OXI φίλλε μου ούτε το μοσχάρακι όπως λές ούτε ο αδιάφορος αξίζει το 8αράκι φυσιά ένας που ξεσκίζεται και πιάνει 18 και παίρνει 18 και ένας αδιάφορος που αξίζει για 4 και παίρνει 10 σε λογικό πλαίσιο είναι άδικο και εγώ έτσι το έβλεπα οτα ήμουνα 13 14 και 15 αυτός ο μάπας πχ που έρχεται ότι ώρα του καπνίσει και ενοχλεί τη τάξη είναι αδιάφορος κλπ να παίρνει 10 στα τρίμηνα και εγώ που ξεσκίζομαι και αξίζω για 16 και δε παίρνω 16 είμαι ηλήθιος?? όμως κατάλαβα οτι δε φταίει ο αδιάφορος αλλά το σύστημα που δε δημιουργεί ακόμα και τώρα τάξεις για αυτούς τους μαθητές ώστε να μπορέσουν να αντιπεξέλθουν στα μαθήματα ( δε λέω να θεωρούντε παιδιά ενός κατώτερου θεού αλα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες που χρειάζοντε εξτρα προσοχή για να μάθουν 2 πράγματα ) πχ στη ξένη γλώσσα ( δε ξέρω τώρα ) πιστεύω οτι ακόμα υπάρχουν στο γυμνάσιο τμήματα για αρχάριους και προχοριμένους καλό δε κάνουν?? και οι αρχάριοι ( αδιάφοροι ) κάτι μαθαίνουν και ομαλή λειτουργεία έχει το υπόλιπο τμήμα των καλλών μαθητών.
Δεύτερον μιλάμε για την υποχρεωτική εκπαίδευση και ιδιαίτερα για το γυμνάσιο που όλοι πρέπει να το βγάζουν. Αν βγεί ένας νόμος που να καθιερόνει το χειρότερο βαθμό 9 δε νομίζω να χαλαστούν τοοοοοοοοσο πολύ οι καλοί μαθητές. Ακόμα και 10 να πάρει ένας παντελός αδιάφορος θα γράψει στο τέλος ένα 8 για να περάσει ( με όσα σκονάκια και αν κάνει ) Δε το νομίζω. 9 + 9 + 9 = 27 ας γράψει λοιπών στο τέλος ο αδιάφορος ένα 11 ( απο μόνο του μιλάει το αποτέλεσμα )
Το Γυμνάσιο είναι υποχρεωτικό για κάποιο λόγο: να λάβουν όλοι οι πολίτες της χώρας τις στοιχειώδεις γνώσεις που απαιτούνται για να ανταπεξέλθουν στις δοκιμασίες της καθημερινής ζωής, δηλ. να μάθουν σωστή γραφή και ανάγνωση, αριθμητική, την ιστορία της χώρας τους, και να ικανοποιήσουν κάποια από τα έμφυτα ανθρώπινα ερωτήματα για τη φύση του ανθρώπινου σώματος και του κόσμου. Και, πρωτίστως, να μάθουν να συμπεριφέρονται σωστά και να σέβονται τα υπόλοιπα μέλη του συνόλου στο οποίο βρίσκονται.
Αυτό δε μπορεί να γίνει εφικτό αν ο καθηγητής παραβλέπει την αταξία και τη γαϊδουριά, μοσκαριά, όπως θέλετε πείτε το, του οποιουδήποτε μαθητή μέσα στην τάξη. Το παιδί μαθαίνει πως δεν υπάρχει τιμωρία για αυτά που κάνει και έτσι συνεχίζει να παραβαίνει τους κανόνες. Όταν όμως βγει στην κοινωνία, τότε ή θα τον διαγράψουν με τη μία και θα αναγκαστεί να υποστεί πολύ χειρότερες συνέπειες από ό,τι θα υφίσταντο στα πλαίσια του σχολικού θεσμού. Ή, αν είναι οι περισσότεροι έτσι, η κοινωνία θα γίνει προβληματική.
Αν, πάλι, ο καθηγητής δει πως ο μαθητής ναι μεν σέβεται τους γύρω του αλλά δείχνει παντελή αδιαφορία για το μάθημα, δε μπορεί να του βάλει πάνω από δέκα. Εγώ προσωπικά θα του έβαζα κάτω από οχτώ. Αναλόγως την προσπάθεια που κάνει. Δε ζητά ο καθηγητής από κανένα να είναι σούπερ, τέλειος, ή το υπόδειγμα του καλού μαθητή. Κατανοεί πως δεν έχουν όλοι τις ίδιες δεξιότητες και την ίδια επιθυμία για μάθημα. Ωστόσο και η λίγη προσπάθεια, και το λίγο ενδιαφέρον, μπορούν να αποδώσουν καρπούς. Καρπούς, οι οποίοι είναι απαραίτητοι για να κατανοήσει ο πολίτης ορισμένα θέματα της επικαιρότητας και να μπορεί να σχηματίσει γνώμη στην πολιτική και στα όσα συμβαίνουν γύρω του (κάτι για το οποίο εγώ προσωπικά αν μπορούσα θα εισήγαγα τα μαθήματα της φιλοσοφίας και της πολιτιστικής αγωγής ως υποχρεωτικά). Γιατί κάποιος χωρίς γνώμη είναι κάποιος χωρίς βούληση, και ειδικά στην εποχή των ΜΜΕ. Αλλά αυτό ακριβώς θέλουν να είμαστε και όσοι κινούν τα νήματα. Να ένας σημαντικός λόγος που η δημόσια εκπαίδευση χωλαίνει.
Θα συμφωνήσω σε αυτό που λες περί ειδικών μαθημάτων για τους μαθητές που δεν επιτυγχάνουν ικανοποιητικές επιδόσεις. Το σύστημα είναι όντως άδικο. Τους βάζει όλους στο ίδιο τσουβάλι - όχι μόνο "καλούς" και "κακούς" μαθητές, αλλά και όσους μαθητές έχουν διαφορετικά επαγγελματικά ενδιαφέροντα.
Να μην κατηγορούμε όμως το σύστημα και μόνο. Φταίνε και σε πολύ μεγάλο βαθμό οι γονείς. Τα παιδιά που δείχνουν αδιαφορία μέσα στην τάξη είναι τα ίδια που λαμβάνουν αδιαφορία μέσα στην οικογένεια. Είναι τα παιδιά που έχουν για νταντά την τηλεόραση, για φαγητό τοστ και προκαταψυγμένα φαγητά, για αγκαλιά ένα αρκουδάκι. Επίσης, από τη στιγμή που η συνείδηση του παιδιού είναι αρκετά αναπτυγμένη ώστε να μπορεί σε κάποιο βαθμό να κρίνει τις πράξεις του, ένα μερίδιο της ευθύνης πέφτει πάνω και σ' αυτό. Αλλά πρώτα φταίνε οι γονείς. Μετά το εκπαιδευτικό σύστημα. Και μετά το ίδιο το παιδί.
