Πόσο δύσκολο είναι να σπουδάσεις Ιατρική στα 27;

[Monsieur]

Με αγχώνουν παρά πολλά, κυρίως:

1) Σπουδές σημαίνουν 6 χρόνια ανεργίας, δεν θέλω να παρατήσω την δουλειά μου.

2) Μήπως θα με πάει πίσω; Πάλι φοιτήτρια αντί να αποκτήσω έμπειρα στην αγορά εργασίας.

3) Μήπως έχω καθυστερήσει πολύ ηλικιακά; Μπορώ να πάω στο εξωτερικό για ειδικότητα, έχω συγγενείς. Αλλά ίσως και οι ίδιοι οι γιατροί με βρίσκουν πολύ μεγάλη. Επιπλέον, αν θέλω να κάνω και παιδιά; Πώς θα τα καταφέρω;

4) Με το διάβασμα με έχουν τρομοκρατήσει, αν δεν τα βγάλω πέρα; Γιατί κυρίως νιώθω πως κάθομαι και διαβάζω σε μια ηλικία που άλλοι τώρα ζούνε;

5) Θα περνάω τόσο χρόνο στο πανεπιστήμιο, θα καταφέρω να κάνω παρέες; Εγώ 27 οι υπόλοιποι 18 πως θα γίνει; Θα βρω άτομα της ηλικίας μου;

 

[Dr. Gl. Luminous]

Με αγχώνουν παρά πολλά, κυρίως:

1) Σπουδές σημαίνουν 6 χρόνια ανεργίας, δεν θέλω να παρατήσω την δουλειά μου.

Μπορείς να δουλεύεις ταυτόχρονα, δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο

2) Μήπως θα με πάει πίσω; Πάλι φοιτήτρια αντί να αποκτήσω έμπειρα στην αγορά εργασίας.

Ανάλογα τους στόχους σου

3) Μήπως έχω καθυστερήσει πολύ ηλικιακά; Μπορώ να πάω στο εξωτερικό για ειδικότητα, έχω συγγενείς. Αλλά ίσως και οι ίδιοι οι γιατροί με βρίσκουν πολύ μεγάλη. Επιπλέον, αν θέλω να κάνω και παιδιά; Πώς θα τα καταφέρω;

Σχετικό πχ Ελλάδα κάποιες ειδικότητες βγαίνουν εκτός λόγω αναμονής, εξωτερικό ίσως πιο εύκολο. Παιδιά αμέσως μόλις τελειώσεις την σχολή δηλαδή 27 +2 χρόνια προετοιμασία πες 29 +6 χρόνια στα 35

4) Με το διάβασμα με έχουν τρομοκρατήσει, αν δεν τα βγάλω πέρα; Γιατί κυρίως νιώθω πως κάθομαι και διαβάζω σε μια ηλικία που άλλοι τώρα ζούνε;

Πάλι σχετικό, άλλοι γενικά δεν θα σπούδαζαν ιατρική ούτε στα 18 επειδή απαιτεί χρόνο και θυσίες. Εάν αξίζει εσύ το ξέρεις. Προφανώς και διάβασμα, και δουλειά και τρελή κοινωνική ζωή δεν βγαίνει.

5) Θα περνάω τόσο χρόνο στο πανεπιστήμιο, θα καταφέρω να κάνω παρέες; Εγώ 27 οι υπόλοιποι 18 πως θα γίνει; Θα βρω άτομα της ηλικίας μου;

Κανουν παρέες κανονικά. Μια γνωστή μου ήταν 28 στο πρώτο έτος, έχει κάνει κανονικά παρέες. Αλλά τι σημασία έχει; Εκεί δεν είσαι για να κάνεις παρέες.

 

[Samael]

Με αγχώνουν παρά πολλά, κυρίως:

1) Σπουδές σημαίνουν 6 χρόνια ανεργίας, δεν θέλω να παρατήσω την δουλειά μου.

Λάθος τρόπος να το δεις κατά την γνώμη μου. Δεν είναι 6 χρόνια που αναζητείς δουλειά για να θεωρηθεί ανεργία. Είναι 6 χρόνια που επενδύεις τον κόπο σου σε κάτι. Ίσως να μην μεταφράζεται άμεσα σε χρηματική αξία, ωστόσο δεν σημαίνει πως είναι νεκρός χρόνος. Αποτελεί επένδυση, και οι επενδύσεις δεν επιστρέφουν πάντα κατευθείαν χρήματα.

2) Μήπως θα με πάει πίσω; Πάλι φοιτήτρια αντί να αποκτήσω έμπειρα στην αγορά εργασίας.

