Επειδή και σαν φοιτητής (μεγάλο παιδί και εγώ..

) βαριέμαι συχνά με αποτέλεσμα το διάβασμα ατελείωτης πανεπιστημιακής ύλης να «μεταφέρεται» ως γνωστό στην επόμενη μέρα, στα πρώτα έτη είχα (2 πρώτα εξάμηνα) είχα καεί κυριολεκτικά...και κατέβαινα αδιάβαστος από την αναβολή της αναβολής του διαβάσματος. Βλέπετε, παραμονή δεν κατορθώνεις τίποτα. Όσους καφέδες και να καταπώσεις, όσα πορτοκαλάκια να χλαπακιάσεις, τι να πρωτοκοιτάξεις από την ριμάδα την χαοτική ύλη;

Άσε που και τα σκονάκια χρόνο και διάβασμα θέλουν (ώστε να ξέρεις ποιο σκονάκι πάει σε ποια άσκηση του γραπτού). Δράμα η δουλειά. Ότι δίνεις παίρνεις. Έδινα τεμπελίκι, έπαιρνα ένα ωραίο διάρι (αν και πολλές φορές το διάρι το παίρνεις και με λιώσιμο στο διάβασμα, άλλη υπόθεση αυτή). Η μέθοδος που εφάρμοσα και απέδωσε από το 3ο εξάμηνο και μετά (αν εξαιρέσουμε κάποια προσωπικά προβλήματα που είχα μέχρι το 3ο έτος), ήταν να θέτω ένα εικονικό
ψεύτικο χρονικό όριο ότι μετά από 5 μέρες γράφω κάποιο x μάθημα από τα μαθήματα του εξαμήνου. Τότε και μόνο τότε, σε πιάνει πορδόζουμο και οι 50αριές σελίδες φεύγουν σφαίρα λες και είναι μια μπρος πίσω σελίδα, τα μάτια ανοίγουν (διαστέλλονται), η κούραση εξαφανίζεται, το χέρι πάει ρομποτικά γρήγορα πετώντας πρόχειρα χαρτιά...και η ύλη βγαίνει γρήγορα. Αλλιώς, αν πάς με βαριεστιμάρα, η ύλη δεν θα βγει ποτέ. Θέστε ένα εικονικό χρονικό όριο διαγωνίσματος max μια εβδομάδα και προσπαθήστε να βγάλτε την ύλη που θέλετε θεωρώντας ότι την 5η-6η μέρα της βδομάδας γράφετε. Με πίεση...