Θα απαντήσω επί των αναφορών για την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας. Αυτή, και δεν θα το περιορίσω αποκλειστικά στην Ελληνική, συνιστά μέρος της πνευματικής παρακαταθήκης. Η γραπτή μορφή των λέξεων από κοινού με τη σημασία τους συναποτελούν τον γραπτό λόγο. Εντός αυτού αποκρυσταλλώνεται η ιστορία των λέξεων καθότι η ιστορική ορθογραφία ανάγεται στην ετυμολογική συγγένεια κάθε λέξης, από όπου συνάγεται αφ' ενός η βασική σημασία της, αφ' ετέρου η άρρηκτη σχέση της με άλλες λέξεις που ανήκουν στην ίδια ετυμολογική οικογένεια.
Ως εκ τούτου, η εξοικείωση με την ιστορική ορθογραφία αυτή καθ' εαυτήν αποτελεί πνευματική άσκηση, συνυφασμένη με την αναζήτηση λέξεων που συνδέονται ετυμολογικά-σημασιακά. Η ανορθογραφία, η παραβίαση του καθιερωμένου τρόπου γραφής μιας λέξης, εκθέτει τον γράφοντα γλωσσικά και, κατ' επέκταση, μορφωτικά και κοινωνικά προκαλώντας εις βάρος του εντυπώσεις αρνητικές. Με άλλα λόγια, προσκρούει στο ορθογραφικό αίσθημα (οπτικό ίνδαλμα) που έχει διαμορφωθεί στη γλωσσική κοινότητα για την αποδεκτή και θεωρούμενη ως ορθή γραφή των λέξεων.
Το αίτημα της καθιέρωσης κάποιου είδους φωνητικής ορθογραφίας συναντάται στις ακρότητες του γλωσσικού ζητήματος. Λόγιοι όπως ο Ψαλίδας και Βηλαράς ταύτισαν τη δημοτική με μια δικής τους έμπνευσης ορθογραφία (εξ ου και η "Ρομεηκη γλοσα" του τελευταίου). Σε γλώσσες με μακρά ιστορική διαδρομή, είναι αναπόφευκτο και επόμενο ή ιστορική ορθογραφία να αφίσταται της προφοράς. Η παρακμή της προσωδίας, ο ιωτακισμός, μετέβαλαν εν πολλοίς την αναλογία προφοράς και ορθογραφίας.
Θα κατηγοριοποιούσα τα εκπορευόμενα από μια ενδεχόμενη "απλοποίηση-απλούστευση" της γλώσσας προβλήματα σε τρεις κατηγορίες:
α) Κατάλυση της ιστορικής φυσιογνωμίας και ταυτότητας κάθε λέξης. Ήτοι, η αναγωγή της λέξης στο εγγύς ετυμολογικό "παρελθόν" θα κατασταθεί αδύνατη.
β) Ετυμολογική-σημασιολογική των συναφών λέξεων συσκότιση από τα ομόρριζα, τα παράγωγα και τα σύνθετα. Επί παραδείγματι, διαφορετικό το θέμα λειπ- εκ του ρήματος λείπω (εξάλειψη, διάλειμμα) και διαφορετικό το λυπ- στα λύπη, λυπάμαι.
γ) Αδυναμία διάκρισης ομόηχων λέξεων. Φέρ' ειπείν, φυτό (< φύω)-φοιτώ, εξάρτηση (< εξαρτώ)-εξάρτιση (πλοίου)- εξάρτυση (εξοπλισμός).
Κριτήριο για την ορθογραφία των λέξεων είναι η ιστορική, ετυμολογική ορθογραφία. Αυτή η αρχή πρέπει να τηρείται με συνέπεια.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
