαρτημένοι από την παραδοσιακή ελληνική οικογένεια με την κλασική πριξαρχίδω ελληνίδα μάνα και τον κλασικό απών ελληνα πατέρα που να τη βρίσκουν και στην τελική να ξυπνούν κάθε πρωί και να ακούνε παρατηρήσεις και να γουστάρουν στην υπερπροστατευόμενη φωλίτσα τους και στη δική τους οικογένεια θα επαναλάβουν το μοτίβο αφού είναι "μέχρι εκεί". Οπότε π

Για μένα λοιπόν, σύμφωνα με την εμπειρία μου, δεν μιλάω ως εξαίρεση αλλά ως κανόνας και σίγουρα δεν αποτελώ ένα απειροελάχιστο ποσοστό.

Ναι σωστά είσαι ο κανόνας λογικά, για αυτό η κοινωνία μας διέπεται από βαθιές ψυχώσεις και αγκυλώσεις.

Η πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι έχουμε εντελώς διαφορετικές εμπειρίες.

Δεν βασίζω αυτά που γράφω μόνο στην προσωπική μου εμπειρία. Κυρίως τα βασίζω στη βιβλιογραφία που υπάρχει.
άω πάσο κι εδώ.

 

[Λένω]

Εφόσον δεν σε ενόχλησε, γιατί το γράφεις?

Γιατί πολύ απλά η οικογένεια είναι ένα σύστημα το οποίο έχει τους δικούς του κανόνες οι οποίοι υιοθετούνται ασυναίσθητα και σχεδόν άκριτα από το παιδί. Είναι κάτι σαν εκπαίδευση του νευρικού συστήματος, δλδ ακόμα κι αν καταλαβαίνεις βάσει λογικής ότι μια συμπεριφορά που έχεις λόγω των γονιών σου είναι δυσλειτουργική δεν μπορείς εύκολα να την αλλάξεις απλώς και μόνο επειδή το καταλαβαίνεις. Προφανώς τα έγραψα για να τονίσω αυτή την αντίθεση καθώς και το ψυχολογικό κόστος που έχεις ασχέτως αν το συνειδητοποιείς. Αυτά για την κακοποίηση τα ανέφερες κυρίως εσύ. Το κομμάτι του συστήματος όμως είναι το πιο σημαντικό εδώ. Το παιδί ζει και μαθαίνει σε ένα σύστημα και βγαίνει στον έξω κόσμο εφαρμόζοντας όσα έμαθε στο σύστημα της οικογένειας. Οπότε ως φοιτητής σίγουρα δεν θα βοηθηθεί να μένει με τους γονείς του στην περίπτωση που δεν του ταιριάζει αυτός ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται: Κοινώς μειώνει μόνος του τις πιθανότητες να ανακαλύψει τον κόσμο με τα δικά του μάτια και τη δική του συχνότητα. Άρα όχι δεν συμφωνούμε και σε αυτό.

Αν κάποιος συνειδητοποιήσει...στα 16 και στα 17...είναι εύκολο να λέμε κάποια πράγματα στη θεωρία. Η αυτογνωσία είναι μια χρόνια διαδικασία που αν πιστεύεις ότι επιτυγχάνεται σε τόσο μικρή ηλικία εγώ πάω πάσο.

Το θα κάνει υπομονή μέχρι να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να φύγει είναι συνήθως αρκετά χρόνια...Δεν λέω ότι δεν προσπαθεί να αλλάξει κάτι. Επισημαίνω ότι είναι δύσκολο έως ουτοπικό σε τέτοια μικρή ηλικία και μένοντας με τους γονείς σου στο ίδιο σπίτι να μπορέσεις να αλλάξεις εσύ το παιδι τους γονείς σου και να τους βάλεις όρια.

Ήσουν κολλητή με όλο το έτος? Σιγά μη σου λένε όλοι τι τρέχει μες στα σπίτια τους.

Δεν ξέρω μπορεί κάποιοι να είναι τόσο εξαρτημένοι από την παραδοσιακή ελληνική οικογένεια με την κλασική πριξαρχίδω ελληνίδα μάνα και τον κλασικό απών ελληνα πατέρα που να τη βρίσκουν και στην τελική να ξυπνούν κάθε πρωί και να ακούνε παρατηρήσεις και να γουστάρουν στην υπερπροστατευόμενη φωλίτσα τους και στη δική τους οικογένεια θα επαναλάβουν το μοτίβο αφού είναι "μέχρι εκεί". Οπότε π

Ναι σωστά είσαι ο κανόνας λογικά, για αυτό η κοινωνία μας διέπεται από βαθιές ψυχώσεις και αγκυλώσεις.

