Δηλαδή κατά την άποψη σου ο χρόνος περάτωσης των σπουδών (και γενικά της όποιας μορφής "εργασίας" στη ζωή) δεν διαφοροποιεί την "απαιτούμενη προσπάθεια";
Την ίδια "απαιτούμενη προσπάθεια" κατέβαλε π.χ. ένας project manager που παρέδωσε το Χ έργο σε 12 μήνες από έναν άλλο που το παρέδωσε σε 36;
Προφανώς και μεγαλύτερη προσπάθεια κατέβαλε κάποιος που τελείωσε τη σχολή του σε 4-5 χρόνια σε σχέση με αυτόν που την τελείωσε π.χ. σε 10 ή παραπάνω...νομίζω ότι το αντιλαμβάνεσαι και εσύ ότι αλλιώς είναι να κουβαλάς 6-7 "καρπούζια" στην ίδια μασχάλη (μαθήματα, εργασίες κ.λπ.) ανά εξάμηνο και αλλιώς 2, 1 ή κανένα ή π.χ. να περιμένεις μέχρι να βγει στη σύνταξη ή να μετατεθεί σε άλλο ίδρυμα ο "δύσκολος" καθηγητής που κόβει το 90% των φοιτητών σε κάθε εξεταστική και να περάσεις το μάθημα π.χ. 5 χρόνια μετά με τον καινούργιο που είναι πιο ελαστικός!
Δηλαδή στις υπόλοιπες χώρες του πολιτισμένου κόσμου από "προσωπική ματαιοδοξία" διαγράφουν τους φοιτητές αν περάσει ένα "Χ" χρονικό διάστημα χωρίς να αποφοιτήσουν ή "Y" αποτυχημένες εξετάσεις ενός μαθήματος;
Είναι τόσο "κακοί" όλοι αυτοί κι εμείς οι πανέξυπνοι και "ανθρωπιστές" φωστήρες;
Με όποιον ξένο ή ξένη έχω συζητήσει το θέμα "σπουδές" στη μέχρι τώρα ζωή μου το νούμερο ΕΝΑ πράγμα που όταν το ακούν γουρλώνουν τα μάτια τους και δε μπορούν να το πιστέψουν είναι πως εδώ μπορούμε να είμαστε φοιτητές σε μια σχολή για μια ζωή και να κοβόμαστε για όσο θέλουμε σε όσα μαθήματα θέλουμε!
Δεν αποτελείς τίποτα άλλο παρά έναν κοινό συκοφάντη των ελληνικών Α.Ε.Ι που προσπαθεί να μετουσιώσει σε κανόνες και νόρμες, τις ατομικές του αποτυχίες, δυσαρέσκειες και απογοητεύσεις.
Αρχικά, δεν μπορώ να καταλάβω γιατι θεοποιείς το '' εξωτερικό '', την Ευρώπη και την Αμερική. Το οτι η Ελλάδα κατά βάση είναι μια χώρα η οποία δεν έχει παρουσιάσει καινοτόμες εφαρμογές σε πολλούς τομείς, δεν σημαίνει πως υστερεί σε όλα, αυτόματα.
Αρχικά, εκκινώντας με την παραδοχή πως το οτι κάτι συμβαίνει στην Αμερική ή στην Ευρώπη δεν είναι αυτόματα ορθό, επειδή και μόνο δηλαδή συμβαίνει σε αυτές τις χώρες, πες μου γιατί πρέπει να διαγράφουμε φοιτητές; Πρέπει να υιοθετούμε άκριτα οτιδήποτε προβάλλεται ως λειτουργικό, στον ευρωπαικό κόσμο;
Και εν τέλει, κατά πόσο '' επιτυχία του εξωτερικού '' μπορεί να θεωρηθεί το ακαδημαικό ντοπινγκ, η αντιγραφή των εργασιών με τη μορφή λογοκλοπής, τα αυξανόμενα περιστατικά με σκονάκια ( βλέπε και σκάνδαλο Harvard πρόσφατα ) καθώς και η σφοδρή κριτική που έχει υποστεί το σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων της Αμερικής;
Αν κάποιος έχει τη δυνατότητα να σπουδάζει 100 χρόνια, με σκοπό να έχει μ.ο 10/10 μαγκιά του. Δεν αποτελεί παράτυπη διαδικασία, δεν αντιβαίνει κάποιον κανονισμό η πράξη του.
Επιπλέον, γιατι νομίζεις πως η γραπτή εξέταση 2 ωρών σε καθορισμένη ύλη κατά βάση με μορφή απομνημόνευσης, μπορεί να υπολογίσει άριστα και αποδοτικά τις πραγματικές γνώσεις και ικανότητες του φοιτητή; Αν κάποιος έχει στόχο να γράψει 10 σε ένα μάθημα, και βάζει συνεχώς ρήτρες, ως αποτέλεσμα κάθε σεπτεβρη και κάθε χρόνο αντίστοιχα, να μελετάει ξανά το μάθημα, και εν τέλει γράψει 10, έχει πάρει το 10 άδικα; Να κάψουμε στη φωτιά τον φοιτητή που δεν μπορεί να αποδώσει όσο μπορεί, με την πρώτη προσπάθεια; Διότι αν μετά από 4 φορές εν τέλει γράφει άριστα, αυτό σημαίνει πως όντως έχει την ικανότητα να γράψει άριστα. Άρα, παρόμοιοι περιορισμοί μόνο αρνητική έκβαση για τον ίδιο τον φοιτητή δύνανται να έχουν, διότι στέρηση της δυνατότητας συνεπάγεται απόκρυψη και μη έκφραση και πραγμάτωση της ικανότητας.
Το μοντέλο της χ απόδοσης μέσω συγκεκριμένου ψ χρόνου, αποτελεί μια συγκεκριμένη μεθοδολογία, δεν είναι κάτι θέσφατο.
Στην Ολλανδία ( προφανώς και σε άλλες χώρες θα υφίσταται αυτό, απλά δεν έχω δεδομένα ) τα πανεπιστήμια έχουν όριο ,φοίτησης, αλλά είναι εξωφρενικά διευρυμένο. Όπως στην ελεύθερη κατανάλωση αλκοολ, ο μπαρμαν ξέρει πως ο ανθρώπινος οργανισμός δεν μπορεί να αντέξει 30 ποτήρια βότκα, και έτσι ποσοτικά, στην ουσία δεν εντοπίζουμε απεριόριστη κατανάλωση. Υπάρχει για να υπάρχει.
