Η ζήτηση δεν εξαρτάται από το όνομα του ιδρύματος, αλλά από την κινητικότητα του πτυχιούχου. Ο ένας πτυχιούχος από το ΕΜΠ μπορεί να τελείωσε με το ζόρι ή και να πήγε μέτρια αλλά να έχει ανύπαρκτο βιογραφικό. Να μην θέλει επίσης, να κάνει μεταπτυχιακές σπουδές επειδή θεωρεί το βασικό πτυχίο του, ως οπλοπολυβόλο. Ο άλλος πτυχιούχος από το ΟΠΑ ή ΤΕΙ Αθήνας (τυχαίο παράδειγμα) στο αντικείμενο της πληροφορικής, να έχει κάνει 2 μεταπτυχιακές σπουδές και να αρίστευσε (ΙΚΥ,..), να μιλάει 2-3 ξένες γλώσσες επιπέδου proficiency, να είναι ενεργό μέλος σε διάφορα σεμινάρια / συνέδρια πάνω στο αντικείμενό του..κλπ κλπ. Ποιος από τους δυο θα έχει καλύτερη ανέλιξη; Ο δεύτερος, γιατί απλά συνέχισε και έχτισε το προφίλ του. Στην ζωή πετυχαίνουν όσοι προσπαθούν να γίνονται καλύτεροι. Για τον Α ή Β λόγο στα 18 του δεν μπόρεσε να περάσει ΕΜΠ. Αυτό τι σημαίνει ότι θα πάει χαμμένος στην αγορά εργασίας; Όχι. Στην ζωή όλοι δικαιούνται μια 2η ευκαιρία. Είσαι άλλος άνθρωπος στα 23 σου. Πιο ώριμος και πιο συνειδητοποιημένος, από τον 18αρη που απλά δήλωσε ΕΜΠ γιατί έτσι έπρεπε / μπορούσε. Πέρα από αυτή τη νοοτροπία, ο 18αρης δεν μπορεί να αξιολογήσει ποιος τομέας του αρέσει κλπ ώστε να μην σπαταλήσει άσκοπα χρόνια σε πολυετείς σπουδές μόνο και μόνο για τον διαφημιζόμενο τίτλο του ιδρύματος. Το ΗΜΜΥ από μόνο του δεν λέει κάτι. Είναι μια επιστήμη όπως όλες οι άλλες με τα θετικά και τα αρνητικά της. Δεν γίνεται να έχει μόνο θετικά στοιχεία. Δεν γίνεται να αποτελεί "μονόδρομο" εύκολης επαγγελματικής αποκατάστασης, από την στιγμή που ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά "θέλω" στην ζωή του. Άλλος τρελαίνεται να διαβάζει και να ασχολείται επαγγελματικά με την Μοριακή Βιολογία ή την Θεωρία Χάους...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
