Νομίζω πως έχω διαμορφώσει κι εγώ άποψη.
Το «πιστέυω» ή «δεν πιστεύω», για μένα, είναι προσωπική υπόθεση. Αποτελεί προιόν ατομικής σκέψης, κάποιου εσωτερικού μονολόγου του καθενός, σε συνδυασμό με εμπειρίες, χαρακτήρα και την αντικειμενική προσέγγιση ακούγοντας όλες τις απόψεις.
Αλλά μόνο αυτό δεν γίνεται (ακόμα) στις μέρες μας. Ο καθένας δηλώνει την θρησκεία που πιστεύει το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο που ανήκει, χωρίς να αποστασιοποιηθεί μερικώς και να ασχοληθεί λίγο με την θρησκεία ως έννοια.
Και στο λίγο που ασχολείται, ακούει μόνο την μια πλευρά, είτε αυτή λέγεται καθηγητής θρησκευτικών είτε δάσκαλος, είτε παπάς κτλ. Κοινώς, ο καθένας μπαίνει στον χορό, γιατί ποτέ δεν ακούστηκε πως μερικοί άνθρωποι δε χορεύουν. Αν το άκουγε και το συνειδητοποιούσε, αυτό ή θα δυνάμωνε την αγάπη του για το χορό, είτε θα του επέτρεπε ηθικά να καθίσει.
Αλλά πριν μπλέξω στο κείμενο μου παραδοσιακούς χορούς, θα συνδυάσω τα προηγούμενα με το μάθημα των θρησκευτικών. Αν θέλει λοιπόν να συνεχίσει να υπάρχει, ή πρέπει να αλλάξει μορφή ώστε να γίνει η αφορμή της εσωτερικής απασχόλησης με το θέμα, ή να αλλάξει όνομα, να γίνει '' στοιχεία χριστιανισμού'' και να γίνει επιλεγόμενο, ώστε να μην αποτυπωθεί η θρησκεία σαν μονόδρομος για τον μαθητή. Κάτι καθόλου παράλογο, ανεξιθρησκεία θέλουμε να λέμε οτι έχουμε.
Θεωρώ πως οι πνευματικοί πατέρες θα συμμερίζονταν αυτήν την άποψη, όσο θεωρούνται πνευματικοί. Αλλά το πιθανότερο είναι να εναντιωθούν, για τους δικούς τους λόγους που δεν ενστερνίστηκα ποτέ.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
