Βίκυ ευχαριστώ, ίσως και εκ μέρους όλων, για τον κόπο που καταβάλεις με ολόκληρα σεντόνια, για την αποσαφήνιση του ζητήματος
. (ακολουθεί σεντονι)
Παιδί 6 χρονών τι μπορεί να θέλει πέρα από παιχνίδι και ξεγνοιασιά;
Στα παιδιά αρέσει πολύ να τα καταφέρνουν. Οταν τα καταφέρνουν πολύ σε κάτι,ασχολούνται περισσότερο με αυτό. Αργότερα, αν αυτό το παρατηρήσει ο γονέας και το προμοτάρει, μπορεί να είναι αυτό στο οποιο το παιδι θα διαπρέψει. Αν ασχοληθεί όσο πρέπει για να διαπρέψει. Το λές άλλωστε και η ίδια μετα.
Αν υπάρχει κλίση φαίνεται.... και θα το στηρίξω να την καλλιεργήσει αλλά δεν θα του στερήσω την βασική εκπαίδευση....
Δεν είπα να στερήσεις, όμως,
για να είσαι απόλυτα ειλικρινής με το παιδί σου δεν θα πρέπει οι πρωτεραιότητες που θα του βάλεις, να είναι αυτές που θα του χρησιμεύσουν περισσότερο; Σκέψου δηλαδή ο μπαμπάς του Σβαρτζενέγκερ να έσπρωχνε τον Αρνολντ να γίνει μπαλαρίνα. Δεν θα ήταν χαμένος κόπος και χρόνος; Η αριστούχος στο σχολείο, όταν ο Αρνολντ ήταν μιστερ Ολυμπια στα είκοσι και εκανε τρείς ώρες προπόνηση απο τα δεκαπέντε, και έτρωγε εφτά φορές τη μέρα (και έχεζε άλλες τόσες
) θέλω να πώ, μετράει ο παραγων χρονος διαθέσιμος παρα πολύ. Αν το παιδί μπορεί, το να του κατασπαταλήσεις το χρόνο για να μάθει χίλια πράγματα απο λίγο, αντί για αυτό το ένα που του αρέσει και είναι καλός, τέλεια, τι ωφελεί; Ο Μπεκαμ πήγε στην Μαντσεστερ Γιουναιτεντ εφτά χρονών. Δεν νομίζω ότι θα γινόταν ο Μπεκαμ αν πήγαινε στα δεκαεφτά να παίξει πρώτη φορά.
Αν ο δρόμος της επιτυχίας ήταν αυτος που ακολουθούν όλοι, τότε όλοι θα ήταν σαν τον Μπέκαμ ή τον Σβαρτζενέγκερ. Ομως δεν αρκεί το ταλέντο.
θα συνεχίσουν να υπάρχουν αποτυχίες ...θα συνεχίσουν να γίνονται σοβαρά λάθη (γιατί έχουμε να κάνουμε με παιδιά)...θα συνεχίσουμε να έχουμε ένα σύστημα που θέλει αλλαγή....
Να το αλλαξουμε τοτε
τουλάχιστον οσο μπορουμε εμείς στα δικά μας μέτρα
Εδώ να τονίσω ότι στην Σουηδία οι γονείς και τα παιδιά διαλέγουν τους δασκάλους...και είμαι υπερ... δυστυχώς όμως το σύστημά μας πάσχει...
Άρα δεν εχω άδικο για το πως νοιώθω.
Δεν τα βλέπω τόσο τραγικά τα πράγματα.... Δεν είμαστε την εποχή που γράφτηκε το υπέροχο τραγούδι τον Pink Floyd που μου το αφιερώνω πολλές φορές
Έχουμε τις επιλογές μας... αναπτύσσουμε την κρίση μας σταδιακά... διαλέγουμε την δική μας κοσμοθεωρία....
Ακριβώς αυτο κάνω. Διαλεγω μια άλλη κοσμοθεωρία, αυτήν παρουσιάζω εδώ και την συζητώ. Η οποια όμως, για να μην ειναι απλά μια γκρίνια ή μια ανοησία, πρέπει να μην είναι μόνο θεωρία. Ετσι στην πράξη πρέπει πιστεύω να τεθούν προτεραιότητες. Ο νόμος πιέζει για απολυτήριο λυκείου; ΟΚ. Ομως όχι στα τυφλά, να τον ξεγελάσουμε οσο γίνεται, να μήν πάνε ΌΛΑ τα χρόνια βορά στο σύστημα. Για να μήν γίνουν ακριβώς τα παιδιά άλλο ένα τούβλο στον τοίχο.
Η εκπαίδευση μας στο δημοτικό μας δίνει τις βασικές γνώσεις που έχει κριθεί (καλώς ή κακώς) ότι χρειαζόμαστε....
Μόνο το δημοτικό θεωρείται βασική εκπαίδευση; Οπως και να έχει, δεν αλλάζει κάτι κι αν είναι έτσι. Εκτός και άν είναι απροκάλυπτα ο Μπεκαμ κάποιος, το να ΜΗΝ βγάλει το λύκειο, έστω και τσάτρα πατρα,
είναι τεράστιο ρίσκο που σαν γονέας δεν θα έπαιρνα εκτός και άν το ίδιο το παιδί μου στα δεκαέξι δεκαεπτά, το ζήταγε επίμονα απαιτωντας το χρόνο του.