Για τους γιατρούς δεν είναι τόσο θέμα αυτό, υπάρχει καθαρό entry point σε αντίθεση με άλλα επαγγέλματα που ως junior σου ζητάνε ακόμα και 3 χρόνια προϋπηρεσία με το καλημέρα. Για όλα υπάρχει ένα κόστος. Θα μπορούσες μέχρι την στιγμή που θα τελειώσεις την ιατρική να έχεις 6 χρόνια εμπειρίας σε ένα αντικείμενο, πιθανότατα βγάζοντας περισσότερα απο οτι σαν νέος γιατρός. Η κάθε καριέρα έχει το δικό της timescale το οποίο θα πρέπει να υποστείς εαν θες να κάνεις το εκάστοτε επάγγελμα.

Αν ο σκοπός κάποιου ας πούμε είναι να βγάλει πολύ χρήμα όσο πιο σύντομα γίνεται τότε η ιατρική ΔΕΝ είναι καλή σχολή σε σχέση με το εμπορικό ναυτικό.

3) Μήπως έχω καθυστερήσει πολύ ηλικιακά; Μπορώ να πάω στο εξωτερικό για ειδικότητα, έχω συγγενείς. Αλλά ίσως και οι ίδιοι οι γιατροί με βρίσκουν πολύ μεγάλη. Επιπλέον, αν θέλω να κάνω και παιδιά; Πώς θα τα καταφέρω;

Δεδομένου πως στις κατατακτήριες βλέπεις κόσμο που έχει περάσει τα 40, αντικειμενικά τα 27 είναι πολύ typical ηλικία για ιατρική. Τώρα σχετικά με το τελευταίο, δεν είναι αδύνατο. Αν υπάρχει θέληση και δεν έχεις προβλήματα υγείας να σου στέκονται εμπόδιο θα τα καταφέρεις, αλλά θα είσαι προφανώς με την ψυχή στο στόμα.

4) Με το διάβασμα με έχουν τρομοκρατήσει, αν δεν τα βγάλω πέρα; Γιατί κυρίως νιώθω πως κάθομαι και διαβάζω σε μια ηλικία που άλλοι τώρα ζούνε;

Δεν υπάρχει "ηλικία διαβάσματος" και "ηλικία πράξης", άσχετα που πολλοί έτσι τα έχουν στο μυαλό τους. Θα διαβάζεις και θα πράττεις σε όλη σου την ζωή εαν θες να γίνεις σωστός επαγγελματίας.

5) Θα περνάω τόσο χρόνο στο πανεπιστήμιο, θα καταφέρω να κάνω παρέες; Εγώ 27 οι υπόλοιποι 18 πως θα γίνει; Θα βρω άτομα της ηλικίας μου;

Δεν θα είσαι μόνο εσύ και τα 18χρονα. Σίγουρα θα αποτελούν την πλειοψηφία αλλά μην ξεχνάς πως θα βρίσκονται και άλλα άτομα σαν και εσένα εκεί, οπότε ναι θα κάνεις παρέες.

Για να μιλήσουμε και λίγο ρεαλιστικά όμως καθώς δεν λύνονται όλα με πολύ θέληση απλά...δεν μπορείς να σπουδάζεις, να δουλεύεις και να μεγαλώνεις και παιδί. Αν τα επιχειρήσεις και τα τρία θα κλατάρεις και αυτό το ξέρουμε καλά γιατί ήδη κόσμος που επιχειρεί μόνο δύο απο αυτά κλατάρει ή τουλάχιστον φτάνει πολύ κοντά σε αυτό !

 

[Monsieur]

Με αγχώνουν παρά πολλά, κυρίως:

1) Σπουδές σημαίνουν 6 χρόνια ανεργίας, δεν θέλω να παρατήσω την δουλειά μου.

2) Μήπως θα με πάει πίσω; Πάλι φοιτήτρια αντί να αποκτήσω έμπειρα στην αγορά εργασίας.

3) Μήπως έχω καθυστερήσει πολύ ηλικιακά; Μπορώ να πάω στο εξωτερικό για ειδικότητα, έχω συγγενείς. Αλλά ίσως και οι ίδιοι οι γιατροί με βρίσκουν πολύ μεγάλη. Επιπλέον, αν θέλω να κάνω και παιδιά; Πώς θα τα καταφέρω;

4) Με το διάβασμα με έχουν τρομοκρατήσει, αν δεν τα βγάλω πέρα; Γιατί κυρίως νιώθω πως κάθομαι και διαβάζω σε μια ηλικία που άλλοι τώρα ζούνε;

