Τώρα περί βαθμολογίας θεωρώ λάθος μελλοντικοί δάσκαλοι να κλαίγονται για σχολή που έχουν βάση κάτω από 15000 μόρια.
Προσωπικά θα ήμουν πολύ αυστηρός ως προς τα παιδαγωγικά Δημοτικής εκπαίδευσης και θα έβαζα πλαφόν βαθμολογίας και θα περιοριζα κατα πολύ τις θέσεις ώστε όλοι οι απόφοιτοι να απασχολούνται σε αυτό που σπούδασαν.
Μια τέτοια ρύθμιση θα ήταν θεωρητικώς άστοχη, συστηματικώς προβληματική και πρακτικώς ανεπαρκής. Θεωρητικώς άστοχη, γιατί η βαθμολογία των πανελληνίων δεν κρίνεται αντικειμενικά, αλλά υποκειμενικά, βάσει της δυσκολίας των θεμάτων της εκάστοτε χρονιάς και του εκάστοτε πεδίου. Επομένως το πλαφόν θα οδηγούσε σε πολλές αδικίες, αν τη μία χρονιά τα θέματα ήταν πανεύκολα και την άλλη πολύ δύσκολα. Συστηματικώς προβληματική, γιατί δεν μπορείς να επιβάλεις πλαφόν σε μία μόνο σχολή. Θα πρέπει να υπάρχει παντού, σε όλο το σύστημα. Διακρίσεις δεν γίνονται. Και η πρακτική αξία του όλου εγχειρήματος αμφίβολη, στό μέτρο που μόνο θεωρητικά, όχι και στην πράξη, όσοι επιτυγχάνουν υψηλότερη βαθμολογία θα είναι καλύτεροι και αποτελεσματικότεροι στο επάγγελμά τους.
Με λίγα λόγια, η ρύθμιση που προτείνεις θα οδηγούσε σε σοβαρές αξιολογικές αντινομίες, δίχως να εγγυάται απτά αποτελέσματα.
Γενικά, το πρόβλημα με τις προσβάσιμες από όλα τα πεδία σχολές είναι περίπλοκο και έχει απασχολήσει πολύ. Είναι λογικό το υπάρχον σύστημα να οδηγεί σε αδικίες και να προκαλεί την αγανάκτηση των παιδιών. Γιατί, όπως είπα και παραπάνω, η βαθμολογία στις πανελλήνιες κρίνεται βάσει της δυσκολίας των θεμάτων της κάθε χρονιάς και του κάθε πεδίου, γι’ αυτό και η κάθετη(ανάμεσα στις διάφορες χρονιές) και η οριζόντια(ανάμεσα στα διάφορα πεδία- αυτή μας ενδιαφέρει εν προκειμένω) σύγκριση των βαθμολογιών είναι εξ υπαρχής άτοπη και οδηγεί σ αντινομίες.
Η πιο δικαιοκρατική λύση, κατά τη γνώμη μου, θα ήταν να υπάρξει ποσόστωση θέσεων για το κάθε πεδίο αναλογικά με τον αριθμό των υποψηφίων στο καθένα.
Παράδειγμα: 30.000 υποψήφιοι στο πρώτο πεδίο, 25.000 στο δεύτερο, 20.000 στο τρίτο, 25.000 στο τέταρτο. Αν το παιδαγωγικό τμήμα έχει 100 θέσεις, θα μοιραστούν αναλογικά, δηλαδή 30 για το πρώτο, 25 για το δεύτερο, 20 για το τρίτο, 25 για το τέταρτο. Το παράδειγμα απλοποιημένο, σε σύνθετες περιπτώσεις πάντα θα υπάρχει μια μικρή απόκλιση, αλλα θα είναι αμελητέα.
Στις παραϊατρικές σχολές θα μπορούσε να δίνονται οι περισσότερες θέσεις στα παιδιά του τρίτου πεδίου, ή να υπάρχει φροντίδα ώστε οι διαθέσιμες θέσεις για τους υποψηφίους του πρώτου πεδίου να είναι συνολικά η μειονότητα, προκειμένου να μην προκύπτουν τα παράδοξα που αναφέρει ο kiyosi.