Καλησπέρα σε όλους,
Μετά από μακρόχρονη απουσία απο τα fora αυτό είναι το πρώτο θέμα που είδα όταν ξαναμπήκα. Δυστυχώς, με λύπη μου ανακαλύπτω οτι η κρίση οδηγεί την κοινωνία σε αντιδράσεις πανικού.
Διαβάζοντας τα προλεγόμενα ανακαλύπτω οτι δυστυχώς πολλά παιδιά οδηγούνται στις επιλογές τους για πέρα για πέρα λάθος λόγους. Ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή.
Πρώτα πρώτα, ακούγεται πολύ, και αποτελεί σαφώς και μια πραγματικότητα το γεγονός οτι πολλοί πτυχιούχοι καθίστανται άνεργοι επι μακρώθεν. Δεν διαφωνώ σε αυτό, αλλά εδώ πρέπει να γίνει μια διάκριση.
Το γεγονός οτι κάποιος παίρνει πτυχίο επ' ουδενί δεν εξασφαλίζει οτι είναι και αντικειμενικά καλός στον κλάδο του. Άλλο πράγμα πτυχίο με 5 και 6, και άλλο πράγμα με 8 και πάνω. Ο βαθμός πτυχίου δεν υπάρχει για πλάκα, υπάρχει και είναι πολύ σημαντικός. Στο στάδιο των πανελληνίων, πολλοί φροντηστηριάδες, μαθητοπατέρες, καθηγητάδες και λοιποί καλοθελητές ξεχνούν πολύ βολικά να αναφέρουν οτι δεν αρκεί μόνο να περάσει κανείς στο πανεπιστήμιο , δεν αρκεί μόνο να πάρει κανείς πτυχίο, αλλά αν θέλει να έχει τη δυνατότητα να αρπάξει τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται στο μέλλον θα πρέπει να καταβάλλει και την ανάλογη, διόλου αμελητέα προσπάθεια. Και το πόσο κανείς προσπάθησε αντικατοπτρίζεται, σε πολύ μεγάλο βαθμό στο βαθμό του πτυχίου. Προσωπικά, δεν ξέρω πολλούς καλούς,
αντικειμενικά καλούς επιστήμονες που έμειναν χωρίς δουλειά, είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό.
Το γεγονός οτι περνάει κανείς σε μια σχολή δεν συνεπάγεται και οτι θα την τελειώσει. Είναι δυστυχώς μια πραγματικότητα στο ελληνικό πανεπιστήμιο να παρατάνε πολλά παιδιά τη σχολή επειδή δεν τα καταφέρνουν. Το ενδιαφέρον εδώ είναι γιατί δεν τα καταφέρνουν. Το πανεπιστήμιο είναι δύσκολο, όχι δεν είναι για όλους. Είναι για εκείνους που ξέρουν τι θέλουν και είναι διατεθειμένοι να παλέψουν σκληρά για να το πετύχουν. Το να τελειώσει κανείς, αξιοπρεπώς μια σχολή, και με αυτό εννοώ μια αξοπρεπή σχολή γιατί δυστυχώς υπάρχουν και πολλές που απλώς είναι για να γεμίζουν το χώρο στα μηχανογραφικά σημαίνει προσπάθεια, σημαίνει πολλές ώρες κολλημένος στην καρέκλα με το βιβλίο να προσπαθείς να καταλάβεις τι θέλει να πει ο ποιητής, σημαίνει πολλές ώρες πρακτική άσκηση, σημαίνει ξενύχτια για να γράψεις μια εργασία.