Ας πούμε, για να κάνω απόλυτα κατανοητή τη φύση του διλλήματος. Ο μεγάλος μου έχει τεράστια κλήση στη ζωγρκή. Τον εχω εξοικοιώσει με τους υπολογιστές απο τριών. Φέτος θα του μάθω κορελ, φωτοσοπ, και 3ντι στουντιο. Του αρέσει, δεν χρειάζεται να τον πήξω ίσα ίσα τα ζητάει τα μαθήματα απλά τώρα έχει κολλήσει με τα ηλεκτρονικά και τρώει χρονο παίζοντας. Παίζοντας ομως να και τα σενάρία που φτιάχνει, για τα παιχνίδια που θα φτιάξει, και πώς θα κινουνται τα ανθρωπάκια του, να σου τον να βρίσκει τα μπαγκ....
Οπως όλοι καταλαβαίνουμε, αν συνεχίσει έτσι, σε έξι χρόνια που άλλοι απλά θα βγάζουν το Δημοτικό, ή και πιο νωρίς αν συνεχίσει έτσι, ετούτος μπορεί να έχει δημιουργήσει τα πρώτα δικά του ηλεκτρονικά παιχνίδια. Οπως εγω είμαι επαγελλματίας στορυ τελερ, φυσικά θα τον βοηθήσω πολύ στα σενάρια του. Σε άλλα τέσσερα χρόνια λοιπόν, ή και σε λιγότερα απο αυτά, το παιδί μπορεί ήδη να έχει στο ενεργητικο του επιτυχίες. Τότε τί θα του πώ; Σκίσου να μπείς στο πανεπιστημιο; Που αυτός θα τα έχει μάθει όλα μόνος του;
Υπάρχουν κατευθύνσεις, θέλω να πώ, που ΟΛΑ σχεδόν τα κάνεις μόνος σου. Στον αθλητισμο ΟΛΑ είναι θέμα, μετά το ταλέντο, προπόνησης προπόνησης και πάλι προπόνησης. Ο μικρός πάει για αθλητής. Αν το θέλει τί θα του πώ; Κάτσε και σπατάλησε τις ώρες σου, μην γίνεις τίποτα παραπάνω απο έναν απόφοιτο λυκείου , για τι; Αυτή την απάντηση αναζητούμε σ'αυτό το θρεντ. Για τι; (την ίδια απάντηση θα κληθώ να απαντήσω και στα παιδιά μου μετά που θα έχω σπαταλήσει τα δώδεκα χρόνια τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ανάλογα τις απόψεις μου)
Δεν συμφωνώ στο να γίνει ο γονέας δάσκαλος... Το έχω ήδη πει....είναι σαν να γίνομαι εγώ μηχανολόγος μηχανικός- και απλά θα ήμουν σκέτη αποτυχία
Όπως δεν μπορώ να γίνω φουρνάρισσα...ηλεκτρολόγος κλπ...
Όμως όπως είπαμε, πέραν όσων πανε για ερευνητές, που η κατεύθυνση τους είναι εκ των πραγμάτων η ακαδημαική,
ΟΛΟΙ οι άλλοι που διαπρέπουν στα ταλέντα τους, το κάνουν
επενδύοντας πάρα πολύ χρόνο στον οποιο ασχολούντα μόνοι τους, και τον οποίο
φυσικά απο κάπου πρέπει να ξεκλέψουν. Σ'αυτούς τους ταλαντούχους που αγωνίζονται εκτός σχολείου, η πράξη το έχει δείξει και το δείχνει κάθε μέρα, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, ότι οι γονείς τους είναι οι καλυτεροι δάσκαλοι και μάντατζέρ τους για την επιτυχία τους.
Άρα υπάρχει η ευθύνη μου, όλη η ευθύνη πανω μου είναι, ούτε κατα διάνοια δεν μπορώ να πω ότι δεν είναι δική μου δουλειά αφού αυτή ακριβώς είναι η δική μου δουλειά. Η μόνη περίπτωση που αυτή η δουλειά γίνεται ΚΑΙ δουλειά των δασκάλων του, είναι αυτή όπου το παιδί εμφανίζει ακαδημαική κλήση, οπότε πλέον ο τομέας του είναι αυτός και εκεί θα πέσει όλο το βάρος. Σ'αυτή τη περίπτωση βέβαια θα είναι απλά χειρότερα, γιατί στο απελπιστικό εκπαιδευτικό μας σύστημα, οι καημένοι οι δάσκαλοι και καθηγητές, ακόμη και αυτοί με την μεγαλύτερη όρεξη εξουθενώνονται να το πολεμούν, απελπίζονται και απογοητεύονται.
Εν κατακλείδι για να για να επικεντρώσουμε απόλυτα: Το σχολειο ειναι παρα πολλές ώρες ημερησιως. Σε πάρα πολλά επαγγέλματα και τέχνες, όλες αυτές οι ώρες είναι περιτές. Πολλά παιδιά επίσης δείχνουν τις κλίσεις τους απο αρκετά νωρίς.
Ποιά λοιπόν είναι η σωστή στρατηγική όταν, η ακαδημαική κατεύθυνση ΔΕΝ είναι η πρώτη προτίμηση του παιδιού;