5) Θα περνάω τόσο χρόνο στο πανεπιστήμιο, θα καταφέρω να κάνω παρέες; Εγώ 27 οι υπόλοιποι 18 πως θα γίνει; Θα βρω άτομα της ηλικίας μου;

Μπορείς να δουλεύεις ταυτόχρονα, δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο

Ανάλογα τους στόχους σου

Σχετικό πχ Ελλάδα κάποιες ειδικότητες βγαίνουν εκτός λόγω αναμονής, εξωτερικό ίσως πιο εύκολο. Παιδιά αμέσως μόλις τελειώσεις την σχολή δηλαδή 27 +2 χρόνια προετοιμασία πες 29 +6 χρόνια στα 35

Πάλι σχετικό, άλλοι γενικά δεν θα σπούδαζαν ιατρική ούτε στα 18 επειδή απαιτεί χρόνο και θυσίες. Εάν αξίζει εσύ το ξέρεις. Προφανώς και διάβασμα, και δουλειά και τρελή κοινωνική ζωή δεν βγαίνει.

Κανουν παρέες κανονικά. Μια γνωστή μου ήταν 28 στο πρώτο έτος, έχει κάνει κανονικά παρέες. Αλλά τι σημασία έχει; Εκεί δεν είσαι για να κάνεις παρέες.

Προφανώς δεν είμαι εκεί μόνο για να κάνω παρέες. Αλλά αν η σχολή καταλαμβάνει τα 2/3 της μέρας μου και δεν έχω χρόνο για έξω πανεπιστημιακές δραστηριότητα ώστε να γνωρίσω νέο κόσμο.Ε δεν θα ήθελα να το περνάω μόνη μου όλο αυτό, σχολή σπίτι σχολή.

 

[Corfu kitty]

Στη σχολή μου έχουμε αρκετούς που κάνουν δεύτερο πτυχίο και είναι κοντά στα 30, 35 ή και παραπάνω και τους θαυμάζω. Παρέα κάνουν και μεταξύ τους και μαζί μας, δεν θεωρώ ότι υφίστανται διακρίσεις. Είναι πολύ σοβαρά άτομα με στόχο και προσήλωση. Η ηλικία δεν αποτελεί εμπόδιο, ίσα ίσα εκείνοι έχουν επίγνωση του τι θέλουν και διαχειρίζονται αποτελεσματικά τον χρόνο τους δουλεύοντας κιόλας παράλληλα

 

[antoniss560]

Προφανώς δεν είμαι εκεί μόνο για να κάνω παρέες. Αλλά αν η σχολή καταλαμβάνει τα 2/3 της μέρας μου και δεν έχω χρόνο για έξω πανεπιστημιακές δραστηριότητα ώστε να γνωρίσω νέο κόσμο.Ε δεν θα ήθελα να το περνάω μόνη μου όλο αυτό, σχολή σπίτι σχολή.

Καλησπερα, γνωμη μου ειναι οτι ακομα και το χειροτερο σεναριο να ισχυει δηλαδη να εισαι εντελως μονη σου κατα την διάρκεια της σχολης(κατι λιγο απιθανο να συμβει αλλα οκ ας δουμε τη χειροτερη περιπτωση) ξεκινώντας μετα να δουλευεις θα συναναστρέφεσαι 100% με άτομα της ηλικιας απλά πιο πιθανό αυτα με λίγα περισσότερα χρόνια εμπειρίας , δλδ εσυ θα ξεκινας ειδικότητα αυτοί θα τελειώνουν ειδικότητα ή θα είναι στα πολύ αρχικά χρόνια Επιμελητη Β που σιγά την διαφορά. Οποτε αυτο σαν θέμα πιστεύω δεν θα έπρεπε να σε απασχολεί. Πιστεύω κυρίως το 1 ειναι το βασικότερο θέμα για σκέψη. Αν υπάρχει πχ οικονομική ενίσχυση απο την οικογένεια εγω προσωπικα δεν θα ασχολιόμουν καν με την αρχική μου δουλειά και θα τα έδινα όλα σε διάβασμα για την σχολή για να πλασαριστώ όσο καλύτερα γίνεται τελειώνοντας.
Επίσης για το 4 το διάβασμα δεν είναι τόσο δύσκολο απο άποψη κατανόησης πχ να ξεκινήσεις ξαφνικά να διαβάζεις μηχανική ή θεωριτικά μαθηματικά. Θα είναι κάποια μαθήματα τα πρωτα έτη και μετά εργαστηρια και ΚΥΡΙΩΣ κλινικές αφου η ιατρική ειναι μια παρα πολύ πρακτική επιστήμη. Δεν θα έχεις θέμα με την δυσκολία αν είσαι συνεπής φοιτήτρια που πιστεύω καποιος που μπαίνει στα 28 του(αντι 18) ειναι πολυ συνειδητοποιημένος και συνεπης.Τωρα για το 5 πας σε μεγαύτερη ηλικία καθαρά για έναν ξεκάθαρο σκοπό τωρα σιγά μην αποτελει κριτήριο αν θα έχει πολλές ή λιγες παρεες.Εδω οι περισσότεροι που τελειώνουν την σχολή μιλάνε μαξ με 2-3 ατομα με τους υπολοιπους χανονται

