Βρήκα μια κριτική από το
https://www.cinemad.gr/content/view/1851/7/ σχετικά με το remake της ταινίας (που απʼ ότι κατάλαβα δε διαφοροποιείται σε σημαντικό βαθμό από την πρωτότυπη) και αποφάσισα να μην τη δω. :p Δεν είμαι σαδίστρια. :p
Παράθεση κριτικής:
Ως τώρα ξέραμε ότι ο Χίτσκοκ είναι ο μόνος σκηνοθέτης που έκανε ριμέικ σε δική του ταινία με τον "Άνθρωπο που Ήξερε Πολλά". Τώρα, και ίσως να μην είναι εντελώς τυχαίο, έρχεται να προστεθεί και ο Μίκαελ Χάνεκε. Δέκα χρόνια μετά το μοναδικό και αλησμόνητο "Funny Games", μια ταινία για την οποία κανείς δεν μπορεί να έχει ουδέτερη άποψη, ο Αυστριακός σκηνοθέτης διασχίζει τον Ατλαντικό και ξαναφτιάχνει το φιλμ του πλάνο-πλάνο και σκηνή-σκηνή (ακόμα και το σπίτι με τον κήπο μοιάζει υπερβολικά μ' αυτό της πρώτης ταινίας), αλλά αυτή τη φορά, στα αγγλικά, με πρωταγωνιστές τους Ναόμι Γουότς, Τιμ Ροθ, Μάικλ Πιτ και τον Ντάριας Κόντζι στη διεύθυνση φωτογραφίας.
Δύο κολλεγιόπαιδα εισβάλλουν στο εξοχικό μιας πλούσιας οικογένειας και παίζουν παράξενα σαδιστικά παιχνίδια μαζί της...
Η αμερικάνικη έκδοση της ταινίας, πρωτίστως, αφορά το αμερικάνικο κοινό που πιθανότατα δεν έχει δει την πρωτότυπη η οποία είναι σχεδόν όμοια. Δε με εντυπωσίασε, όμως, τόσο η δεύτερη όσο η αυστριακή για δύο λόγους. Πρώτον, η ηχητική των Γερμανικών είναι πιο θριλερική από των Αγγλικών και δεύτερον, χωρίς καμία αλλαγή στο ντεκουπάζ και στους διαλόγους δε μπόρεσε να με κρατήσει έχοντας δει πριν χρόνια την πρωτότυπη. Ίσως θα έπρεπε να την φρεσκάρει λίγο.
Οι ταινίες του Χάνεκε κινούνται (αν όχι ξεπερνούν) στα όρια. Στα όρια της σκληρότητας, της ψυχρής εγκεφαλικότητας, της αντοχής σου ως θεατή, του ουσιαστικού και του απλώς προκλητικού. Αυτό που πράττει πάντα, από το "Benny's Video" ως τον "Κρυμμένο", είναι ότι πλάθει ταινίες απόλυτου τρόμου χωρίς σχεδόν καθόλου αίμα! Όχι σαν τα "Saw"... Για διανοούμενους σαδιστές κρίνεται απαραίτητη η θέασή της, για τους υπόλοιπους είναι ρίσκο.