Bασικα εγω είμαι παρόμοια περίπτωση.
Στην τάξη μια χαρά, ούτε άγχος ούτε τίποτα. Στο σπίτι το ίδιο, όσων αφορά τα μαθήματα κτλ. τσακ μπαμ,no problem. Γενικά είμαι από τα παιδιά που σε εξωτερικές καταστάσεις δεν αγχώνεται εύκολα, κι αν αγχωθώ, το ρίχνω στην πλάκα και ξεαγχώνομαι
. Aλλά.Υπάρχει ένα αλλά. Είναι φορές, που θα κολλήσω τελείως μα τελείως σε τεστ, ωριαία , εξετάσεις μόνο και μόνο γιατί φέρουν αυτή την ονομασία. Αν μουλεγες, δεν είναι τίποτα μωρέ, μια εργασιούλα, μια ασκησούλα, ούτε άγχος ούτε τίποτα. Φανταστείτε, ωριαίο χημείας β'τετραμήνου, γράφαμε σε μια χαζή ύλη με μετατροπές από mol--->g και τα γνωστά. Μια χαρούλα είχα διαβάσει, πάω εκεί και γράφω 10,6 (το0,6 με μάρανε!). Την επόμενη - μεθεπόμενη βδομάδα, ωριαίο φυσικής. Μπαίνω μέσα, παίρνω τα θέματα. Τα κοιτάω. Σκέφτομαι, Ναυσικά, 10,6 χημεία το κερατό μου δηλαδή! Ε, σε 15 λεπτα το είχα τελειώσει, και τα επόμενα 10 το διόρθωσα τουλάχιστον 20 φορές. Στο τέλος, έγραψα 19,6, ένα σωστό λάθος είχα λάθος
. Βέβαια, το κλειδί είναι εσύ να καταφέρεις να πείσεις τον εαυτό σου. Πολλές φορές. Στις εξετάσεις, πάλι φυσική, ξεκίνησα. 1ο θέμα, γελοίο, λεω ας αφήσω το 2ο, να πάω στο 3ο και 4ο, τα πιο "ζουμερά". Λύνω το τρίτο, τόσο εύκολα, που ήμουν σίγουρη ότι είχα κάνει λάθος. Δεν μπορεί τόνιζα στον εαυτό μου, δε γίνεται, αδύνατον. Τέλος πάντων, συνεχίζω στο 4ο. Καλά μιλάμε, τραλαλα. Διαβάζω την εκφώνηση, μια χαρά. Λέω θα βρω χρόνο συνάντησης, θα λύσω έτσι και μετά α.δ.ο. και θα κλείσω με θ.μ.κ.ε για να μην ξαναμπλέξω με χρόνους. Βρίσκω το χρόνο συνάντησης, κάνω α.δ.ο. και μετά πάπαλα. Τίποτα μα τίποτα μα τίποτα. Black.Μα να το βλέπω και σε κάποια φάση ναμαι, w00t, ταχύτητα;Eυτυχώς λίγο από το μυαλό παρέμενε στη θέση του, κάτι βρήκα, άσχετο με ο θ.μ.κ.ε. 2η διαδρομή...
Tελείωσε. 1 ώρα πάνω από το θέμα αυτό, και μετά ακούω έχετε 7 λεπτά. και το 2 ναναι ανέγγιχτο ακόμα. Εκεί λέω τώρα χέσε μέσα φίλε, τσαντίζομαι, λύνω μέσα σε 5 λεπτά το 2ο θέμα, κάνω και λάθος κάτι πράξεις, ψάχνω επιταχύνσεις για να βρω το δχ αντί να το δω από εμβαδό u-t και άντε γεια. Δίνω, βγαίνω έξω και ρωτάω έναν συμμαθητή μου τι βρήκε. εγω είχα βρει χρόνο σε ρίζα, αυτός μόλις άκουσε ρίζα με κοίταξε σαν ούφο. Του λέω τη σκέψη μου, απάντηση" ρε Ναυσικά, όλα λάθος τα έχεις τι ρίζες και βλακείες, παπαριές έγραψες πάλι. Αυτό που λες, δεν υπάρχει ούτε σα λογική δεν είναι σωστό" Καλά εκεί ήταν κατάρρευση. Μόνο που δεν έβαλα τα κλάμματα. Γαμώτο τώρα λέω, στη φυσική,τα σκ@τωσα. Ντράπηκα κιόλας γιατί πέρασε μια καθηγήτριά μου και με είδε κόκκινη σα πατζάρι, με ρώτησε τι είχα ήθελα να της πω "έφαγα πολύ ντομάτα το πρωί και κοκκίνισα" , δεν είπα τίποτα, χάλια. Μετά ήμουν στο λεωφορείο και να διαβάζω θρησκευτικά γιατί βαριόμουν να τα κάνω σπίτι, και να λέει για τον δίκαιο και εύσπλαχνο θεό, ό,τι του κετέβαινε κι εγω να θέλω να βρίσω. Να γυρνάω σπίτι και να κοπανάω το μαξιλάρι στον τοίχο, να παίζω μπάλα με τον μικρό μου ξάδερφο για να ξεθυμάνω, ξεδίνω στα ντραμς του κολλητού μου και να τα'χω βάλει με τη λαμακία μου. Γι'αυτό παιδιά, όχι άγχος, μόνο κακό κάνει και σε υγεία και σε βαθμολογία.Σας το λεει μια ομοιοπαθούσα, που αύριο δίνει άλγεβρα κι αμα ξαναγχωθεί θα τα σπάσει όλα εκεί μέσα
.
