Σε παρακαλώ, μην γράψεις αυτά που σου πρότειναν παραπάνω. Είναι προσωπικές άποψεις της γράφουσας, απ' ό,τι καταλαβαίνω, και όχι απάντηση που μπορεί να σε βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο στην επιτυχία στις Πανελλήνιες. Θα σου πω αυτό που μου είχε πει εμένα ο αγαπημένος μου φιλόλογος μια φορά στην τρίτη Λυκείου που, θυμωμένη, του είχα παραδώσει ένα κείμενο γεμάτο αγανάκτηση για την παπαγαλία που επικρατεί στα σχολεία, το κόλλημα με την υποκριτική "αριστεία", την απουσία στήριξης σε λιγότερο καλούς/ές μαθητές/τριες, όλα αυτά που με έπνιγαν στα 16-17: "Περιγράφεις με θυμό μια πραγματικότητα. Συμφωνώ με όσα γράφεις αλλά και με αυτό που μου είπες καταθέτοντας το γραπτό σου, πως θα είναι «αιρετικό» στις εξετάσεις και δε θα βαθμολογηθεί με άριστα" (for the record, αυτός μου είχε βάλει 100, ήταν διαγώνισμα τριμήνου – στις Πανελλήνιες, που ακολούθησα τις συμβουλές του, έγραψα 18.5). Το αναφέρω αυτό επειδή πρέπει να κατανοούμε ότι ο ρόλος των Πανελληνίων είναι πολύ συγκεκριμένος, απαιτούνται πολύ συγκεκριμένα πράγματα από τα παιδιά που δίνουν· εφόσον (και πολύ κακώς για εμένα) είναι έτσι δομημένο το σύστημα, πρέπει να προσπαθείτε να ανταποκριθείτε σε όσα σας ζητούνται και, όταν με το καλό ακολουθήσετε την πορεία που επιθυμείτε στην ακαδημαϊκή και προσωπική σας ζωή, θα έχετε όλο το χώρο και την ευχέρεια να αναπτύξετε και να εκφράσετε τις προσωπικές σας απόψεις με όποιον τρόπο θέλετε.
Λοιπόν, δύο λόγια για το θέμα σου:
1. Αρχικά, θα πρέπει να αναφερθείς στην έννοια και στη σημασία της αυτομόρφωσης. Στον σύγχρονο κόσμο όπου ζούμε, οι ανάγκες της κοινωνίας και και της αγοράς εργασίας συνεχώς αλλάζουν. Γι' αυτό το λόγο, τα άτομα οφείλουν να προσαρμόζονται σε αυτές τις ανάγκες, είτε παρακολουθώντας κάποια σεμινάρια προκειμένου να αποκτήσουν συγκεκριμένες δεξιότητες (φαντάσου κάποιους/ες υπαλλήλους στα 50κάτι, λίγο πριν τη σύνταξη, που πρέπει να μάθουν κάτι περισσότερο για τις νέες τεχνολογίες, προκειμένου να μπορούν να εξυπηρετούν τις ανάγκες του κοινού, υπαλλήλους στο ΙΚΑ, πχ, στην εφορία κλπ.) είτε συμμετέχοντας σε βιωματικά εργαστήρια (ημερίδες όπου σου δείχνουν πρακτικά
πώς δημιουργούμε, πχ, ένα κανάλι στο YouTube για να προωθήσουμε τον τουρισμό, ή πώς μπορούμε να επιδιορθώσουμε το νέο τάμπλετ, που έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά απ' τα προηγούμενα μοντέλα κλπ.). Επιπλέον, η συνεχής πρόοδος της έρευνας (ας πούμε στο πεδίο της Ιατρικής) καλεί κάθε άτομο που εργάζεται στον αντίστοιχο κλάδο να ενημερώνεται διαρκώς για τις νέες έρευνες, τις νέες θεραπείες κλπ. Υποθέτουμε ότι κάθε άτομο είναι υπεύθυνο για αυτή την επιπλέον, διαρκή μόρφωση (εξ ου και ο όρος
αυτομόρφωση). Ωστόσο, καθώς τα σεμινάρια και τα εργαστήρια διά βίου μάθησης αφενός κοστίζουν, αφετέρου για να τα παρακολουθήσεις πρέπει να ξέρεις την ακριβή τους χρησιμότητα, το κράτος και το εκπαιδευτικό σύστημα, οφείλουν να εντάξουν τέτοιες πρακτικές στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, τόσο για τους μαθητές και τις μαθήτριες που θα μάθουν τη σημασία της αυτομόρφωσης ήδη από μικρή ηλικία, όσο και για τους εκπαιδευτικούς, που θα είναι σε θέση να προσαρμόζονται στις ανάγκες του σχολείου και της κοινωνίας. Επίσης, αυτές οι πρακτικές αυτομόρφωσης καλό θα ήταν να είναι δωρεάν, έτσι ώστε να μπορούν να παρακολουθούνται απ' όσο το δυνατόν περισσότερα άτομα.