Δεν βασίζω αυτά που γράφω μόνο στην προσωπική μου εμπειρία. Κυρίως τα βασίζω στη βιβλιογραφία που υπάρχει.
άω πάσο κι εδώ.

Πάω πάσο και γω.

Πάντα πίστευα ότι για να καταλάβει ο ένας άνθρωπος τον άλλον, πρέπει να έχει έστω κάποια στοιχειώδη σημεία σύγκλισης.
Αν δεν υπάρχουν αυτά, όσο και να θέλει, όση προσπάθεια και να καταβάλει θα είναι μάταια επειδή αυτά που θα λέει ο ένας, θα είναι εντελώς ξένα για τον άλλον.

Ας μείνουμε στο ότι έχουμε διαφορετικές προσλαμβάνουσες παραστάσεις, διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετική δομή οικογένειας, διαφορετικό τρόπο ανατροφής, διαφορετικές πεποιθήσεις, διαφορετικό τρόπο σκέψης και αντίδρασης, διαφορετικά όλα...
Ας πιστεύει λοιπόν ο καθένας μας αυτά που τον αντιπροσωπεύουν και ας πορευτεί στην ζωή με τον δικό του τρόπο.

Καλή συνέχεια στην ζωή σου, σου εύχομαι και ό,τι επιθυμείς.

----------------

P.S. Μιας που αναφέρθηκε, θα το πω επειδή του το οφείλω.
Είχα έναν πατέρα που όταν γύριζε κατάκοπος από την δουλειά αντί να ξεκουραστεί, με διάβαζε υπομονετικά στα Μαθηματικά επειδή δυσκολευόμουν να τα καταλάβω.

 

[V@Per]

Πάω πάσο και γω.

Προφανώς.

Ας μείνουμε στο ότι έχουμε διαφορετικές προσλαμβάνουσες παραστάσεις, διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετική δομή οικογένειας, διαφορετικό τρόπο ανατροφής, διαφορετικές πεποιθήσεις, διαφορετικό τρόπο σκέψης και αντίδρασης, διαφορετικά όλα...

Δεν μένουμε πουθενά. Εσύ μένεις. Βασικά δεν θα εξέθετα ποτέ τον τρόπο που μεγάλωσα σε αγνώστους. Δεν γνωρίζεις τον τρόπο μεγαλώματος άλλων ούτε και τον δικό μου, ούτε γνωρίζεις τη δομή οποιασδήποτε άλλης οικογένειας πέρα από τη δική σου. Δεν μιλάμε προσωπικά. Μιλάμε γενικά. Και προφανώς (επειδή έχεις ξεχάσει ότι γράφεις σε forum με συγκεκριμένο θέμα) μιλάμε για το αν γενικά είναι καλή ιδέα να μένει κανείς με τους γονείς του μετά τα 18. Αν εσύ κρίνεις από το προσωπικό σου βίωμα και ταυτόχρονα λες εδώ ότι τα βιώματα των περισσότερων φοιτητών "ε πάνω κάτω λίγη γνωστή ελληνική οικογενειακή τοξικότητα μωρέ" και έβγαλες συμπέρασμα τότε για εμένα είσαι εκτός θέματος. Γιατί είναι βαρύ θέμα με προεκτάσεις στην ψυχολογία, η οποία εν τω μεταξύ είναι επιστήμη έτσι?

P.S. Μιας που αναφέρθηκε, θα το πω επειδή του το οφείλω.
Είχα έναν πατέρα που όταν γύριζε κατάκοπος από την δουλειά, με διάβασε στα Μαθηματικά επειδή δυσκολευόμουν να τα καταλάβω.

Τα επιχειρήματα είναι τύπου "το μικρό σπίτι στο λιβάδι". Καταλαβαίνω την ανάγκη που νιώθεις να πεις ευχαριστώ στους γονείς σου για οτιδήποτε έκαναν για εσένα (εδώ σε φάση μάλλον δημοτικού - άρα μιλάς για κάλυψη αναγκών τέτοιας ηλικίας) απλώς ξαναλέω το θέμα εδώ είναι οι δυσκολίες που ενδέχεται να προκύψουν κατά τη συγκατοίκηση με τους γονείς όταν το παιδί ενηλικιώνεται.

Καλή συνέχεια στην ζωή σου, σου εύχομαι και ό,τι επιθυμείς.

Ξέρω γω ναι..καλή συνέχεια και στη δική σου. Κι επίσης.