Πολύς κόσμος περνάει σε μια σχολή για τους τελείως λάθος λόγους. Έχω βαρεθεί να ακούω τα κλισέ " Η ιατρική είναι καλή σχολή" , " πήγαινε στρατιωτική ιατρική θα πάρεις καλό μισθό αμέσως θα
διοριστείς", 'ή το άλλο "σπουδάζεις φυσικός/μαθηματικός/βιολόγος/χημικός : ΑΑΑΑΑ καθηγητής δηλαδή εεεε;" με την απαξίωση να φαίνεται στα πρόσωπά τους. ΜΗΝ αφήσετε τους γονείς σας να σας επηρρεάσουν και να διαλέξουν για εσάς. Εδώ είναι που επανερχόμαστε στον προηγούμενο βασικό άξονα για μένα. Πολλοί επηρρεάζονται απο τις στερεότυπες αντιλήψεις για το πανεπιστήμιο, και ακόμα χειρότερα απο τις αντιλήψεις ανθρώπων που πολλές φορές δεν έχουν ιδέα τι πραγματικά σημαίνει πανεπιστήμιο. Μπαίνοντας λοιπόν κάποιος στη σχολή και ερχόμενος αντιμέτωπος με την πραγματικότητα ανακαλύπτει οτι ο κόσμος που του ζωγράφησαν στο σπίτι/φροντηστήριο δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό. Και εκεί έρχεται η κρίση πανικού "τι κάνω εγώ εδώ". Ακριβώς λόγω της δυσκολίας των γνωστικών αντικειμένων στο πανεπιστήμιο είναι φύσει αδύνατο να καταβάλλει κάποιος ικανή προσπάθεια για να τα καταλάβει αν δεν του αρέσει αυτό που διαβάζει. Για του λόγου το αληθές δείτε τα ποσοστά φοιτητών πο είτε παρατάνε τη σχολή τους μετά απο κάποια χρόνια είτε αλλάζουν σχολή.
Οι στρατιωτικές σχολές δεν είναι παιχνιδάκι. Προερχόμενος απο οικογένεια με πατέρα στρατιωτικό πιστέψτε με δεν είναι οτι πιο απλό. Η κύρια δυσκολία σε αυτές τις σχολές είναι ο βαθμός εξαναγκασμού στον οποίο εξαναγκάζονται οι δόκιμοι. Ναι σε αυτές τις σχολές θα πληρωθείτε απο τις πρώτες μέρες, έστω και ένα βασικό ποσό, αλλά πρέπει να είναι κανείς αποφασισμένος οτι είναι διατεθειμένος να υπομείνει την καταπίεση της ελεύθερης έκφρασης και της προσωπικότητάς του. Ο κανόνας στις στρατιωτικές σχολές είναι η πλύση εγκεφάλου των δοκίμων. Είναι σίγουρο, με μαθηματική ακρίβεια πως η συντρηπτική πλειοψηφεία των αποφοίτων των στρατιωτικών σχολών είναι ανίκανη να σκεφτεί έξω απο το κατεστημένο, γιατί απλώς η δυνατότητα να εκφράσει κανείς διαφορετική άποψη καταπνίγεται βάναυσα. Δεν είναι τυχαίο που υπάρχουν 5-6 γραμμές ψυχολογικής υποστήριξης στα σώματα και τα όπλα.
Δεν μπορείτε να προμελετήσετε την επαγγελματική σας αποκατάσταση. Για όλους τους παραπάνω λόγους και για ακόμη περισσότερους, είναι φύσει αδύνατο να προκαταβάλλετε με το που θα μπείτε σε μια σχολή οτι θα ασχοληθείτε με ότι νομίζατε οτι θα ασχοληθείτε. Πλέον οι περισσότερες σχολές έχουν απο 4-5 εξειδικευμένους τομείς η καθεμιά, τους οποίους ο φοιτητής γνωρίζει σταδιακά απο τα μαθήματα που κάνει στα εισαγωγικά έτη. Σκεφθείτε και το εξής απλό. Πώς είναι δυνατό να προκαταβάλετε τι θα κάνετε όταν το ελάχιστο που είναι δυνατό απο άποψης χρόνου να βγείτε στην αγορά εργασίας είναι τέσσερα χρόνια; Πόσο μάλλον για σχολές πενταετούς φοίτησης, για να μην πούμε οτι θα συνεχίσει κανείς για μεταπτυχιακές σπουδές στο μέλλον. Μην ξεχνάτε οτι όταν κάνεις την επιλογή για το πανεπιστήμιο είσαι ακόμα μικρός, τόσο μικρός που είναι δυνατό να αλλάξεις μέσα στο πέρασμα του χρόνου. Γι' αυτό κάντε κάτι που σας αρέσει για να είστε σίγουροι οτι δεν θα το μετανιώσετε αργότερα.
Αυτά από έναν κακό, και θρασύ τύπο
