Δεν νομίζω ότι χρειαζόμαστε τόσους Μοριακούς Βιολόγους όσους γιατρούς (όλων των ειδικοτήτων).
Μιας και ανοίξαμε το θέμα, για μένα δεν είναι το ζήτημα αν χρειαζόμαστε περισσότερους γενετιστές ή αεροναυπηγούς. Μπορεί και να χρειαζόμαστε. Στην πραγματικότητα όμως χρειαζόμαστε άτομα να ασχοληθούν σοβαρά με την αγροτική παραγωγή, τον τουρισμό, ηλεκτρολόγους, υδραυλικούς, κλειδαράδες, όλους αυτούς που χρυσοπληρώνουμε στην ανάγκη γιατί ξέρουν ότι δεν έχουν τόσο ανταγωνισμό. Στην πραγματικότητα χρειαζόμαστε να πούμε στον 16χρονο ότι ξέρεις τι, εντάξει δεν γουστάρεις το σχολείο και δεν γουστάρεις να περάσεις από πανελλήνιες και δεν γουστάρεις καμία πανεπιστημιακή σχολή, fine with that, θες να γίνεις μάγειρας, ζαχαροπλάστης, αρτοποιός, κομμωτής; Απλά πράγματα. (Κάτι που είμαι βέβαιη ότι θα ήθελα εγώ να πω στο παιδί μου αν έβλεπα ότι ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ. Με το ζόρι παντρειά δεν γίνεται). Κάθε χρόνο τα τελευταία 7-8 χρόνια (και είναι ιδέα μου ή όσο πάει χειροτερεύει?), ανοίγω το excel με τις βάσεις και κάθε χρόνο με πιάνει πίκρα και θυμός με τα νούμερα που βλέπω σαν βαθμολογία τελευταίου εισακτέου, και την ποικιλία των σχολών που δεν χρειαζόμαστε. Γιατί σχολές όπως η Οινολογία, η Σχεδίαση Ενδύματος και η Επιπλοποιία είναι 4ετή τμήματα που σε "αναγκάζουν" να περάσεις από πανελλήνιες (αν και για κάποιον που ψιλοασχολείται, απαιτείται η μίνιμουμ προσπάθεια με αυτές τις βάσεις); Γιατί υπάρχουν τμήματα αμφιβόλου χρησιμότητας σε περιοχές που μέχρι να περάσουν εκεί οι φοιτητές αμφίβολο αν θα ξέρουν να τις δείξουν στο χάρτη;
Bottom line, το πρόβλημα είναι πολυπαραγοντικό. Δεν με απασχολεί (πλέον) τόσο το γεγονός ότι τόσοι και τόσοι σφάζονται για τις λεγόμενες μουράτες σχολές και κάποιες από τις εξίσου αξιόλογες καταλήγουν στα αζήτητα. Με απασχολεί η νοοτροπία του "πρέπει να περάσω στο πανεπιστήμιο". Γιατί; Ο μάγειρας από το ΙΕΚ στα 21 του μπορεί να έχει δουλειά στο αντικείμενό του και εσύ στα 22 σου με ένα πτυχίο από το ΤΕΙ Κωλοπετεινίτσας να σερβίρεις ποτά σε μπαρ. Ποιος βγαίνει τελικά ο κερδισμένος;