 

[nucomer]

Μπήκα στη σχολή Πάτρας το 16, όντας 27 χρόνων.
Το διάβασμα δεν είναι θέμα, θέλει μια σοβαρότητα και σειρά. Είχα και έξτρα δραστηριότητες όπου ασχολιομουν με διαιτησία ποδοσφαίρου οπότε κάθε ΣΚ στα γήπεδα.
Γνώρισα εξαιρετικούς 18χρονους, 20χρονους και 25χρονους, τους οποίους έφερε η τύχη στο δρόμο μου και ακόμα είναι η καλή μου παρέα (μπορείς και να το πεις bonding over trauma).
Το δυσκολότερο κομμάτι είναι η ειδικότητα εφόσον αποφασίσεις να την κάνεις Ελλάδα. Οι αναμονες είναι μεγάλες αυτή τη στιγμή στις περισσότερες ειδικότητες. Αν είχα κατασταλάξει, όσο ήμουν στο προπτυχιακό, θα έκανα την κατάλληλη προετοιμασία για να πάω εξωτερικό για ειδικότητα ώστε να φύγω άμεσα μετά.

 

[adams33]

Με αγχώνουν παρά πολλά, κυρίως:

1) Σπουδές σημαίνουν 6 χρόνια ανεργίας, δεν θέλω να παρατήσω την δουλειά μου.

2) Μήπως θα με πάει πίσω; Πάλι φοιτήτρια αντί να αποκτήσω έμπειρα στην αγορά εργασίας.

3) Μήπως έχω καθυστερήσει πολύ ηλικιακά; Μπορώ να πάω στο εξωτερικό για ειδικότητα, έχω συγγενείς. Αλλά ίσως και οι ίδιοι οι γιατροί με βρίσκουν πολύ μεγάλη. Επιπλέον, αν θέλω να κάνω και παιδιά; Πώς θα τα καταφέρω;

4) Με το διάβασμα με έχουν τρομοκρατήσει, αν δεν τα βγάλω πέρα; Γιατί κυρίως νιώθω πως κάθομαι και διαβάζω σε μια ηλικία που άλλοι τώρα ζούνε;

5) Θα περνάω τόσο χρόνο στο πανεπιστήμιο, θα καταφέρω να κάνω παρέες; Εγώ 27 οι υπόλοιποι 18 πως θα γίνει; Θα βρω άτομα της ηλικίας μου;

Θα σου πρότεινα να σκεφτείς πρώτα τον λόγο για τον οποίο θέλεις να το κάνεις.

Είναι κάτι που σου αρέσει πραγματικά; Το αγαπάς; Είσαι αποφασισμένη;

Δεδομένης της σοβαρότητας και της απαιτητικότητας της σχολής, ο σκοπός παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ξεκινούν ακόμη και στα 40 τους, γιατί αποτελεί απωθημένο για αυτούς με κάποιον τρόπο.

Οπότε σκέψου τι σημαίνει για εσένα αυτή η σχολή. Όσο δύσκολη και απαιτητική κι αν είναι, όταν μπαίνει μπροστά το «κάνω αυτό που μου αρέσει», όλα αντισταθμίζονται.

 

[allall1]

Με τα τσατ κ τα σχετικά ή δυσκολία της ιατρικής έχει πεσει παρα πολυ.Δε χρειάζεται να ψάχνεσαι σε βιβλια για πράγματα που ξεχνάς διαρκώς. Ο ελεύθερος χρόνος ειναι υπεραρκετος, δλδ μπορείς να γράψεις τη σχολη για βδομάδες ολόκληρες κ να μην ασχοληθείς καθολου χωρίς καμια συνέπεια για την εξεταστική.Συνηθως τα πρώτα χρόνια που ειναι μονο θεωρία ειναι πηξιμο μετα μόλις μπεις κλινικές στρώνει το πραμα κ αποκτάς λιγη ενεργεία κ διάθεση.Οι αναμονες ειναι τεραστιες κ η ποιότητα ζωής στην ειδικότητα συνήθως χάλια..... σκέψου καλα αν το θες.