Απλά σκέφτομαι το πρόβλημα και το λύνω. Ούτε κλάματα, ούτε φωνές, ούτε νεύρα, ούτε τίποτα. Κάτι τρελό που είχα διαβάσει παλιά, εδώ νομίζω: ''Στο παιχνίδι των πανελληνιών είμαι παίκτης όχι πιόνι''.
Πραγματικά respect σε όποιον το είπε -δε θυμάμαι για credits δυστυχώς- αλλά περιγράφει την πραγματικότητα -ή το τι θα 'πρεπε αυτή να είναι τέλος πάντων- με άπειρη απλότητα και ακρίβεια. Το θέμα είναι ότι όλοι, πέρα από εξετάσεις για να το δούμε και λίγο γενικά, πιεζόμαστε και αγχωνόμαστε κάποτε. Σίγουρα, κάποτε, θα τα δούμε μαύρα και θα απελπιστούμε. Η ουσία του θέματος όμως είναι ό,τι κάνουμε μετά. Κι αυτό πάει κυρίως σ' αυτούς που ξεσπάνε σε άλλους. Φίλε, δικό σου το πρόβλημα δική σου και η ευθύνη να το λύσεις, οι άλλοι δε φταίνε πουθενά. Κάνε ό,τι καταλαβαίνεις, σκέψου όπως σκέφτεσαι ή όπως σε έμαθαν να σκέφτεσαι αλλά διαχώρισε τα πράγματα: Άλλο εσύ και άλλο ο κόσμος.
Γενικά εκτιμώ απεριόριστα ανθρώπους που ξεπερνούν μόνοι τους τα προβλήματα και τις φάσεις τους. Δεν ξέρω, αυτούς θεωρώ πραγματικά ώριμους και δυνατούς χαρακτηρολογικά.