Πάντα είχα απορία πως γίνεται το 90% των μελών ΔΕΠ ενός Τμήματος να έχει κάνει διδακτορικό στο ίδιο Τμήμα και με θεματική περιοχή πάνω στην ίδια κατεύθυνση (απλά διέφεραν τα προβλήματα μελέτης) και να διδάσκουν ένα εύρος 70 μαθημάτων ετησίως. Ή θα πρέπει να ήταν οι φωστήρες του κόσμου ή απλά μας τρόλλαραν άσχημα.
Μια κοινή απορία είναι νομίζω, πότε πρόλαβαν και επιμορφώθηκαν στα μαθήματα που διδάσκουν για πολλές δεκαετίες; Πότε έφτιαξαν την ύλη σε κάθε μάθημα; Γιατί ποτέ δεν ανανέωναν τον οδηγό σπουδών και η ύλη μπορεί να ήταν ίδια εδώ και 50 χρόνια; Εδώ έρευνα πας να κάνεις σε ένα ερευνητικό paper και μπορεί να φας μήνα πόσο μάλλον να οριοθετήσεις την ύλη ενός μαθήματος με το απαραίτητο υλικό διδασκαλίας. Ειδικά σε κάποιες επιστήμες όπως η Φυσική, τα Μαθηματικά ή οι επιστήμες Μηχανικού όπου εκδίδονται κάθε χρόνο εκατοντάδες νέες δημοσιεύσεις σε διεθνή βάση, αλλάζουν τελείως τα δεδομένα για να διδάσκουν ένα μάθημα με τις ίδιες χειρόγραφες σημειώσεις από το 1985 που ο καθηγητής ήταν 35 χρονών. Δηλαδή, κάπου φτάνει αυτή η κοροϊδία.
Αυτές οι απορίες είναι μόνο δικές μου; Δεν θυμάμαι ποτέ να τις έθιξε κάποιος, ή κάποια παράταξη που νοιαζόταν για το καλό των φοιτητών-άνεργων-συνταξιούχων-άγαμων θυγατέρων-επιδοματιών θέρμανσης κτλ.
Συνήθως τα νέα Τμήματα έχουν ένα πλεονέκτημα. Δεν έχει προλάβει να δημιουργηθεί "απόστημα" από καθηγητοπατέρες, κομματικά τρόλλ και φοιτητές φαντάσματα που παίρνουν μέχρι και διδακτορικό. Μακάρι το νέο αυτό Τμήμα να αποτελέσει κάτι διαφορετικό όπως με την ίδια λογική είχαν ιδρυθεί και τα αδελφά Τμήματα Μαθηματικών Ιωαννίνων και Πάτρας το 1966 επί Χούντας. Μετά ακολούθησαν τον δρόμο της μεταπολίτευσης με ό,τι αυτό σημαίνει επιστημονικά. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή την χαρά της πρώτης φοράς, την χάνουμε κάπου στο δρόμο των δεκαετιών επειδή όπως έλεγε και ο αείμνηστος Καποδίστριας, η Ελλάδα πάσχει από προσωρινότητα.
