Εννοώ ανθρώπους που εκφράζονται με μια δόση υπερβολής ακόμη και στη διασκέδαση προκειμένου να αποκτήσουν "ταυτότητα" μέσα στο ανώνυμο πλήθος. Έτσι γίνονται αποδεκτοί και ποθητοί. Όσοι ακολουθούν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, χωρίς να χάνουν τα νιάτα τους, μπαίνουν στο περιθώριο. Ή κωλοχτυπιέσαι και στραγγίζεις αλκοόλ στα beach parties για να πουν ότι είσαι «μέσα στα πράγματα της εποχής» ή σε θεωρούν ενδιαφέρον αλλά γραφικό, αλλά δεν σου δίνουν σημασία ύπαρξης. Η εικόνα του "στερημένου" συνοψίζεται στη φράση του H.Ch.Bukowski. Στην Ελλάδα η Πασοκική λαίλαπα με το life-style Κωστόπουλος (το Πασοκ του καλλιτεχνικού χώρου), διαμόρφωσε μια ιδιότυπη κουλτούρα και έκανε τον ασήμαντο Έλληνα, υπαρκτό σουρεαλιστικό πρόσωπο. Εκεί που στη δεκαετία του 1970, δεν φορούσαν ούτε κάλτσες λόγω φτώχειας, καταλήξανε να κρίνουν τους ανθρώπους με βάση πόσο μοδάτο είναι το i-phone, ή αν καπνίζει πούρα, ή αν φοράει burberry ή αν γκαζώνει στην παραλιακή. Ή το γεγονός αν ο άλλος διασκεδάζει απαραιτήτως σε clubs. Μιλάς για ποίηση, αρχαίο θέατρο,...και σε κοιτάζουν με νόημα: τι μας λες τώρα, άσε μας να πιούμε το σφηνάκι. Ακόμη και κοπέλες που υποτίθεται ότι από τη φύση τους, έχουν πιο φινέτσα και ροπή για την τέχνη....της Παολιάρας.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.