2. Για την τεχνοκρατική παιδεία τώρα:
- μπορεί να βοηθήσει πολύ στην καλλιέργεια τεχνικών δεξιοτήτων (σε μαθήματα όπου υπάρχει εργαστηριακός εξοπλισμός, πχ στη Χημεία, στην Πληροφορική, στη Βιολογία)
- μπορεί, ειδικά σε ΕΠΑΛ, να καταρτίσει τα παιδιά σε σχέση με συγκεκριμένους τεχνικούς τομείς (χειρισμός ιατρικού/μηχανολογικού εξοπλισμού, ηλεκτρολογικά κ.ά.)
- μπορεί να συμβάλει στην προσβασιμότητα στη γνώση και στην τέχνη από άτομα με αναπηρία με την ανάπτυξη εφαρμογών που βοηθάνε άτομα με μειωμένη όραση ή κινητικότητα να έχουν πρόσβαση σε επιστημονικό/πολιτιστικό υλικό, να μπορούν να χρησιμοποιούν τα ίδια τα κτίρια (με τη δημιουργία ειδικής ράμπας, ειδικών τουαλετών, με την προσθήκη πινακίδων σε Braille, με τη χρήση εφαρμογών που βοηθάνε στην ακουστική πρόσβαση σε γραπτό υλικό κ.ά.)
Για όλα αυτά, μπορούν να διοργανώνονται συχνά σεμινάρια και συχνές ημερίδες, ανοιχτές στο κοινό, προκειμένου να καλύπτονται οι ανάγκες της κοινωνίας και της αγοράς εργασίας.
Δεν ξέρω αν είναι απαραίτητο να αναφερθείς στην ανθρωπιστική παιδεία, εφόσον η διατύπωση του θέματος είναι αυτή που είναι. Προσωπικά, αν διόρθωνα γραπτά και έβλεπα εκτενή αναφορά, θα το θεωρούσα περιττολογία, εκτός κι αν συνδεόταν κάπως με την αυτομόρφωση, πχ. ψηφιοποίηση λογοτεχνικών κειμένων και λοιπών αρχείων, ψηφιοποίηση δίγλωσσων κειμένων για να είναι προσβάσιμα στα προσφυγόπουλα, ηχογράφηση κειμένων για άτομα με μειωμένη όραση κλπ. ή παρακολούθηση παραστάσεων αρχαίου θεάτρου με συνοδεία συζητήσεων, συμμετοχή σχολείων σε κινηματογραφικά projects (τύπου "για να δούμε πώς γυρίζεται ένα βίντεο ή μια ταινία" – με παράλληλη προβολή ταινιών σπουδαίων σκηνοθετών/τριών από την Ελλάδα και απ' όλο τον κόσμο, πχ. του Αγγελόπουλου για να καταλάβουμε την τεχνική των μεγάλων πλάνων), βιωματικά εργαστήρια για την κατανόηση ιστορικών γεγονότων (αντί για αποστήθιση) κλπ.
Εύχομαι καλή επιτυχία!
