Η ερώτηση που κάνεις, δείχνει ακριβώς το πόσο λάθος καταλαβαίνουν οι μαθητές τη Φυσική στο σχολείο. Προφανώς δεν φταίνε (μόνον) αυτοί, αλλά και οι καθηγητές (σχολείων και φροντιστηρίων) που τους αφήνουν να πιστεύουν ότι η Φυσική δεν είναι παρά ένας συνδυασμός τύπων. Όχι, η Φυσική δεν είναι αυτό. Η Φυσική πάνω από όλα είναι η κατανόηση του φαινομένου. Δες το σχήμα και σκέψου: Αν με το ένα χέρι μου κρατήσω την κάτω τροχαλία ακίνητη και με το άλλο κατεβάσω την πάνω τροχαλία κατά χ, πόσο σκοινί θα ελευθερωθεί? Ναι φίλε μου, το βρήκες, αυτό είναι η Φυσική. Στις τελευταίες πανελλήνιες, στο θέμα με τον ένα κύλινδρο μέσα στον άλλο και το λιπαντικό, γιατί απέτυχαν τόσοι μαθητές? Γιατί αντί να προσπαθήσουν να καταλάβουν τι ακριβώς φαινόμενο συμβαίνει, κόλλησαν στην (ηλίθια) σκέψη: "Ποιον τύπο να πάρω?".
Ωωω! Τιμή μου να με προσφωνεί φίλο κάποιος που, από τα φοιτητικά του κιόλας χρόνια, φαίνεται να έχει κατανοήσει σε βάθος τι είναι πραγματικά Φυσική. Εγώ βέβαια δεν είμαι παρά "νινί ακόμα" (pic), παρόλα αυτά όμως, έχω μια μικρή άποψη για την επιστήμη αυτή. Θεωρώ λοιπόν ότι στη Φυσική, εκτός από την κατανόηση του όποιου φαινομένου, εμπεριέχεται επίσης η, από μέρους του παρατηρητή, επιστημονική περιέργεια, ώστε να θέτει διαρκώς ερωτήσεις (ακόμα και τις πιο απλοϊκές) μέσα από την αναζήτηση για τη λύση των οποίων θα πετύχει μια πιο σφαιρική αντίληψη, αλλά εμπεριέχεται ακόμα και η ταπεινότητα να ζητήσει βοήθεια σε περίπτωση που σκαλώσει σε κάποια τέτοια προσπάθεια.
Μέσα στα χρόνια μου στο υπέροχο ελληνικό μας σχολείο έχω γνωρίσει πολλές περιπτώσεις καθηγητών. Όμως, θεωρώ πως το χειρότερο είδος όλων είναι μακράν εκείνοι που χλευάζουν τις "ηλίθιες σκέψεις" και τις αδαείς -κατά τα λεγόμενά τους- ερωτήσεις των μαθητών τους, ενώ παράλληλα, όταν οι τελευταίοι πάψουν φυσικά να ρωτούν οτιδήποτε, οι ίδιοι γκρινιάζουν μετά στο γραφείο των καθηγητών ότι "η τάξη είναι εντελώς αδιάφορη". Σου εύχομαι λοιπόν, όταν κάποτε ανέβεις κι εσύ στα έδρανα, να μην επικρίνεις με τόση αυστηρότητα τα παιδιά που, όπως λες, "κολλάνε".
Σε ό,τι αφορά το άτομό μου τώρα, θα ήθελα απλώς να πω ότι ήμουν ο μόνος που τόλμησε να απαντήσει δημόσια σε μια άσκηση, που εσύ ο ίδιος ως θεματοδότης χαρακτήρισες, έστω και χαριτολογώντας, "για διεστραμμένους". Αυτό βέβαια δεν σε εμπόδισε να χρησιμοποιήσεις την απορία μου - όσο βλακώδης κι αν σου φάνηκε - για να καταδείξεις μέσα από μένα, που δεν γνωρίζεις προσωπικά, τις ανωμαλίες ενός ολόκληρου εκπαιδευτικού συστήματος.
Σ' ευχαριστώ για τις υποδείξεις. Θα τις λάβω υπόψη όσο πρέπει.
