Εγω πιστευω οτι πολλοι απο τους βαθια θρησκευομενους δεν πιστευουν μετα απο εσωτερικη αναζητηση, αλλα γιατι "ετσι εμαθαν". Βεβαια πιστευω οτι υπαρχουν και οι συνειδητοποιημενοι, αλλα ειναι μειοψηφια. Παραδειγμα η γιαγια μου ειναι ο ορισμος του θρησκευομενου ατομου, τυπου καθε Κυριακη στην εκκλησια, ευλαβικη τηρηση ΟΛΩΝ των νηστειων κλπ, κλπ... Μια μερα τη ρωτησα "γιατι πιστευεις τοσο πολυ, τι σε οδηγησε εκει;" και μονο που δεν με εφαγε!

Τελικα κατεληξε στο οτι "ετσι πρεπει, ετσι εμαθα"... Αυτου του ειδους την πιστη δεν την μπορω. Το να μου πει ο αλλος "πιστευω για τους χ,ψ,ω
δικους μου λογους (και οχι επειδη απλα ετσι εμαθα)" και θα το επικροτησω και θα το σεβαστω.
Επισης αυτο που η εκκλησια ειναι πανταχου παρουσα (τυπικα τουλαχιστον) σε ολους σχεδον τους θεσμους του κρατους, δεν μου αρεσει καθολου. Ειναι σαν να εχουμε αυτονοητο το οτι Ελληνας= χριστιανος ορθοδοξος. Υποτιθεται οτι το συνταγμα μιλαει για ανεξιθρησκια, δηλαδη ο καθενας πιστευει οπου γουσταρει και αν γουσταρει. Εχω την αισθηση οτι το κρατος αναιρει τον ιδιο του τον εαυτο...